پایگاه اطلاع رسانی جماران - حامد حیدری
قندی رفتنش را تیتر کرد، سکوت تیتر به احترام آقای تیتر، آقای تیتر تیتر شد، خداحافظ آقای تیتر اول، وداع با سلطان تیتر، این تیتر یتیم است، اینجا تیتر هم ماتم می گیرد، تلخ ترین تیتر قندی و ...؛ این ها برخی از تیترهای مطبوعات کشور در روز پنجم اردیبهشت است. تیترهایی که نشان می دهد مرحوم حسین قندی را بیش از هر چه با تیترهایش می شناسند، اما آیا حسین قندی تنها همین بود؟
1 - مرحوم قندی کسی بود که به خوبی پلی میان روزنامه نگاری آکادمیک و تجربی برقرار کرد. به قول دکتر هادی خانیکی، او فاصله دانشگاه و روزنامه را کم کرد. تلفیق دانش روزنامه نگاری و روزنامه نگاری حرفه ای چیزی است که در کشور ما یا اتفاق نمی افتد یا ناقص اجرا می شود؛ اما مرحوم قندی به خوبی توانست بین علم و فن پیوند مبارکی برقرار کند.
2 - قندی مؤلف بود. تألیف مشترک کتاب «روزنامه نگاری نوین» با همراهی پروفسور نعیم بدیعی، خود به تنهایی برای باقی ماندن نامی نیک از او در تاریخ روزنامه نگاری ایران کفایت می کند. هر چند روزنامه نگاری تخصصی، مقاله نویسی در مطبوعات و تخیل در روزنامه نگاری هم از دیگر آثار اوست که اغلب مورد رجوع دانشجویان ارتباطات و فعالان رسانهای قرار میگیرد. گویا در روزهای اخیر این وجه از شخصیت مرحوم قندی مغفول واقع شده است.
3 - قندی معلم بود. چندین سال تدریس در دانشکده علوم ارتباطات دانشگاه علامه طباطبائی و دفتر مطالعات رسانهها، از فعالیتهای تأثیرگذار استاد مرحوم به شمار میرفت که نتیجهاش ترتبیت بسیاری از روزنامه نگاران برجسته کشور است. کسانی که فراموش نکردهاند وامدار چه کسی هستند و امروز به شاگردی استاد قندی افتخار میکنند.
4 - قندی روزنامهنگاری برجسته بود. پس از درگذشت استاد مرحوم، آن قدر بر مهارت وی در تیترزنی تأکید شد که حسین انتظامی، معاون مطبوعاتی وزیر ارشاد نیز به صراحت میگوید نباید او را به تیترزنی محدود کنیم. او در روزنامههای کیهان، ابرار، انتخاب و جام جم در سِمتهای مختلفی ایفای نقش کرد. توانایی مرحوم قندی در تیترزنی بر کسی پوشیده نیست، اما محدود کردن یک روزنامه نگار برجسته به "تیتر" جفا در حق اوست.
5- قندی مربوط به نسلی بود که روزنامه نگاری را متفاوت از امروز درک کردند و به کار بستند. شرایط مختلف از سطح مطالعه مردم تا رخدادهای سیاسی میتواند در این امر دخیل باشد. البته که امثال او نسل طلایی روزنامه نگاری ایران هستند و مرحوم قندی یکی از بزرگان آن نسل، اما قیاس روزنامه نگاران امروز با حسین قندی و هم دورهای هایش نه دردی را دوا می کند و نه اساساً قیاسی سزاوار است. آن چه در این میان نادیده گرفته می شود، اقتضائات هر زمانه است.
6 - یک اسطوره سازی نادرست. او یکی از استادان روزنامهنگاری و روزنامهنگاران برجسته و قابل احترام این کشور بود. نوآوریهای قابل توجه او در کار روزنامهنگاری، تلاشهای مجدانهاش برای ارتقای سطح حرفهای روزنامهنگاری کشور و تألیف کتاب های مهم و مرجع این رشته، قندی را به جرگه افرادی میراند که از حافظه روزنامهنگاری کشور هرگز پاک نمیشوند. اما القابی مانند سلطان تیتر، پدر روزنامه نگاری نوین ایران و ... هر چند که درست و به حق باشد، ما را از مسیر اصلی منحرف می کند. کسی که عمرش را در راه اعتلای روزنامه نگاری این کشور صرف کرده، بعید است رضایت خاطرش در گرفتن چنین القابی باشد. به زعم نگارنده، این ظلمی بود که به تلاش های بی بدیل مرحوم پروفسور کاظم معتمدنژاد نیز روا شد. تأکید بر عنوان «پدر علم ارتباطات ایران» درباره آن مرحوم - هر چند که به حق است - اما مانع نقد منصفانه آثار میشود. شکی در عظمت و جاودانگی چنین شخصیت هایی نیست، اما گویا عدهای چون هویت خود را در ارتباط با چنین بزرگانی تعریف میکنند، در پی اسطوره سازی از این بزرگان هستند تا بلکه شخصیت خود را از این راه تعالی بخشند!
قندی را بشناسیم، به احترامش تمام قد بایستیم و منصفانه آثارش را نقد کنیم.
پانوشت: تیتر این یادداشت اشاره ای دارد به تیتر استاد فریدون صدیقی درباره مرحوم قندی که گفته بود: رودخانه دیگر راه نمیرود.
به مرحوم قندی منصفانه و منطقی نگاه کنیم
کد خبر:
۸۳۰۹۰