جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

هرگز زنی را به این نام نمی‌شناختم

کد خبر: ۵۴۷۶۶۰
هرگز زنی را به این نام نمی‌شناختم
تصویرسازی‌های یک هنرمند گرافیست از وضعیت امروز زنان جامعه روی دیوارهای یک گالری به نمایش درآمده است.
جی پلاس، از پله‌های گالری بالا می‌روی. برای دیدن تصاویر زنانی که هم آنها را می‌شناسی و هم نمی‌شناسی. که هر روز در کوچه و خیابان از کنارشان می‌گذری اما نمی‌دانی که هر کدام پشت عینک‌های دودی، چشم‌های طبیعی یا لنزهای رنگی‌شان چه قصه‌ای دارند. حالا اینجا قرار است ببینی کدامشان را می‌شناسی و با نگاه کردن به کدام، به خودت می‌گویی «هرگز زنی را به این نام نمی‌شناختم.» اینجا نمایشگاه گروهی نقاشی و چیدمانی است با نگاهی اجتماعی به مساله زنان. شاهین محمدی، آثاری از احسان برآبادی، ستاره بهبهانی، نگار فدایی،‌ امید معصومی و صنم قربان‌زاده گردآوری کرده و آنها را که همگی با محوریت زنان هستند، با نام «هرگز زنی را به این نام نمی‌شناختم» روی دیوارهای گالری دنا قرار داده است. او تاکید دارد: «در زن چیزی وجود دارد که تن به نمادسازی نمی‌دهد و این ساختار زنانگی است که انسان را میان امر والا و گروتسک، میان لذت و درد و میان وجود و نیستی معلق می‌دارد. مفاهیم مردانگی و زنانگی که از پیدایش بشر در نظام نمادین مردانه پرورانده شده‌اند و به نرینگی و مادینگی تقلیل یافته‌اند، داده‌هایی کالبدشناختی نیستند بلکه مواضع سوژه‌هایند که از طریق نسبت مرد و زن با زیست مردانه که در مقام دال است، تعریف می‌شوند .... دیگر زنانگی، برچسب بیولوژیکی حاصل از سلطه و قدرت نیست، بلکه می‌تواند یک سوژه را فارغ از مشخصه‌های زیست‌شناختی دربرگیرد». از کنار چند نقاشی که بگذری و به فضای درونی‌تر گالری برسی، با چند تابلو مواجه می‌شوی که در عین شباهت در ساختار، با هم متفاوتند. این چیدمان‌ها اثر احسان برآبادی هنرآموخته گرافیک و نقاشی است و با حوصله درباره این تابلوها و دغدغه‌اش درباره مسائل اجتماعی مربوط به زنان توضیح می‌دهد. جلوی یکی از این تابلوها که بایستی، تصاویر زنانی را می‌بینی که واضح نیستند و هرچه تلاش کنی رازشان را از چشم‌هایشان بخوانی ناموفقی. حتی در این تابلو که چند آینه‌ی ناشفاف دارد،‌ از ماهیت خودت هم نصیبی نداری و تصویرت به گنگی صدها عکس دیگر می‌شود. عکس‌هایی که به دیدن فیلتر و سانسورشده بعضی از آنها عادت داریم اما بعضی دیگر چهره زنان ساده‌ای هستند که رنج زندگی به جای آرایش‌های رنگارنگ بر چهره‌شان نشسته است. برآبادی می‌گوید: سانسور نصیب همه می‌شود. کافی است زن باشید تا چهره‌تان از رسانه‌ها به صورت واضح نمایش داده نشود. کافی است زن باشید تا نیاز به فیلتر وجود داشته باشد. این تنها شامل چهره‌های آرایش‌کرده و دختران و زنان جوان شهری نیست، بلکه زنان رنج‌کشیده‌ای هم در روستاها و شهرهای کوچک هستند که حتی اگر چهره‌شان نمایش داده شود، دردها و مشکلاتشان فیلتر می‌شود و گوش شنوایی برای اعتراضشان نیست. سرخی تابلوی دیگر که سفیدی طرحی روی آن جنین را نشان می‌دهد، قرار است تابلویی برای مادرانگی باشد. برآبادی می‌گوید: این تابلو از تصاویر مادران تشکیل شده. این جنین را با خطوط سفید روی زمینه سرخ عکس این مادران طراحی کرده‌ام و هر کدام از خطوط، خش‌‌هایی است که بر چهره این مادران کشیده شده؛ نمادی از هزاران نگفته‌ای که در روح و جسم مادران وجود دارد اما به سادگی دیده نمی‌شود، باید چهره‌شان را از نزدیک دید و حرف‌هایشان را از نزدیک شنید. و می‌رسی به تابلوی زنان جوانی که روی صورت هرکدامشان طلسمی نوشته شده. تصویری که ابتدا تو را متعجب می‌کند که چه ارتباطی بین عکس زنان جوان و طلسم وجود دارد و با نگاهی دقیق‌تر، زنانی را به یاد می‌آوری که با ظاهری امروزی، هنوز به باورهای خرافاتی اعتقاد دارند، دعانویس‌ها را پیدا می‌کنند، به حرف‌های فال‌گیرها اعتقاد دارند و به جای ترمیم افکار پوسیده، به جای مهارت‌آموزی و کار و تلاش، به جای پیدا کردن راه حل منطقی برای مشکلات، به خودشان فوت می‌کنند و منتظر می‌مانند جادو کارگر بیفتد و بخت و اقبالشان بهتر شود؛ خوشبینانه‌ترش این که می‌نشینند و دست روی دست می‌گذارند که شانس و اقبال نصیبشان شود و چشم که باز می‌کنند،‌ سوار بر اسب سفید به قلعه آرزوهایشان برسند. با دیدن عکس‌های دختران سوخته، اولین چیزی که به ذهنت می‌رسد، دختران شین‌آبادی است؛ آنها که در آتش سوختند و سال‌های سال است به جای درس و مشق، دوا و دکتر و جراحی را تمرین می‌کنند تا شاید راحت‌تر بتوانند به آینه نگاه کنند. برآبادی اما که خودش هم یک دختر دارد، می‌گوید این تابلو تنها برای شین‌آبادی‌ها نیست، بلکه دانش‌آموزان دیگری را هم شامل می‌شود که به جای درس گرفتن آنچه در زندگی لازم دارند، روزهایشان را مثل کبریت‌هایی در مدارسی می‌سوزانند که به آنها یاد نمی‌دهد چطور در برابر سختی‌ها مقاوم باشند، چطور نترسند و شجاعانه قدم بردارند، چطور به خودشان افتخار کنند و دنبال هویت‌های جعلی برای تایید شدن نباشند. و می‌رسی به زنان بی‌نام و نشانی که دختر بودند،‌ خواهر بودند، همسر بودند، مادر بودند؛ اما هیچوقت فرصتی پیدا نکردند که خودشان باشند. آنهایی که برآبادی به جای گفتن کلمه، می‌ایستد و تنها چند ثانیه به عکس‌هایشان خیره می‌شود و تو در این فاصله، یاد جمله‌هایی می‌افتی که خوانده‌ای «هنرمندان،‌ آینه را در برابر زندگی به حالت بازتابنده، یا با خشم یا با دلسوزی و همدردی یا با شوخی ریشخندگرانه نگه می‌دارند ... روی دیوارهای نگارخانه‌های هنری، در چهره زنان و مردان پیر، نوجوانان، کشاورزان سختکوش و کارگران، زیبایی انسان یافت می‌شود. زیبایی، بیان چندگونگی و تنوع و بیان اندوه جانکاه زندگی و مردم است ... ». منبع: خبرآنلاین
انتهای پیام

دیدگاه شما