به گزارش خبرنگار جی پلاس، دکتر خانیکی با بیان اینکه پدیده مرحوم قندی را باید به عنوان یک پدیده ارتباطاتی مورد مطالعه قرار داد به شوک هایی که اینگونه افراد را از دنیای روزنامه نگاری به دنیای عموی وارد می کند،اشاره کرد و گفت: هرکدام از این شوک ها به رغم اینکه باید ایشان را از حافظه ها پاک کند،به حافظه ها برگرداند.وی به ۴ مرحله یا شوک در زندگی این روزنامه گار برجسته که هر کدام تبدیل به خبری شدند و قندی را به اجتماع بازگرداند،اشاره کرد:شوک اول وقتی بود که دانشکده علوم ارتباطات علامه طباطبائی از حضور این مرحوم محروم شدند که این برای دانشجویان و همکاران ایشان سخت بود.شوک دوم زمانی بود که او دچار بیماری آلزایمر شد کسی باور نمی کرد که حافظه او از دست می رود. شوک سوم هم وقتی بود که به کما رفت؛اگرچه فاصله این تا درگذشت ایشان زمان زیادی طول نکشید اما در شوک چهارم که فوت او بود بازگشت به حوزه رسانه و شبکه های اجتماعی در میان جامعه بود.
او در ادامه گفت این را می شود به عنوان یک موضوع ارتباطی نگاه کرد که چگونه یک نفر از بدنه رسانه حذف می شود چگونه دوباره بر میگردد.
او با اشاره به اینکه شاهکار قندی زندگی حرفه ای او بودگفت:.بخاطر اینکه توانست بر بسیاری از شکاف های رایج در عالم آموزش روزنامه نگاری غلبه کند او توانست روزنامه نگاری تجربی و آکادمیک را پیوند دهد.
هادی خانیکی گفت روزنامه نگاران و همکاران این مرحوم را از سلیقه خود می نگیرستند و در مرگ او هویت خودشان را جستجو می کردند و به همین دلیل اصرار داشتند چهره قندی دیده شود و درباره او نوشته شود.
وی با اشاره به اینکه نام قندی فراتر از حوزه آشنایان نزدیک او رفت به طوری که در افغانستان هم برای ایشان بزرگداشت گرفتند،افزود: این که تا آنجا هم رفته نشان می دهد جامعه و هویتی شکل گرفته به اسم هویت روزنامه نگاری.
این عضو هیئت علمی دانشگاه علامه با بیان اینکه این هویت در طی تلاش و توصیه به جامعه باید بزرگداشته و به رسمبت شناخته شوند بنابراین روزنامه نگاران برای به رسمیت شناختن نام خودشان با یاد و نام قندی ابراز کردند.
وی در پایان با اشاره به اینکه شانس و اقبالی بالاتر از این نیست که در یادها ماندگار بمانی ،گفت:باید شادمان باشیم که قندی طوری نرفت که از یادها رفته باشد و قندی ادامه پیدا می کند.