به گزارش جی پلاس، از زمانی که کاوشگر افق های نو (New Horizons) شروع به گرفتن عکس های نزدیک از سیاره پلوتو کرد، توجه جهان را به یخ های روشنی که بر روی شکم این سیاره کوتوله نشسته اند جلب کرده است. «ویلیام مک کینن» یکی از مسئولین مأموریت در دانشگاه واشنگتن واقع در سنت لوئیس، گفت: «ما این را به صورت شاعرانه و به عنوان قلب تپنده سیاره توصیف می کنیم.»
امروز، اعضای تیم افق های نو درباره آخرین یافته های این مأموریت ۷۲۰ میلیون دلاری را در یک کنفرانس مطبوعاتی در مقر ناسا در شهر واشنگتن دی سی گزارش دادند. این یافته ها شامل تصاویری است که نشان دهنده جریان یخ نیتروژنی است که از لبه «قلب تپنده» در حال بیرون آمدن است. این جریان یخ به نظر می رسد به دور موانع سر راه خود چرخیده و به سمت دهانه های قدیمی حرکت کرده و آنها را پر می کند. در دماهای پلوتو، یخ های نیتروژن، متان و مونوکسید کربن نرم و به اندازه کافی کافی چکش خوار هستند که قادر باشند باعث ایجاد جریان شوند. مک کینن می گوید: «ما این جریان ها را مانند جریان رودخانه های یخ بر روی کره زمین تفسیر می کنیم.» او معتقد است این جریان ها به تازگی و در چند دهه میلیون سال پیش - از نظر زمین شناختی در یک چشم به هم زدن - به وجود آمده اند.
«الکساندر هایز»، یک دانشمند اخترشاسی در دانشگاه کرنل می گوید: «عکس های این جریان ها نفس ها را در سینه حبث می کنند. ما در سطح سیاره شاهد فعالیت هستیم و این بدان معنی است که نیروی خود را از چیزی می گیرد.» تردید ها حول محور دو مکانیزم می چرخد: نظریه از پایین به بالا که در آن مواد یخی توسط گرمای باقیمانده در داخل سیاره کوتوله به پوسته آن هدایت شده و در نتیجه بر روی سطح جاری می شود. نظریه بالا به پایین که در آن یخ های موجود در جو زمین به طور ناگهانی انباشته شده و به یک رودخانه یخی تبدیل می شود. هایز معتقد است که نظریه بالا به پایین می تواند عملی تر باشد، زیرا تصور این که یخ هایی که از لایه های چند صد متری تشکیل شده اند بتوانند به جریان درآیند مشکل است.
یکی یافته بزرگ دیگر که در این کنفرانس مطبوعاتی به نمایش گذاشته شد، تصویری بود که کاوشگر افق های نو هنگام عبور از پشت پلوتو انداخته بود. این تصویر نشان دهنده یک مه حلقه مانند بود که نور ماوراء بنفش را به مولکول های متان و نیتروژن برخورد کرده بود و آنها را به ذرات غبار مانند ریز تبدیل کرده بود. «مایکل سامرز»، یکی از محققان این مأموریت در دانشگاه جورج میسون می گوید، ذرات غبار می تواند به صورت شناور بر در بالای جو، جایی که ۱۳۰ کیلومتر با سطح پلوتو فاصله دارد، جریان داشته باشند.
دریافت تصاویر از کاوشگر افق های نو به مدت دو ماه متوقف خواهد شد و در این مدت تیم تحقیقاتی به جمع آوری اطلاعات از ابزار ذرات و پلاسماها تمرکز خواهد کرد. قرار است، در اواسط ماه سپتامبر این کاوشگر تصاویر و داده های جدیدی به زمین ارسال کند.
برگرفته از: sciencemag