هیچ دینى و هیچ حکومتى در دنیا، مانند دین اسلام ضامن آزادى اقلیتها و حافظ شرف و حقوق ملى آنها نیست. کدام دین و کدام قانون است که مانند اسلام براى اقلیتها ارزش و احترام قائل شده باشد؟ آرى، تنها اسلام است که عدالت اجتماعى کامل را در کشور اسلامى، نه تنها براى مسلمانان، بلکه براى تمام ساکنان سرزمین خود، با وجود اختلاف مذهب و نژاد و زبان و رنگ، تأمین مىکند و این یکى از مزایاى بزرگ عالم انسانیت است که غیر از اسلام، هیچ مذهب و قانونى نمىتواند به این آرمان تحقق بخشد. اقلیتهاى مذهبى با انعقاد پیمان «ذمه» و اکتساب تابعیت مىتوانند در کشور اسلامى آزادانه زندگى کنند و از حقوق اجتماعى و امنیت داخلى و خارجى همانند افراد مسلمان بهرهمند گردند.اول؛ ذمّه است. شرایطى که به وسیلۀ آنها «ذمّه» و پیمان حمایت منعقد مىگردد و با منتفى شدن یکى از آنها، پیمان حمایت نیز منتفى مىشود، سه چیز است:
1ـ «اهل ذمّه» نباید کارى برخلاف پیمان منعقده انجام دهند؛ مثلاً اقدام به جنگ با مسلمانان و یارى کردن به مشرکان و دشمنان اسلام و توطئه بر ضد اسلام و مصالح مسلمانان؛ 2ـ «اهل ذمّه» باید متعهد و ملتزم باشند که احکام جزایى اسلام دربارۀ آنها اجرا شود؛ 3ـ قبول کنند که هر سال مبلغى به عنوان «جزیه» (مالیات) به حکومت اسلامى بپردازند.(شناخت ادیان، ص189-236)
2ـ جزیه، مالیات عادلانه است. جزیه یک نوع کمک مالى است از طرف «اهل ذمّه» به دولت اسلامى که در برابر مسئولیتى که به منظور تأمین امنیت برعهده مىگیرد پرداخت مىگردد. «جزیه» مالیات دولتى است که از مسلمانان تحت عناوین مختلف: زکات، خمس، صدقات و غیره دریافت مىشود و لذا افراد ناتوان، دیوانگان، کودکان و زنان از پرداخت جزیه معاف هستند، زیرا «جزیه» گویا مالیات بر درآمد است. امام صادق(ع) مىفرماید: «جرت السّنة ان الا تؤخذ الجزیة من المعتوه ولا من المغلوب على عقله». «سنت بر این جارى است که جزیه از افراد علیل و ناقص العقل دریافت نشود.» مسئولیت مسلمانان در برابر حکومت اسلامى به مراتب سختتر و بیشتر از «اهل ذمه» است، زیرا مسلمانان موظف هستند به عنوان خمس و زکات، خراج و صدقات، مبلغى را به حکومت بپردازند و در موقع لازم به خدمت سربازى حاضر شوند؛ در صورتى که اهل ذمه با پرداخت مبلغى ناچیز از تمام مزایاى حکومت اسلامى استفاده مىکنند و با مسلمانان در یک ردیف قرار مىگیرند و مسئولیت حکومت از نظر تأمین امنیت و ایجاد وسائل رفاه و آسایش عمومى نسبت به همه یکسان است. (همان)
3- اعتراف به حقوق اقلیتها. قرآن مجید با صراحت سیاست کلى اسلام را درباره مراعات حقوق ملل و سایر مذاهب بیگانه چنین بیان مىکند: «لا ینهاکماللّه عن الذین لم یقاتلوکم فى الدین ولم یخرجوکم من دیارکم ان تبروهم و تقسطوا الیهم اناللّه یحب المقسطین». (ممتحنه / 8) «خداوند شما را دربارۀ کسانى که با شما در مذهب مقاتله نمىکنند و شما را از وطنتان اخراج نمىکنند باز نمىدارد که با آنان به عدالت و نیکى رفتار نمایید.» یعنى اقلیتها یا مخالفان اسلام اگر با شما جنگ مذهبى اعلام نکردند و به شما فشار نیاوردند و شما را از وطنتان خارج نکردند، باید با آنها به عدالت و نیکى رفتار کنید. بدین ترتیب، اسلام اجازه مىدهد اقلیتهاى مذهبى و مخالفان اسلام در جامعۀ اسلامى باشند و از حقوق انسانى برخوردار گردند، اما مشروط بر اینکه مزاحم اسلام و مسلمانان نبوده و بر ضد آنها کارى صورت ندهند.(همان)
4- خوشرفتارى مسلمانان با اقلیتهاى مذهبى.اسلام به مسلمانان اصرار و تأکید مىکند که پیمان خود را در مورد حمایت از اهل ذمّه محترم بشمارند و با آنان مدارا و خوشرفتارى کنند، چنانکه در قرآن مجید آمده است: «با اهل کتاب جز به طریق نیکو مجادله نکنید، مگر کسانى از آنان که ستم کردهاند. به آنها بگویید به کتاب خویش و کتاب شما ایمان داریم؛ خداى ما و خداى شما یکى است و ما مطیع او هستیم.» پیامبر گرامى دربارۀ اهل کتاب؛ مسلمانان را به رفق و مدارا توصیه کرده است. در اینباره از پیامبر گرامى(ص) حدیثى نقل شده که فرمود: «من ظلم معاهدا و کلفه طاقته فانا حجیجه یومالقیامة». (فتوح البلدان؛ ص 167) «هر کس بر هم پیمان مسلمانان ستم کند یا به او بیش از طاقت تکلیف نماید، در روز قیامت من شخصاً طرف حساب او هستم.» و در جاى دیگر مىفرماید: «من آذى ذمیا فانا خصمه و من کنت خصمه خصمته یوم القیامة». (روحالدین الاسلامى، ص 274) «هر کس به اهل ذمّه اذیت کند من دشمن او هستم و در روز قیامت از او انتقام خواهم گرفت.» (جعفر سبحانى؛ حکومت در اسلام؛ ص 231ـ237)
در ادامه به باز خوانی منظومه دیدگاه امام خمینی در باره رعایت حقوق ادیان با اشاره به موضوعاتی مانند: نظام اسلامى حافظ حقوق ادیان، احترام به پیروان ادیان، حقوق ادیان در مسائل سیاسى و اجتماعى، آزادى ادیان در فعالیتهاى سیاسى، اجتماعى و مذهبى، تلاش براى رفاه و آسایش اقلیتهاى مذهبى، توجه اسلام به اقلیتهاى مذهبى، احترام اسلام به اقلیتهاى مذهبى، احترام اقلیتها در ایران پرداخته شده که از نظر می گذرد.
رعایت حقوق ادیان
تمام اقلیتهاى مذهبى در ایران براى اجراى آداب دینى و اجتماعى خود آزادند و حکومت اسلامى، خود را موظف مىداند تا از حقوق و امنیت آنان دفاع کند و آنان هم مثل سایر مردم مسلمان ایران، ایرانى و محترم هستند. (صحیفۀ امام، ج 4، ص 441)
حفظ حقوق ادیان درنظام اسلامى
اسلامى بودن، بیش از ایرانى بودن بین افراد ملت ایران روابط مستحکم برقرار کرده است. اقلیتهاى مذهبى نه تنها آزادند، بلکه دولت اسلامى موظف است از حقوق آنان دفاع کند. و دیگر اینکه هر ایرانى حق دارد که مانند همۀ افراد از حقوق اجتماعى برخوردار باشد. مسلمان یا مسیحى و یا یهودى و یا مذهب دیگر فرقى ندارد. (صحیفۀ امام، ج 4، ص 508)
در قانون حقوق همه ملاحظه شده
در قانون هم همۀ اقشار حقوقشان ملاحظه شده است و اقلیتهاى مذهبى، نسوان، دیگر اقشار ـ همه ـ حقوقشان ملاحظه شده است و هیچ فرقى مابین گروه و گروهى در اسلام نیست؛ فقط به تقوا و به اِتقاء عناللّه تعالى فرق است.(صحیفۀ امام، ج 6، ص 462)
همۀ اقشار آزادند
همۀ اقشار ملت با ملت شریک هستند در حقوق؛ و حقوق همه به آنها داده خواهد شد. اقلیتهاى مذهبى در اسلام احترام دارند، حقوق دارند؛ حقوق آنها داده خواهد شد. در عمل به مذهب ـ به مذهب خودشان، در رأى دادن براى وکلاى خودشان آزادند. همۀ اقشار آزاد هستند. و این معنا که بین شماها پخش مىکنند که روحانیون مىخواهند حق شما را نگذارند به شما برسد، بدانید که این خیانتى است که اینها مىکنند به ملت ما. روحانیون در رأس آنها هستند که حقوق را، حقوق شماها را محترم مىشمارند. روحانیون تابع قرآن و اسلام هستند. قرآن و اسلام احترام براى شما قائل هست و شما را مثل برادر مىپذیرد. با ما همراهى کنید. با ملت خودتان همراهى کنید. (صحیفۀ امام، ج 6، ص 434)
رعایت حقوق ادیان در مسائل سیاسى و اجتماعى
در حکومت اسلامى محلى براى اقلیتهاى مذهبى وجود دارد. و آنها الآن هم وکیل دارند و در مجلس واردند. ما در حکومت اسلامى هم براى آنها این حق را قائلیم. (صحیفۀ امام، ج 5، ص 141)
آزادى ادیان در فعالیتهاى سیاسى، اجتماعى و مذهبى
ما بارها گفتهایم که رفتارمان با اقلیتهاى مذهبى بسیار خوب خواهد بود. اسلام آنها را محترم شمرده است. ما به آنان تمام حقوقشان را مىدهیم. آنان حق دارند در مجلس وکیل داشته باشند و آزادند به فعالیتهاى سیاسى ـ اجتماعى بپردازند و آزادانه امور مذهبى خود را انجام دهند. آنان ایرانى هستند و مثل سایر ایرانیان در زیر چتر حکومت اسلامى زندگى با امنیت کامل خواهند داشت. (صحیفۀ امام، ج 5، ص 292)
حق رأى اقلیتهاى مذهبى
اشخاص باید امین و مذهبى باشند و یا وجهههاى ملى که مذهبى هستند، اما غیر مسلمین، اقلیتهاى مذهبى، آنها علىحده خودشان آرا دارند و همانطور طبق آراى خود تعیین خواهند کرد. (صحیفۀ امام، ج 5، ص 299)
توصیه براى انتخاب وکلاى صالح
و به اقلیتهاى مذهبى رسمى وصیت مىکنم که از دورههاى رژیم پهلوى عبرت بگیرند و وکلاى خود را از اشخاص متعهد به مذهب خود و جمهورى اسلامى و غیروابسته به قدرتهاى جهانخوار و بدون گرایش به مکتبهاى الحادى و انحرافى و التقاطى انتخاب نمایند. (صحیفۀ امام، ج 21، ص 421)
تلاش براى رفاه و آسایش اقلیتهاى مذهبى
مجلس جمهورى اسلامى همان سان که در خدمت مسلمین است و براى رفاه آنان فعالیت مىنماید، براى رفاه و آسایش اقلیتهاى مذهبى ـ که در اسلام احترام خاصى دارند و از قشرهاى محترم کشور هستند ـ اقدام و فعالیت مىنماید، و اساساً آنان با مسلمانان در صف واحد و براى کشور خدمت مىکنند و در صف واحد از تمام ارزشها و مآثر آن برخوردار مىباشند. (صحیفۀ امام، ج 12، ص 364)
امتیازی بین قشرها نیست
برنامۀ دولت اسلامى آن است که همۀ بشر به سعادت برسند؛ و همه در کنار هم به طور سلامت و رفاه زندگى کنند. اسلام با همۀ کشورهایى که در جهان هستند مىخواهد که دوست باشد؛ دولت اسلامى با همۀ ملتها و با همۀ دولتها مىخواهد که تفاهم و ارتباط صحیح داشته باشد؛ در صورتى که آنها متقابلاً احترام دولت اسلامى را مراعات کنند. برنامۀ جمهورى اسلامى این است که یک دولتى به وجود بیاید که با همۀ قشرها به عدالت رفتار کند؛ و امتیاز بین قشرها ندهد، مگر به امتیازات انسانى که خود آنها دارند. (صحیفۀ امام، ج 9، ص 72)
توجه اسلام به اقلیتهاى مذهبى
احکام اسلام براى همه خوب است. احکام اسلام براى حتى اقلیتهاى مذهبى به قدرى رفاه ایجاد خواهد کرد که اینها خوابش را نمىبینند. ظلم حتى به یک نفر آدمى که منحرف است، اسلام جایز نمىداند. اصلاً ظلم پایه کن شده است در اسلام. (صحیفۀ امام، ج 11، ص 282 )
احترام اسلام به اقلیتهاى مذهبى
اقلیتهاى مذهبى همیشه در اسلام محترم بودهاند؛ و توافق بین ادیان بزرگ یکتاپرست براى پیشرفت بشریت لازم است. (صحیفۀ امام، ج 6، ص 177)
تبلیغات اجانب و دشمنان اسلام
هرکس از اسلام اطلاع داشته باشد، مىداند که اسلام هیچ گاه در مورد اقلیتهاى مذهبى و پیروان سایر مذاهب نظر سوء نداشته است، و همیشه با آنان با احترام رفتار کرده است. تبلیغاتى که خلاف این مطلب را برساند، از اجانب و دشمنان اسلام است. (صحیفۀ امام، ج 5، ص 186)
احترام اقلیتها در ایران
اقلیتهاى مذهبى، از قبیل زرتشتى، از قبیل یهودى، از قبیل نصارا، که در ایران گروههاى فراوانى هستند، اینها را هم اسلام برایشان احترام قائل است؛ مىخواهد که اینها هم به حقوق خودشان برسند. (صحیفۀ امام، ج 7، ص 150)
جایگاه اقلیتهاى مذهبى در جمهورى اسلامى
جامعۀ یهود، و سایر جوامعى که در ایران هستند و اهل این ملت هستند، اسلام با آنها همان رفتار را مىکند که با سایر اقشار ملت مىکند. اسلام بر آنها ابداً اجحاف جایز نمىداند. ابداً اینطور نیست که آنها را بخواهد در مضیقهاى بگذارد. برخلاف اصل تربیت اسلام است؛ برخلاف وحى است؛ برخلاف آن چیزى است که خداى تبارک و تعالى مىخواهد همۀ بشر به رفاه باشند؛ به سعادت باشند. اسلام تابع احکام الهى است و همان طورى که خداى تبارک و تعالى براى اقشار ملتها احترام قائل است، اسلام هم احترام قائل است، مطمئن باشید. این را من در پاریس، قبل از اینکه این [نصرت] پیدا بشود و این نهضت غلبه بکند، در پاریس هم تنبه دادم به آن کسى که از طرف جامعۀ یهود آمده بود پیش من، به اسم اینکه نماینده بود از آنها، که اسلام بنایش بر این نیست که یک قشرى را در مضیقه بگذارد. اسلام براى همه است، و مىخواهد همه در سعادت باشند. مىخواهد که همه در رفاه باشند. و این مسائل که طرح مىشود که یهودیها را مسلمین چه مىکنند، شما دیدید غلبه پیدا کردند و به یهودى کارى نداشتند؛ به زرتشتیها کارى نداشتند؛ به سایر اقشار هم کارى نداشتند. شما به عین دیدید ... آن وقتى که ما غلبه کردیم، هیچ کسى تعرضى به یهودى کرد؟ تعرضى به نصرانى کرد؟ تعرضى به زرتشتى کرد؟ تعرضى در کار نبود. بعد هم که حکومت اسلامى انشاءاللّه به آنطورى که خداى تبارک و تعالى مىخواهند برقرار بشود و پیاده بشود، خواهید دید که اسلام از همۀ مسلکهاى دیگر راجع به مراعات همۀ اقشارملت بهتر است و از همه بهتر عمل خواهد کرد. من از خداى تبارک و تعالى مىخواهم که همۀ مردم و همۀ بشر در رفاه باشند؛ همه به سعادت برسند؛ همه به هدایت برسند. خداوند همه را هدایت کند به راه راست؛ خداوند به همه سعادت عنایت کند، و شما مطمئن باشید که در جمهورى اسلامى ظلم نیست. ما نه ظلم مىکنیم، نه مظلوم مىشویم. این چیزى است که اسلام به ما نشان داده: ظلم نکنید، مظلوم هم نشوید. تا مىتوانیم مظلوم نمىشویم؛ و هیچ وقت هم ظلم نخواهیم کرد.(صحیفۀ امام، ج 7، ص 290، 291)
تبلیغات منفى
تبلیغاتى هست مِنْجمله راجع به اقلیتهاى مذهبى که اینها تبلیغ کرده اند به اینکه اگر یک حکومت اسلامى پیدا بشود، یهودیها را چه خواهند کرد، نصارا را چه خواهند کرد، زرتشتیها را چه خواهند کرد، اینها را خواهند قتل عام کرد، چه! این حرف بسیار غلط است. و حکومت اسلامى اگر چنانچه ان شاءاللّه برپا بشود، ما این یهودیها هم که از ایران رفتند و بازىشان دادند و رفتند به اسرائیل، و الآن گرفتارند در آنجا، با دست این یهودیها و اسرائیلیهایى که از امریکا آمدهاند یا از دولتهاى دیگر رفتهاند آنجا، این دستههاى یهودى که اینها آنجا بردند و اینها هم به خیالاتى رفتند آنجا، الآن آنطورى که مىگویند بسیار در سختى هستند، ما اگر ان شاءاللّه یک دولت عادلى تأسیس شد، آنها را دعوت مىکنیم؛ یهودیهایى که مملکتشان ایران بوده است دعوت مىکنیم که به وطن خودشان برگردند و با آنها کمال خوشرفتارى را دولت اسلامى مىکند. اسلام نیامده است که بشر را تحت مضیقه قرار بدهد. اسلام یک قوانینى است که تمام اقشار بشر را براى آن احترامات قائل است. البته یک استثناهایى هست که آنهایى که شلوغکارند، آنهایى که خرابکارند، براى آنها هیچ کس یک ـ عرض مىکنم که ـ تساهلى قائل نیست؛ و اما مثل یهود که اهل ذمه هستند، و تمام اهل کتاب ـ نصارا، زرتشتیها ـ همۀ اینها در مملکت اسلامى با ـ عرض مىکنم که ـ رفاه و با احترام، آنجا توقف مىکنند. و اینکه گفته شده است که اگر یک حکومت اسلامى تأسیس بشود، چه خواهد شد و چه خواهد شد، اینها تبلیغاتى است که براى نگهدارى شاه و براى به هم زدن این نهضت این تبلیغات مىشود و این تبلیغاتْ غلط است. (صحیفۀ امام، ج 5، ص 261)
دعوت از یهودیان مهاجر
ما در صورت تشکیل جمهورى اسلامى از یهودیان ایرانى که به فلسطین هجرت کرده و در شرایط تبعیض ِ بسیار ناگوارى تحت استثمار یهودیان اروپایى و امریکایى به سر مىبرند دعوت خواهیم کرد که به وطن خود برگردند و آزادانه و محترمانه به زندگى خود ادامه دهند، و از تعدیاتى که در زمان حکومتهاى جور بر آنان شده مصون خواهند بود.(صحیفۀ امام، ج 5، ص 74)
یهودى نبودن صهیونیستها
ما حساب جامعۀ یهود را از حساب «صهیونیزم» و صهیونیستها جدا مىدانیم.آنها جزء اهل مذهب اصلاً نیستند. تعالیم حضرت موسى ـ سلاماللّه علیه ـ که تعلیمات الهى بوده است، و در قرآن بیشتر از همۀ انبیا ذکر حضرت موسى شده است، و تاریخ حضرت موسى در قرآن گفته شده است، یک تعلیمات ارزندهاى است. و ترتیبى که حضرت موسى رفتار کرده است با فرعون، یک شبان بوده است با یک عالَم قدرت و اراده، و این بر ضد قدرت بزرگ فرعون قیام کرد، و فرعون را از بین برد. [تکیه بر] قدرت الهى و توجه به مصالح مستضعفین در قبال مستکبرین که اولش فرعون بود، قیام بر ضد مستکبرین، طریقۀ حضرت موسى ـ سلاماللّه علیه ـ بوده و درست این معنى برخلاف آن [طرحى ]است که این طایفۀ صهیونیستها دارند.اینها اتصال به مستکبرین پیدا کردند. جاسوس آنها هستند؛نوکر آنها هستند؛ و بر ضد مستضعفین عمل مىکنند. عکس تعلیمات حضرت موسى که از همین مردم عادى ـ مثل سایر انبیا ـ از همین مردم عادى بازار وکوچه و اینها، اشخاص را برداشت و بر ضد فرعون و قدرت فرعونى قیام کرد. ازمستضعفین حمله شد به مستکبرین که آنها را از استکبارشان پایین بکشد؛ بر خلاف طریقۀ ای صهیونیستها، که اینها با مستکبرین مربوط هستند و بر ضد مستضعفین عمل مىکنند! (صحیفۀ امام، ج 7، ص 289)
انزجار یهودیان از صهیونیستها
این مقدار از یهودیهایى که بازى خوردند و از اقشار عالم جمع شدند آنجا، شاید آنها الآن پشیمان باشند از اینکه ـ آنکه یهودى است؛ و نمىخواهد غیر تعالیم عالیۀ موسى را داشته باشد پشیمان باشند از اینکه ـ رفتهاند آنجا، براى اینکه کسى که برود و ببیند اینها چه برنامه دارند و چه جور بیخود آدمکشى مىکنند و چه جور اتصال به امریکا و دیگر [قدرتها] دارند، این نمىتواند تحمل کند که یک طایفهاى به اسم اینکه ما از جامعۀ یهود هستیم بر ضد تعالیم حضرت موسى عمل بکنند. ما مىدانیم که حساب جامعۀ یهود غیر حساب جامعۀ آنهاست. و ما با آنها مخالف هستیم. و مخالفتمان براى این است که آنها با همۀ ادیان مخالف هستند. آنها یهودى نیستند. آنها یک مردم سیاسى هستند که به اسم یهودى یک کارهایى را مىکنند. و یهودیها هم از آنها متنفر هستند؛ و همۀ انسانها از آنها باید متنفر باشند. (صحیفۀ امام، ج 7، ص 290)
ادعاى صهیونیست
صهیونیست در عالم که مدعى یهودى بودن است و یهودیان او را قبول ندارند، با مردم چه مىکند و معذلک، ادعا مىکند که من تابع حضرت موسى هستم! (صحیفۀ امام، ج 17، ص 99)
تبلیغات علیه ادیان
کوشش کردند با تبلیغات مختلف کارشناسهاى مختلف، که مطلق ادیان را از چشم مردم بیندازند. بخصوص اسلام را از چشم مردم بیندازند. تبلیغات کردند که اسلام اصلش افیون جامعه است؛ ادیان براى این آمده است که مردم را خواب بکند تا اشخاص مقتدر و سلاطین بیایند و مردم را بچاپند، این قشرهاى دینى مردم را خواب کنند. (صحیفۀ امام، ج 7، ص 388)
هدف از تضعیف مذهب
کارشناسهاى آنها[استعمارگران] که از سابقالایام مطالعه کردند این ممالک شرق را و زمینهاى اینجا را، وجب به وجب رفتند و گردش کردند و چیزهاى مادى که در آن بوده است کشف کردند. روحیات ما و طوایف ما را و آن چیزهایى که ما به آنها مُتمسّکیم، اینها را مطالعه کردند. بر اثر مطالعهاى که اینها کردند یافتند که اگر مذهب در بین این مردم باشد و همه تحت یک لوا باشند، نمىتوانند بر اینها غلبه کنند و این خزاین را ببرند؛ و کوشش کردند اینها براى اینکه تضعیف کنند مذاهب را، و اصل مذهب را بگویند که اینها چیزهایى بودند که قدرتمندها درست کردند؛ اینها افیون جامعه است! اصل دیانتْ افیون جامعه است! و این براى این بود که مىخواستند که مذهب را در نظر مردم و در نظر روشنفکرها نازل کنند، و از دست بدهند اینها اعتصام به مذهب را. (صحیفۀ امام ، ج 6، ص 88، 89)
پاسخ به شبهات
اصل دین را، اینها [گفتند] دین را آن که... آورده براى افیون است!!. اینها ـ قدرتمندها ـ دینها را ایجاد کردهاند! و این دینى را که اینها ایجاد کردند، قدرتمندها بودند براى اینکه مردم را خواب بکنند و آنها قدرت خودشان را اعمال بکنند که نبادا تودهها بر ضدقدرتمندها [بسیج] بشوند. اینها با وعدۀ بهشت و با وعدۀ اینطور چیزها مردم را آرام مىکنند! لالایى مىگویند براى مردم! مردم را بیهوش مىکنند!! و قدرتمندها مردم را مىچاپند. در صورتى که اگر هر منصفى به تاریخ انبیا مراجعه کند، مىبیند که انبیا بودند که تودهها را بیدار مىکردند بر ضد دولتها. خوب، این موسى ـ علیه السلام ـ است که تودۀ مردم را، یک آدم شبان با یک عصا راه افتاد تودۀ مردم را بیدار کرد بر ضد فرعون. نه فرعون موسى را درست کرد براى خواباندن آنها؛ موسى مردم را تجهیز کرد براى اینکه جلوى قدرتمندها را بگیرند. این تاریخ اسلام ما که دم دستمان است و همهتان مىدانید، مىدانید که اینطور نبود که قدرتمندهاى قریش حضرت رسول را درست کرده باشند و دین اسلام را درست کرده باشند براى اینکه توده را خواب کنند! این حضرت رسول بود که تودهها را بیدار کرد، گداها را بیدار کرد، صعلوکها را بیدار کرد، فقرا را بیدار کرد و بر ضد این چیزها قیام کرد، بر ضد قدرتمندها. جنگهاى پیغمبر همه با قدرتمندها بود. این طرف عبارت از یک عده بىساز و برگ، یک عده ـ عرض بکنم که ـ تودۀ مردم، فقرا و ضعفا و مستضعفین؛ آن طرف مستکبرین و ـ عرض بکنم ـ داراى کذا و کذا. این تبلیغات آنها به قدرى بوده است که شاید در بین خود ماها و شاید در بین جوانهاى ما این معنا را به باور رساندند، به ثبت رساندند، که خیر، اصل دین براى یک همچو چیزى است. در صورتى که عکس مطلب بوده. در خارج همه مىدانند که عکس بوده است. همیشه نزاع... پیغمبرها از تودهها شروع شده بر ضد مستکبران، بر ضد قدرتمندها. (صحیفۀ امام، ج 7، ص 44، 45)
استقلال مذهب شیعه
یکى از خصوصیات مذهب شیعه، همین است که در هیچ عصرى از اعصار، تابع دولت نبوده است؛ و در برابر دولتها ایستاده است. بزرگان خود را به کشتن داده است. چنین مذهبى است که مىتواند معرف اسلام باشد و اسلام را ارائه دهد، و در برابر سایر تزهاى کمونیستها عرض اندام کند و نشان بدهد که دین افیون جامعه نیست و علما تابع دولتها نیستند. (صحیفۀ امام، ج 5، ص 271)
مشرب انبیا، بیدارى مردم
شما اگر حالت و تاریخ انبیا را ملاحظه کنید و تاریخ اسلام را و صدر اسلام را؛ که به ما نزدیک است، ملاحظه کنید، مىبینید که بعکس آن چیزى که اینها تبلیغ کردهاند که دیانت افیون است یعنى دیانت آمده است که مردم را خواب کند و مثل یک افیونى که به چُرت فرو مىرود! و مردم را اینطور کند تا اینکه آن سرمایهدارها مردم را بچاپند، بعکس آن، وقتى که تاریخ انبیا را ملاحظه کنید مىبینید که انبیا آمدهاند مردم را بیدار کنند، این مردم افیونى را هوشیار کنند، این مردمى که به خواب رفته بودند اینها را هوشیار کنند. موسى ـ علیه السلام ـ که تفصیل تاریخش در قرآن هم هست و در دیگر کتب آسمانى هم هست، ملاحظه مىکنید که یک آدمى بوده است ـ یک شبانى بوده است، شبان حضرت شعیب بود ـ مدتها با یک عصا مردم را، همین مردم توده را بر ضد فرعون، که در زمان او بزرگترین قدرت بود، بسیج کرد، نه اینکه مردم را خواب کرد تا فرعون بچاپد آنها را! مردم را بیدار کرد که فرعون نچاپد آنها را. عکس آن چیزى که گفتند، و جوانهاى ما باور کردند. (صحیفۀ امام، ج 8، ص 291، 292)
منبع: پرتال امام خمینی