به گزارش جی پلاس، این رصد نشان میدهد که مواد حاصل از انفجار ستاره به یک سو پراکنده شده و هسته ستاره به سوی دیگر رفته است. کلید این اکتشاف تایتانیوم ۴۴ بود که محصول رادیواکتیو شدهی ماده تایتانیوم است. این ایزوتوپ تیاتانیوم معمولا در قلب انفجار ستارههایی یافت میشود که آنها را «نوع دوم» میخوانند. اینها ابرنواخترهاییاند که مرکزشان منهدم شده است.
استیو باگز از دانشگاه برکلی کالیفرنیا میگوید: «ستارگان اجرامی مدور هستند، اما این شواهد نشانمان داده که لحظاتی پیش از فرآیند مرگشان، هستهای ناپایدار و جوشان و آشفته دارند. داریم یاد میگیریم که این ناپایداری منجر به انفجاری نامتقارن میشود.»
وقتی که باقیمانده انفجار ابرنواختر A1987، رصد میشد، محققان موفق به مطالعه جهتیابی بر اساس تغییر فرکانس انرژی حاصل از تایتانیوم ۴۴ شدند (همان پدیده تغییر داپلر). بدین ترتیب بود که توانستند غیر عادی بودن این انفجار را کشف کنند.
NuSTAR (تلسکو طیف نمای اتمی اَرِیْ) به ما نشان داده که بر خلاف تصورمان بیشترین میزان ماده از ما در حال دور شدن است. این مطالعه نشان داده که تایتانیوم ۴۴ با شتاب ۲٫۶ میلیون کیلومتر در ساعت در حال دور شدن از ابرنواختر میزبان خود است. این اندازهگیری دقیق را فقط این تلسکوپ میتوانست انجام دهد.
تایتانیوم ۴۴ فقط در طیف ایکس میدرخشد و تنها از انفجار حاصل میشود. بنابراین با قطعیت میتوان گفت که هیچ عامل محیطیای نتوانسته روی این رصد و نتایج آن تأثیر بگذارد و محققان قادر بودهاند که بی واسطه به این رصد بپردازند.
کیریستیان اُت فیزیکدان محض موسسه کَلْتِک در اینباره میگوید: « وقتی که این یافتهها را با یافتههای قبلتر از این مخلوط کنید، مدارک مهمی در دست خواهید داشت که نشان میدهند چرا بعضی از ابرنواخترها به ستارههای نوترونی تبدیل شده و برخی دیگر به سیاهچاله ها تبدیل میشوند!»
ابرنواختر A1987، ۱۶۶ هزار سال نوری از ما فاصله دارد و با رسیدن اولین نورهای انفجارش به زمین، در سال۱۹۸۷ کشف شد. با اینکه این یافتههای جدید نوری بر معمای این ابرنواختر افکنده است، اما دانشمندان امیدوارند که با استفاده از تلسکوپ NuSTAR از طبیعت ابرنواخترها خیلی بیش از اینها سر در آورند.
منبع: iflscience