هنرمندان مجسمهساز این روزها مشغول ساخت سردیسهایی از شاعران معاصر هستند، مجسمههایی که میتوانند در فضای شهری یا محیطهای اجتماعی معرف مفاخر ادب ایران باشند.
جی پلاس؛ بیژن غنچهپور از هنرمندان حاضر در نخستین سمپوزیوم مجسمهسازی مفاخر شعر ایران، در خصوص توجه به ابعاد مختلف هنر مجسمه سازی از سوی مسئولان اظهار کرد: هر هنری تا مورد حمایت قرار نگیرد نمیتوان به رشد و توسعه آن امیدوار بود و مجسمه سازی هم از این قاعده مستثنی نیست. وی افزود: در حال حاضر حمایت های مختلفی از مجسمه سازی می شود که می تواند برای مجسمه ساز انگیزه ایجاد کند و حس رقابت را در آنها به وجود آورد اما نیاز به جهتدار شدن حمایتها بیش از هر مسالهای احساس می شود. غنچه پور با اشاره به حمایتی که سازمان زیباسازی شهرداری تهران از این هنر در اشکال گوناگون اعمال میکند، گفت: خوشبختانه سازمان زیباسازی نگاه مطلوبی به مجسمه سازی دارد و این نگاه در صورتی به ایدهآل میرسد که چشماندازی هدفمند برای آن ترسیم و اجرا شود. وی خاطرنشان کرد: هم اکنون توجه به هنر مجسهسازی، معطوف به کارهای سفارشی شده است و این هنر در هر زمانی که یک سیستم مالی و اجرایی قدرتمند وارد عمل شد، موفق شد تا در میان سایر هنرها، خودی نشان دهد؛ به عنوان مثال مجسمههایی که از فردوسی یا دیگر مفاخر ایرانی در میادین بنام شهرهای
بزرگ قرار داده شده، به این دلیل بود که بنیاد ملی مفاخر ایران این جای خالی را حس کرده بود، در غیر این صورت شاید این مجسمهها هیچگاه در این میادین قرار نمیگرفتند. به گفته غنچه پور، همواره وجود یک رکن سرمایهدار و قدرتمند برای پررنگ شدن هنر مجسمهسازی مورد نیاز است و این مساله به قدری رایج شده که غالب مجسمهسازان، در موارد معدودی به ساخت آثاری بدون وجود سفارش و طرح قبلی اقدام میکنند. این شرکتکننده با بیان اینکه پیش از این سمپوزیوم، با ساخت چند اثر، در چند مجموعه نمایشگاهی شرکت کرده بود، اظهار کرد: اغلب نمایشگاهها حاصل کارهای فردی هستند و در کمتر موردی با مجسمههایی که حاصل خلاقیت چند هنرمند به صورت همزمان باشد، برخورد کردهایم. وی که از یکی از شاگردان خود در ساخت سردیس انتخابیاش در این سمپوزیوم دعوت به کار کرده بود، عنوان کرد: حال با اقدامی که سازمان زیباسازی شهرداری تهران با برگزاری این گونه سمپوزیومها به عمل آورده، بستری را فراهم کرده تا عدهای هنرمند و مجسمهساز با انجام کار گروهی، آثاری را خلق کنند. غنچهپور در تشریح برخی آثار خود که در میادین شهرها نصب شده، گفت: مجسمه صائب تبریزی در یکی از
پارکهای تبریز و مجسمه صوفی ارزی در شهر ری که از جنس برنز و به طول ۴ متر ساخته شده و همچنین ساخت یک یادمان سنگی در زندان قصر به طول ۳ متر، از جمله آثاری است که در اماکن عمومی نصب شده است. ناصریان: رشد مجسمهسازی کمک به معرفی شهرهای بزرگ است یکی از شرکت کنندگان نخستین سمپوزیوم مجسمه سازی سردیس مفاخر شعر ایران با تاکید بر استفاده از مجسمه سازی در میادین گفت: مجسمه سازی این قدرت را دارد تا یک نشانه برای معرفی شهرهای بزرگ باشد؛ لذا پرداختن به آن یک ضرورت است. محسن ناصریان در گفتگو با خبرنگار سازمان زیباسازی شهرداری تهران در خصوص تحولاتی که در سالهای اخیر نسبت به مجسمه سازی در شهرها صورت گرفته اظهار کرد: در سال های اخیر نگاه بسیاری از مردم و مسئولان به مجسمه سازی تغییر کرده است اما هنوز ایران در مقایسه با سایر کشورها به جایگاه واقعی مجسمه سازی نرسیده است. وی که ١٨ سال است فعالیت مجسمه سازی را به صورت جدی ادامه میدهد، گفت: در غالب کشورهای دنیا مجسمهها از نظر پیکربندی و حتی جنس ساخت، نوع دیگری هستند؛ به عنوان مثال هنوز در ایران ساخت مجسمه با جنس برنز رایج نشده در حالی که غالب مجسمه های دنیا در
میادین اصلی از جنس برنز هستند. ناصریان با بیان اینکه مجسمه ها قابلیت و قدرت معرفی شهرها را به تمام دنیا دارند، گفت: به عنوان مثال بسیاری از مردم برج ایفل را تداعی کننده پاریی و برج آزادی را تداعی کننده تهران می دانند و این مثال به تنهایی می تواند قدرت و تاثیر مجسمه را مستند کند. وی در ادامه اظهارات خود به تفاوت کار بر روی سردیس مفاخر جدید و قدیم هم اشاره کرد و افزود: مشکلی که کار را برای مجسمه ساز در ساخت سردیس مفاخر معاصر ایجاد می کند این است که اغلب وراث یا بازمانده هایی از همان نسل شاعر یا مفاخر دیگر کشور به دلیل معاشرت با آن هنرمند، یک تصور ظاهری دارند که از مجسمه ساز هم انتظار دارند مطابق آن تصویر عمل کند. ناصریان افزود: از این رو مجسمه ساز ممکن است در حین ساخت، چندین بار این کار را تغییر دهد و مجبور به تغییر جزییات به دفعات شود. وی تاکید کرد: البته این مساله برای کارهایی مانند یادمان شهدا کمی راحتتر است اما زمانی که کار محدود به یک شخص محدود میشود، کار را دشوارتر میکند. ناصریان در پاسخ به این سوال که آیا اثری خلق کرده است که در شهر اجرا شده باشد یا خیر، گفت: مجسمه شهید نواب در فرهنگسرای نواب و
مجسمهای از چهره شهید مدرس در تقاطع اتوبان مدرس و حقانی با ارتفاع ۵ متر از نمونه کارهای شهری من است. وی در پایان برگزاری سمپوزیوم مجسمه سازی را فضای مناسبی برای آشنایی مردم با ساخت سردیسها و همچنین آشنایی و تبادل تجربیات بین مجسمهسازان قدیم و جدید دانست و گفت: بطور کلی این گونه گردهماییها به عنوان یک کار فرهنگی حتی در حد اندک هم تاثیرگذار است و مثبت ارزیابی میشود. بادامچی: سمپوزیوم مجسمه سازی تجربههای کلاسهای آموزشی را به هنرمند منتقل میکند فائزه بادامچی نیز در حاشیه نخستین سمپوزیوم مجسمهسازی مفاخر شعر ایران، با بیان اینکه دو سال به مدت فشرده بر کار مجسمه سازی متمرکز شدهام اظهار کرد: من فارغ التحصیل رشته مجسمه سازی از هنرستان هنرهای زیبا هستم و این هنر را جسته گریخته ادامه می دادم اما اکنون دو سال است که به صورت مدارم وقت خود را صرف این هنر کردم. وی افزود: سمپوزیوم مفاخر ایران که با هدف خلق مجموعه آثار رئال از شعرای مطرح و نامور ایران برگزار شده فضایی را فراهم کرده تا هنرمندان از تجربیات یکدیگر استفاده کنند. بادامچی خاطرنشان کرد: همچنین فضا برای افرادی که به کارهای فیگوراتیو
علاقمند هستند، مستعد است تا تمام آنچه از آموخته های خود دارند را طی ١٠ روز اجرا کنند. وی با اشاره به اینکه برای نخستین بار است که در این گونه سمپوزیوم ها شرکت می کند، گفت: سمپوزیوم مجسمه سازی مفاخر ایران با روحیه من که به کارهای رئال بیش از کارهای انتزاعی علاقمند هستم، همخوانی دارد. منبع: هنر آنلاین