به گزارش خبرنگار علم و اندیشه جی پلاس، تحقیقات جدید اخترشناسان "دانشگاه هاروارد" نشان می دهد که حیات می تواند بین ستاره ها در حال گردش باشد که به این حالت در اصطلاح" پان اسپرمیا" گفته می شود. در واقعه حیات به صورت الگوهای خاصی گسترش یافته و به صورت بالقوه می تواند توسط ما شناسایی گردد. "هنری لین" مسئول ارشد "مرکز هاروارد-اسمیتسونین برای علوم اختر فیزیک" در این زمینه می گوید: در تئوری ما، خوشه ای از شکل زندگی و رشد با یکدیگر هم پوشانی داشته، مانند آن چیزی که در یک قابلمه آب جوش قابل مشاهده است. دو راه عمده برای حیات در ماوراء ستاره میزبان می تواند وجود داشته باشد. اولی می تواند از طریق فرآیندهای طبیعی مانند تیر کمان گرانشی ستاره های دنباله دار و سیارات رخ بدهد. دومی نیز می تواند از طریق سفر زندگی هوشمند به خارج از محدوده اصلی خودش، اتفاق بیفتد. این گزارش در رابطه با چگونگی رخداد پان اسپرمیا نیست بلکه این سوال را تنها می پرسد که اگر این اتفاق بیفتد، آیا ما می توانیم آن را شناسایی بکنیم. جواب بلی است. این مدل بدین گونه است که بذرهای موجود از زندگی در یک سیاره دارای حیات در هر جهتی می تواند گسترش پیدا کرده باشد. اگر این دانه به یک سیاره قابل بارور و یا یک سیاره نزدیک برخورد کرده و برسد، می تواند درآن نیز ریشه بدواند. در نتیجه این فرآیند، یک طیفی از واحد های حیاتی در پهنه کهکشان ایجاد می شود. یکی از مسئولین مرکز هاروارد-اسمیتسونین برای علوم اختر فیزیک در این باره می گوید: حیات می تواند بین ستاره میزبان به ستاره میزبان دیگر انتقال داده بشود. به یک معنا، کهکشان راه شیری می تواند بسته ای از حیات را در خود جای داده باشد. اگر ما قادر به شناسایی نشانه های حیات در جهان بیرون و خارج باشیم، مرحله بعدی نگاه دقیق به الگوها می تواند باشد. در یک مورد ایده آل، زمین در کنج حباب حیات قرار گرفته است. این دو مسئول به صورت مشترک عنوان کردند که فقط در صورتی یافتن این الگوها امکان پذیراست که گسترش آن ها با سرعت بیشتری انجام شود. از آن جا که ستاره ها در راه شیری نسبت به همدیگر رانش دارند، ستاره هایی که امروز با هم همسایه محسوب می شوند در چند میلیون سال بعد از هم دور خواهند ماند و این موضوع را پیچیده می کند. برگرفته از: sciencedaily
احتمال تشکیل حیات توسط دانه های بین ستاره ای
ما تنها فقط یک نمونه از سیاره با امکان حیات در جهان داریم، زمین. اما در طول نسل های بعدی این شاید امکان پذیر باشد که نشانه هایی از زندگی را در سیاره های بسیار دور که دور ستاره ها می چرخند را پیدا بکنیم. اگر ما قادر به پیدا کردن زندگی خارجی و بیگانه شدیم، سوال جدید می تواند در ذهن ما شکل بگیرد. به طور مثال از خود می پرسیم، آیا این حیات خود به خود به وجود آمده است؟ اگر حیات در امتداد خلیج گسترده ای از ستاره ها پخش شده باشد، چگونه توضیح آن امکان پذیر خواهد بود؟
کد خبر:
۳۸۷۱۸۵