با توجه به مقبولیت بالایی که حضرت امام خمینی(س) نزد افراد و گروههای مختلف از آن برخوردار است، طبیعی است که به سیره و اندیشه ایشان استناداتی صورت پذیرد که بعضا خلاف مشهور و در مواردی نوعی تفسیر و تحلیل به رأی است؛ به ویژه آن گاه که خاطرهای نقل میشود که به زعم گوینده، فقط ایشان در محضر حضرت امام حضور داشته و شاهد دیگری حضور نداشته است. هر از چندی در رسانههای مختلف این ادعاها و مطالب را شاهد هستیم. از جمله در خبرهای رسانههای مختلف خواندیم که آیتالله خزعلی در برنامه شناسنامه گفتهاند: «در شورای تدوین قانون اساسی، بحثی در مورد کاندیدا شدن بانوان برای ریاست جمهوری ایجاد شد که من برای مشورت با امام(س) نزد ایشان رفتم، امام به من فرمودند مبادا زن رییسجمهور شود، این خوب نیست، ایشان همچنین فرمودند اموال را بین مردم تقسیم نکنند. نباید به اموال کسی که مال خود را از راه شرعی به دست آورده، دست زد. مواظب باشید. مبادا به بهانه کمک به فقرا به اموال افراد مسلمان و کسانی که ثروت خود را از راه درست به دست آوردهاند، دست درازی کنید.»
حال از رسانههای نامداری که به هر بهانه به دنبال غوغا و تخریب موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی هستند باید پرسید چرا نمیخواهند موسسه درباره صحت و سقم این مطلب اظهار نظر کند؟
همچنین آیتالله مصباح یزدی در روزهای اخیر گفتهاند: « کسانی که فرمایشات حضرت امام(س) را در سخنرانیها و کتابهایشان دیده باشند، میدانند که امام(س) از لفظ حکومت اسلامی استفاده میکردند، اما از آنجا که واقعه انقلاب در این جهان اتفاق میافتد و جهان میخواهد بداند چه حکومتی در ایران قرار است بر سرکار بیاید، امام از ادبیات سیاسی روز استفاده کرده و منطقی را اتخاذ کردند که مورد توافق و فهم دیگران باشد.»
باز جای سوال دارد که آیا این تحلیل با نظر امام خمینی(س) همخوانی دارد و آیا معنای آن نوعی خلافگویی نیست؟ و باز چرا فریادگران دیروز، امروز پاسخ موسسه تنظیم و نشر را مطالبه نمیکنند؟
و اما پاسخ:
اگر چه در نامه وارده فوق، مخاطبِ نگارنده محترم «فریادگران دیروز» هستند اما شاید لازم باشد توضیح مجدد داده شود که بر اساس مواضعی که موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی(س) تاکنون چندین بار اتخاذ و اعلان کرده است؛ درباره نقل خاطرات - اگر شاهد قطعی بر دروغین بودن آن موجود نباشد - اظهار نظر نخواهد کرد و در عین حال این خاطرات را تنها در حد خاطره به رسمیت میشناسد و درباره تحلیلهای مختلف -مخصوصا اگر از ناحیه صاحبان اندیشه باشد - خود را موظف به پاسخگویی نمیداند، هرچند ممکن است آن تحلیلها را درست نداند و توسط برخی از شخصیتهای حقیقی که در موسسه مشغول کار هستند نسبت به آن نقدهایی را نیز منتشر کند. از این دست مطالب و سوالها بسیار است.