پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران: روز پنجم شهریور ماه جاری خبری به این عنوان در خروجی پایگاههای اطلاع رسانی قرار گرفت: لاریجانی:به هر خانهای میرویم بی کار دارد"
این خبر و شرح دردناک ذیل آن از قول ریاست محترم مجلس شورای اسلامی جناب آقای دکتر علی لاریجانی و در کنار آن گزارشات جسته و گریخته ای که بعضا ریاست محترم جمهوری و دیگر مسئولان از اوضاع و احوال چند سال گذشته در گزارشات خود به طور اشاره بیان می دارند، بیانگر ظلم و جور نابخشودنی است که بر این کشور و سرنوشت مردم رفته و در کنار آن مسائلی نظیر قضیه بورسیه های غیر قانونی و آثار و تبعات تخریبی آن به ویژه بر روحیه و آینده جوانان به منزله نیروهای فعال و نخبگان و آینده سازان این مملکت از طرفی و ایجاد ذهنیت منفی نسبت به نظام و حتی دین و مذهب از آن رو که عوامل این همه در حاکمیت در این سالها، خود را عین دیانت و نظام تعریف می کردند و متأسفانه با تبلیغات و غوغاسالاری آن را جا هم انداخته بودند، و در کنار اینها همه آن خسارتها و ضررهای جبران ناپذیر ملی و بین المللی که وارد آمد و فرهنگ و اقتصاد و سیاست و وجهه نظام و انقلاب را به قهقرا برد و ابزار دست دشمنان در مقاصد شومشان بر علیه ماشد، به منزله زخمهایی التیام نایافتنی و یا دیر التیام پذیری است بر پیکره کشور و نظام که گذشتن از آن به هیچ وجه پذیرفتنی نیست و البته از نگاه مردم فهیم ایران به دور نمانده و نجات کشور از آن و احقاق این حقوق ضایع شده عمومی و خصوصی مردم جزو مطالبات به حق و همیشگی آنها از مسئولین به حساب خواهد آمد. ریشه این قضایا در منیت ها و خودبرتر بینی و حق پنداری تفکر و برداشت خود از دین مبین و رحمت آفرین اسلام و انقلاب و نظام بود و چنین است که داستان "خودی و غیر خودی" رخ می نماید و عده ای کثیر در کشور و نظامی که منبعث از عزم ملی و عمومی است، نا محرم می شوند. دردناکانه به ریاست محترم مجلس شورای اسلامی و ریاست محترم جمهوری و دیگر دست اندرکاران محترم عرض می شود که بیکاری و بی شغلی سرنوشت اغلب جوانانی استکه تفکر دینی و انقلابی آنها با آن افکار این طیف خود برتر بین در حاکمیت همخوانی نداشته و با عزتمندی و صداقت بر باور خویش پای می فشردند و با ریاکاری و تملق و چاپلوسی بیگانه بودند. اما خسران دیگر مخالفت این نوع نگاه و خط کشی های حاصل از آن، با تفکر امام خمینی(س) به عنوان بنیانگذار نظام جمهوری اسلامی است که متأسفانه در بسیاری موارد این خطاکاریهای جفا آفرین به پای آن بزرگمرد هم نوشته می شد.
در نگاه امام: باید به همه انسانها نظر رحمت و محبت داشت، چون همه مورد رحمت پروردگار عالمیان مىباشند. (صحیفه امام، ج16، ص: 218) و این توجه همگانی که با در نظر گرفتن کرامت ذاتی انسان و شرافت داشتن او در درگاه الهی موضوعیت پیدا می کند در بیان امام در مورد عموم مردم ایران چنین رخ می نماید که:« ملت انقلابى ایران- که جانم فداى یک یک آنها » (همان،ج20،ص440) و جالب است بدانید که این هردو مطلب در دو نامه عرفانی _ اخلاقی به فرزندشان آمده است و نه در گفتار عمومی که همگانی شود.
با این بیان در قالب تفکر اجتماعی امام برای عامه مردم خط و خط بازی گرچه در جامعه واقعیت پذیرفته شده ای محسوب می شود، اما معیاری برای "خودی و غیر خودی" کردنها نیست تا برمبنای آن جیب هایی انباشته شود، امتیازهای ویژه ای تعلق بگیرد، کسانی از حقوق خود محروم شوند و حق آنها به دیگرانی بر مبنای مصلحتهای مصلحتی غیر واقعی تعلق بگیرد، پستها و مقامهائی رد و بدل شود و در کنار آن انبوهی از جوانان تحصیلکرده ذیحق، از داشتن کار محروم بمانند، اختصاص حق تحصیل بدون در نظر گرفتن صلاحیتهای حقیقی دستخوش مطامع جناحی شود و روند دردناک فرار مغزها و نخبگان را شدت بخشد و اسباب خوشحالی و بهره برداری دشمنان از آن را فراهم آورد، قانون گریزی ارزش پیدا کند و انواع بد اخلاقی ها و کج رفتاریها حاکمیت یابد و وضع به صورتی در آید که فساد اندر فساد اندر فساد حاصل شود.
اما،خمینی(س) در دفاع از حقوق عمومی و به ویژه محرومان چنین انذار می دهد: « اسلام جیب پر کن نیست! اسلام با ضعفاست. اسلام آن است که امیرش مى فرماید، رئیسش مى فرماید که من مى ترسم که در آن طرف- به حسب نقل- آن طرف مملکت یک کسى گرسنه باشد؛ شاید آنجاها کسى چیزى نداشته باشد بخورد؛ زندگى ام باید این باشد که دلم آرام باشد که اگر او آنجا گرسنه است، من هم اینجا گرسنه ام. اسلام این است » (همان،ج8،ص206)
آن بزرگوار رعایت این حقوق همگانی را چنین پاس می دارند:« مردم عزیز ایران ... این را دلیل عدالت نظام بدانند که امتیازى براى هیچ کس قائل نیست و خدا مى داند که شخصاً براى خود ذره اى مصونیت و حق و امتیاز قائل نیستم. اگر تخلفى از من هم سر زند مهیاى مؤاخذه ام » (همان،ج21،ص282)
و یا در جایی می فرمایند:« من این را کراراً گفته ام، اگر از من توصیه براى کسى آمد، از دفتر من براى کسى توصیه آمد، از کسانى که به من مربوطند توصیه آمد، بزنید به دیوار » (همان،ج10،ص272)
اما در منظر آن معلم اخلاق و مهذب نفوس، همه این مفاسد چنین ریشه یابی می شود:
« مبدأ خلاف، نفْس انسان است؛ مبدأ همه خلافهایى که پیدا مى شود. انسان خیال مى کند که نه، من براى مصلحت این کار را مى کنم. ... شمایى که مى گویید که من براى مصلحت مسلمین فلان کار را مى کنم- شما فکر این را در خلوت بکنید که اگر یک کسى دیگر به جاى شما بود و بهتر هم مصالح مسلمین را انجام مى داد، شما باز همان طور بودید؟ مى خواستید خودتان نباشید و او باشد؟ یا نه، مىخواهید که این مصلحت مسلمین- به اصطلاحتان- به دست شما انجام بگیرد؟ «منم که این مصلحت را دارم ایجاد مى کنم»، این همان شیطان است؛ همان شیطانى که اغوا مى کند آدم را. اکثر اغوائاتش این است که انسان را بازى مى دهد، وسوسه مى کند در انسان؛ وسوسه هاى دامنه دار از همه طرف. وسوسه مى کند که تو حالا صاحب قدرت هستى، تو حالا صاحب کذا هستى، دیگران چکاره اند؟ شما حالا وزیر هستید، دیگران باید اطاعت بکنند، چشم بسته باید اطاعت بکنند! شما وکیل هستید، دیگران باید از شما اطاعت بکنند و چشم بسته هم باشند » (همان،ج13،ص198)
و یقینا در این نگاه پاک و الهی آموختنی هائی است و ان شاءالله همگان را توفیق بهره گیری فراهم آید.