دکتر ابوالفضل فاتح بنیانگذار و اولین مدیرعامل خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، در گرامیداشت دو خبرنگار ایرانی که در سقوط هواپیمای آلمانی جرمن وینگز جان باختند، یادداشتی نوشته است. متن کامل این یادداشت را در زیر می خوانید:
بسمه تعالی
خبر " روایت ساده از رخدادها" نیست و خبرنگار را هم نمی توان صرفا به "راوی مکانیکی" خبر تنزل داد. " خبرنگار " بعد جدا نشدنی از "روایت خبر" است و هر خبر آمیخته ای از ذهن و دانش و باور خبرنگار از رخداد است و به اصطلاح بین خبرنگار و رخداد رابطه ای دیالکتیکی برقرار می شود که محصول آن "خبر" است؛ تا جایی که دیگر هیچ خبری را بدون شناخت خبرنگار و رسانه اش نمی توان مورد داوری و قضاوت قرار داد. خبرنگاران و رسانه ها به ارتفاع خبرشان، ارتفاع یا تنزل می یابند و به کیفیت خبرشان واجد هویت یا بی هویتی می شوند و اوج و حضیض را تجربه می کنند.
ایران عزیز حدود دو دهه است که به دورانی متفاوت از خبر و خبرنگاری پای نهاده است. از ویژگی های این دوران، نقش آفرینی بیشتر خبرنگاران در " روایت چند بعدی" از رخداد ها و روندهاست. بسیاری از خبرنگاران و رسانه ها به دلایلی روشن، وظایفی را بر عهده گرفته اند که روایتشان از رخدادها منزلتی ویژه یافته و با تاثیری "جهت آفرین" به بخشی جداناشدنی از تحولات و هویت جامعه تبدیل شده اند. ایرانیان اینک به خبرنگاران به چشم دیگری می نگرند و آنان را "چشم بیدار" خود می دانند . از این روست که دیگر خبرنگار و رسانه یک عنصر کم تاثیر و فراموش شدنی در پهنه جامعه تلقی نمی شود و هیچ مقام و فردی نمی تواند آنان را نادیده بگیرد. خبرنگار اگر نقش خود را به خوبی بشناسد و قلم خود را اجیر و ماجور منافع بی دلیل این و آن نسازد، دیگر در حد یک نام باقی نمی ماند و تا حد عناصر مثبت ماندگار جامعه اش ارتفاع می یابد، همانگونه که اگر قلم بفروشد و دروغ بپروراند و ترهات ببافد، به عنصری تهی و منفی بدل خواهد شد.
خبر سانحه یا بهتر بگویم جنایت سقوط عمدی هواپیمای جرمن وینگز ، یک تراژدی تکان دهنده و غم انگیز برای مردمان جهان بود. در این میانه نام دو عزیز از دست رفته ایرانی آقایان میلاد حجت الاسلامی و حسین جوادی در صدر نام های کشته شده گان حادثه قرار گرفت و در رسانه های جهان بازتابی گسترده یافت. دلیل این تمایز روشن است: آنان خبرنگار بودند.
عواطف مردم شریف و مهربان ایران به جهت از دست دادن دو هموطن خبرنگار در کنار سایر جانباختگان بی گناه هواپیما، عمیقتر و گداخته تر با این غم، آمیخته و جریحه دار شد و جامعه دردمند رسانه ای ایران نیز بهاری غم انگیز را در فقدان عزیزان خود آغاز کرد.
برای این عضو کوچک جامعه رسانه ای ایران، که سالها نظاره گر جوشش و رویش خبرنگاران خلاق و معزز ایسنا بوده ام، درک عشق و امید نهفته در دل جوانان خبرنگار و لحظات پر اشتیاقی که برای ثبت لحظه لحظه های هر رخداد می گذرانند و خطراتی که به جسم و جان عزیزشان هموار می کنند، دشوار نیست. می دانم و می فهمم که این دو عزیز سفرکرده، با چه اشتیاقی پای به این سفر گذاشته و در جستجوی چه بوده اند. افسوس که این بار آنان به جای خبرنگاری، خود عین "رخداد" و واژه های "خبر" شدند و روایت خود را به ما سپردند.
به شهادت همکاران، خبرنگاری برای این دو عزیز بیش از آنکه یک شغل باشد یک عشق برای ایفای وظیفه ی آگاهی بخشی به مردم بود. آنان خبرنگارانی باصفا، صادق و با هویت بودند که در حین ماموریت، دور از وطن و مظلومانه پر کشیدند. آنان نامشان ماندگار خواهد بود، همچنانکه نام عزیزانی چون قریب، عمرانی و صارمی و بسیاری دیگر از شهیدان، آسیب دیدگان و تلاش گران با هویت عرصه خبر و قلم درخشان خواهد ماند.
یادشان به خیر و روحشان قرین رحمت خداوندی باد
ابوالفضل فاتح
12 فروردین 1394