به گزارش جی پلاس، به نقل از sciencedaily، تقریبا ۳۰ سال است که دانشمندان به این توضیح درباره نحوه شکل گیری ماه بسنده کرده اند. البته وقتی به حجم ماه و فیزیک قرار گیری مدار آن در اطراف زمین دقت می کنیم همین نتیجه به دست می آید. اما وقتی ترکیبات ایزوتوپیک این دو سیاره مقایسه می شود، نتایج دیگری به دست می آیند.
پیش از این تصور می شد که ماه ترکیب ایزوتوپیک خود را از شی خارجی دریافت کرده که به زمین برخورد کرده بود و دانشمندان آن را Theia نامیده اند. و از آنجایی که این جسم از جایی دیگر در منظومه شمسی آمده بود، دارای ترکیب ایزوتوپیک متفاوتی از زمین اولیه بوده است.
اکنون داشمندان دانشگاه مریلند یک ترکیب ایزوتوپیک از ماه به دست آورده اند که می تواند قطعه گمشده این پازل باشد. دانشمندان برای این کار، Tungsten که در ایزوتوپ هر دو سیاره موجود است را به صفر رساندند. نتایج این آزمایش نشان داد که Theia تاثیر عمیقی بر زمین گذاشته و ابر به وجود آمده نیز پیش از تشکیل ماه ترکیب شده بود. نتایج این بررسی در نشریه Nature به چاپ رسیده است.
ریچارد واکر، پروفسور زمین شناسی در این باره می گوید: مشکل اینجاست که به دلیل برخورد یک جسم دیگر به زمین و تشکیل ماه در اثر این برخورد، ترکیب ایزوتوپ های ماه و زمین نباید مشابه باشد.
البته نظریه های دیگری هم در این زمینه مطرح شده اند: نخست اینکه ممکن است ترکیب ایزوتوپی Theiaبه طور تصادفی با ترکیب ایزوتوپی زمین مشابه بوده است یا اینکه ماه تنها از سنگ ها و غبار های زمینی ساخته شده و تاثیری از بقایای Theia نپذیرفته است.
برای پاسخ به این پرسش باید به یک رخداد دیگر نیز توجه کرد: شواهد حاکی از آن است که پس از برخورد مذکور هم زمین و هم ماه اجرام رها شده در فضا را به سوی خود جذب کردند و جتی زمین بیش از ماه این کار را انجام داده است. این اجرام جدید شامل Tungsten بودند اما ایزوتوپی سبک تر به نام Tungsten-182 نیز در ترکیب آنها وجود داشت.اکنون پروفسور واکر با مقایسه سنگ هایی از زمین و ماه پی بردند که میزان Tungsten-182 در ترکیب ماه به مراتب بیشتر از زمین است.
واکر در این باره می گوید: تفاوت عمده در میزان ایزوتوپ تانگستن در ترکیب ماه و زمین نشان دهنده اختلاف در میزان جذب اجرام از سوی ماه و زمین است. این مشاهدات نشان می دهد که پیش از تشکیل ماه، اجرام به وجود آمده از برخورد مذکور با هم ترکیب شده بودند. این دیدگاه شباهت های ایزوتوپیک زمین و ماه و همچنین تفاوت جزئی در ایزوتوپ Tungsten-182 را توضیح می دهد.