جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

علی گنجی در گفت‌و گو با جی پلاس: اگر معلم با هنرجو ارتباط برقرار نکند، نمی تواند چیزی به او یاد دهد

کد خبر: ۵۱۵۴۵۷
علی گنجی در گفت‌و گو با جی پلاس: اگر معلم با هنرجو ارتباط برقرار نکند، نمی تواند چیزی به او یاد دهد

۴۴ سال دارد. مدرس و عضو انجمن خوش نویسان ایران است. بیش از ۲۰ سال هم هست که در آموزش و پرورش کار می کند و با نوجوانان زیادی در ارتباط است. هم معلم مدرسه است و هم با جوانانی که بیشتر به هنرش علاقه دارند، سر و کار دارد. اولین بار در مقطع راهنمایی بود که جرقه خوشنویسی در او زده شد و او با علاقه این هنر را دنبال کرد. علی گنجی اهل ساری است. زمان زیادی از اینکه او به تهران نقل مکان کرده نمی گذرد. به گفته خودش در تهران خوشنویسی به ویژه «نقاشی خط» را حرفه ای تر و جدی تر دنبال کرده و تا کنون نمایشگاه های زیادی هم برپا کرده است. آنچه در ادامه می خوانید گفت و گوی خبرنگار جی پلاس با علی گنجی است. از چه زمانی خوشنویسی را شروع کردید؟ علاقه ام به خوشنویسی به دوران راهنمایی بر می گردد. در واقع، شروع کارم با آقای مجیدیان دبیرمان بود. او من را به یک کلاس خوشنویسی دعوت کرد. من هم دانش آموزی نبودم که از کنار این قضیه عبور کنم. خوشنویسی را جدی گرفتم به طوری که در دوران راهنمایی و هنرستان همه من را به اسم «خوشنویسی» می شناختند. پس مشوق اصلی و اولیه شما دبیرتان بود. بله! نقش یک دبیر در دوره راهنمایی خیلی می تواند مهم باشد. امکان دارد آینده دانش آموز را رقم بزند به طوری که در حال حاضر تمام زندگی من از این راه می چرخد. در دوره هنرستان رشته هنر خواندم و قبل از اینکه هنرستان را تمام کنم در زمینه خوشنویسی مدرک ممتاز گرفتم. زمانی هم که در رشته هنر وارد دانشگاه شدم این هنر را ادامه دادم و از همانجا ارتباطم با استادان طراز اول هم برقرار شد. در دوره دانشجویی با استادان مختلفی سرو کار داشتم. یک دوره یک ساله در سال ۷۱ با استاد غلامحسین امیرخانی کلاس داشتیم . سال ۷۱ تا ۷۲ هم یک دوره نزد استاد شیرازی در منزلش در شهرک ژاندارمری دوره دیدم. در مدت زمان کوتاهی با توجه به اینکه به شهرستان مراجعت کرده بودم این کلاس های دوره ای متوقف شد. اما ارتباطم با اساتید قطع نشد، در دورانی که به عنوان دانشجو و هنرجو در تهران زندگی می کردم غیر از اینکه نزد استاد شیرازی می رفتم با استادان امیر احمد فلسفی، حسین غلامی و محمد علی سبزه کار نیز ارتباط داشتم. در سال ۸۰ ارتباط نزدیکتری با استاد فلاح برقرار کردم. استاد دوره فوق ممتاز و استادی من او بود که هنوز هم ارتباط صمیمانه و تنگاتنگی با او دارم و او را به عنوان یکی از مراجع خوشنویسی کشور می شناسم. «نقاشی خط» را از چه زمانی شروع کردید؟ از شخصی به نام منوچهر نیکو در دروه هنرستان تاثیر گرفتم که خودش از افرادی چون پیل آرام و زنده رودی تاثیر گرفته بود. یک روز درباره «نقاشی خط» با من صحبت کرد و از آن زمان به بعد نتوانستم نسبت به این هنر بی تفاوت باشم، می توان گفت از دوران هنرستان یعنی سال ۶۷ نقاشی خط را شروع کردم اما نه خیلی جدی؛ من اهل ساری هستم و حدود پنج سال است که به تهران آمدم و در این مدت بحث «نقاشی خط» یا هنر حرفه ای در من جدی تر شد. احساس می کنم وجود فضای حرفه ای در تهران باعث می شود که جدی تر به این هنر بپردازیم. ۸C13B3AFB616-6 یعنی به خاطر این فضای حرفه ای به تهران آمدید؟ بله! بیشتر به این دلیل بود، اما از طرفی پسرم هم در تهران دانشجو شده و این هم مزید بر علت شد. البته تلاشم برای آمدن به تهران از سال ۸۰ شروع شد ولی به خاطر وضعیت تحصیلی پسرم در شهرستان ماندم تا اینکه بالاخره آمدم. از اعضای خانوادتان هم کسی هنر خوشنویسی را دنبال می کند؟ بله! همسرم تذهیب کار است. البته بعد از ازدواج تذهیب کار شد. یعنی شما تاثیر گذار بودید؟ با توجه به اینکه سعی می کرد کارهای من را تذهیب کند در این مسیر قرار گرفت. کارش هم خوب است. اما در حال حاضر چشم هایش دچار مشکل شده و اخیراً کمتر کار می کند. شده است که وسط کار کم بیاورید؟ اصلاً. اتفاقاً هر وقت با مشکلی مواجه شدم محکم تر بلند شدم. بعضی ها به «نقاشی خط»، «نگارینه خط» می گویند، این اسم از کجا آمده است؟ متاسفانه بعضی از هنرمندان ما وقتی وارد هنری می شوند درباره اش مطالعه ای ندارند. جای مطالعه در هنر ما به ویژه در خوشنویسی خیلی خالی است. خوشنویسی در کشور ما از نظر سواد دچار خلا شده و متاسفانه هر کسی که دستی به قلم می گیرد و خطی می نویسد به عنوان هنرمند مطرح می شود. مطالعه در هنر خوشنویسی جایگاهی ندارد و به وضوح می توان دید تمام کسانی که مطالعاتی در باب هنرهای تجسمی داشتند یا در این زمینه تحصیل کردند ماهرتر و موفق تر هستند. هنر «نقاشی خط» برای امروز نیست، هر کسی سعی کرده این هنر را به خود وصل کند و بگوید از او شروع شده در حالی که «نقاشی خط» در ایران بیش از چند صد سال سابقه دارد. کاشی کاری و خط ثلثی که در کتیبه ها و مساجد می بینیم به غیر از «نقاشی خط» چه می تواند باشد؟ اما چون در گذشته سواد مردم کم تر بوده و این هنر بعد جهانی نداشته، مسکوت مانده و مطرح نشده است. این هنر در غرب کم کم رشد کرد. مثلاً اواخر دوره قاجار ملک محمد قزوینی به کلمات فرم و شکل می داد. خیلی ها دوست دارند روی این هنر اسم بگذارند و این به لحاظ فنی کاملاً غلط است. خیلی از استادان را به سوال کشاندم اما هیچکدام پاسخ درستی ندادند. تصور می کنم افرادی که در این زمینه مطالعه و آگاهی ندارند با این نام گذاری های مختلف می خواهند خودشان را مطرح کنند. قصد توهین به کسی را ندارم ولی فضای فرهنگی فضایی است که تعارف بردار نیست. AD8E02AF332B-6 شما ۲۳ سال سابقه کار در آموزش پرورش دارید و در مراکز آزاد هم تدریس می کنید. بیشتر چه گروه سنی برای آموزش به کلاس های خوشنویسی می آیند؟ تازگی در کلاسی تدریس می کردم. یکی از هنرجویان به من گفت شما سطحتان بالاست و ما که تازه کار هستیم باید استاد سطح پایین با ما کار کند؛ به شدت با او مخالفت کردم. معتقدم اگر در بخش آموزش بخواهیم موفق عمل کنیم باید برای مبتدیان از استادان سطح بالا استفاده کنیم. در کلاس های من هم از همه قشر حضور دارند از بچه های دبستانی گرفته تا افراد بزرگسال و متاهل. رابطه تان با هنرجویان چگونه است؟ سعی می کنم خوب باشد. به طوری که وقتی هنرجویان خارج از کلاس من را دیدند به سلامم پاسخ دهند. البته معتقدم اگر معلم در درجه اول با هنرجو و شاگردش ارتباط برقرار نکند، نمی تواند مفاهیمی را که مد نظر دارد به شاگرد یاد دهد چون هنرجو در همان اول از او فرار می کند. آینده «نقاشی خط» را چطور می بینید؟ خیلی روشن! آینده نقاشی و هنر های تجسمی دنیا ممکن است به سمت «کالو گرافی» برود؛ هنوز ظرفیت هایش شناخته نشده است. تمام زندگی من، این هنر است و چیزی است که در تمام عمرم حتی یک لحظه از آن غافل نبودم. F67646D5C42E-6

انتهای پیام

دیدگاه شما