امام خمینی 29 اسفند 1358 به مناسبت حلول سال نو، خطاب به ملت ایران بیاناتی ایراد کردند که گزیدهای از آن در ادامه میآید.
و چیز دیگری که میخواهم به ملت عرض کنم این است که توجه داشته باشند که در این ایام سال نو بسیاری از مستمندان، بسیاری از مستضعفین هستند که برای سال نویِشان مثلاً نتوانستهاند آن چیزهایی را که میخواستهاند، بچههایشان میخواستند، تهیه کنند. آنهایی که دارند به اینها کمک بکنند. و این جمعیتهایی که هستند از ایتام، از فقرا، از مستمندان، از مستضعفین، از این ها، به این ها رسیدگی بکنند تا ان شاء الله خداوند سال نو را بر همه ما و بر همه مسلمین و بر همه امت اسلامی مبارک کند. خداوند به همه شما تأیید عنایت کند. (صحیفه امام، ج12، ص 201-197)
نویسنده کتاب خمینی روح الله در مطالب خود آورده است که : «از رفته گر کوچه اش ]امام خمینی[ پرسیدم آیا هرگز او را دیدهاى؟ گفت: «دوبار اما در هر عیدى، عیدی ام در یک پاکت دربسته مى رسید». پرسیدم آخرین عیدى را کى گرفتى؟ گفت: «یک هفته قبل از نوروز با یک نامه که قابش کرده ام و یک جفت جوراب که پا نکرده ام». حلقۀ مفقوده ام در اینکه به اعیاد ملى چه مقدار بها مى داده از این جا پیدا شد و وقتى به آثارش رجوع کردم دیدم از کثرت ظهور چنین مطلبى پنهان مانده است.. 3. مردى که یک نسل پیش نوجوان بود گفت: هفته هاى آخر اسفند 1335 براى خانواده ما هفته بدى بود. پدر نداشتم، مادرم نتوانسته بود لباس نو تهیه کند. غروبى غمگین کسى درِ خانه مان را کوبید برق شادىِ چشم هاى مادرم، خانه را روشن کرد. بقچه اى را که حاج آقا روح الله فرستاده بود باز کرد. براى همۀ اعضاى خانواده لباس فرستاده بود. چه لباس هایى! هرگز بلوز و شلوارى به زیبایى هدیه او نپوشیده ام.» (علی قادری، خمینی روحالله: زندگینامه امام خمینی براساس اسناد و خاطرات و خیال، موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی(س)، موسسه چاپ و نشرعروج، تهران، ۱۳۷۸، ، ج1، پاورقی، ص49)