مهم نیست که اعضای شورای شهر از کدام طیف سیاسی حمایت شدهاند همه باید با همکاری جدی از منافع شهر و مردم دفاع کنند و شفاف و بدون پردهپوشی به عملکرد شهرداری نگاهی نقادانه و عملیاتی داشته باشند.
به گزارش جماران، غلامحسین کرباسچی در آسمان در این باره نوشت: این روزها انتخاب شهردار تهران به عنوان موضوع بسیار حساس و مهم پیش روی شورای شهر قرار گرفته است. شورای شهری که براساس ارای مستقیم مردم، اعضای آن انتخاب شدهاند و اکنون در اولین و مهمترین اقدامشان باید شهردار تهران را انتخاب کنند.
اما پیش از این اقدام، اعضای شورای شهر تهران باید در مورد انتخاب شهردار دو نکته بسیار مهم و کلان را مدنظر داشته باشند:
الف: شورای شهر با توجه به پراکندگی گرایشهای اعضای آن، خاصیت ترکیبی دارد. یعنی نه میتوان شورای شهر را در اختیار اصلاحطلبان و نه در انحصار اصولگراها دانست. هیچ کدام از این دو گروه سیاسی، احاطه کلی بر شورای شهر تهران ندارند. این نکته قابل توجهی است. در این شرایط نمیتوان انتظار داشت شهردار تهران برگزیده یک گروه سیاسی باشد. بنابراین هیچ کدام از این گروهها نمیتوانند توقع و انتظار داشته باشند که شهرداری متعلق به جریان فکری و سیاسی خود داشته باشند. با توجه به این جغرافیایی سیاسی، نمایندگان شورای شهر بیش از هر چیز باید به مصالح و خواستههای مردم توجه داشته باشند. شهردار باید ویژگیهایی داشته باشد که اکنون و در این دوره زمانی خاص مورد نیاز شهر تهران است.
ب: هر دو جناح شورای شهر تهران باید تلاش کنند تا شهردار «منتخب قطعی» آنها باشد. یعنی شهردار تهران از نهادی بیرونی به شورای شهر تحمیل نشود. این شهردار باید براساس برنامههایی که ارائه داده، انتخاب شود. امروز شهر تهران بیش از هر زمان دیگری به برنامهای مدون نیاز دارد. بار سنگین مسولیت انتخاب شهردار نیز روی دوش شورای شهر است. بنابراین شورای شهر در همین مرحله باید برنامههای ارائه شده از سوی شهردار پیشنهادی را به دقت بررسی کند.
اما شهرداری که در آینده مسولیت اداره تهران را برعهده خواهد داشت نیاز به شش ویژگی دارد:
یک: شهردار باید چهرهای ملی باشد. به معنای دقیقتر او از نظر سابقه و شهرت مدیریتی و سیاسی باید شناخته شده و حداقل در پست های همتراز وزیران یا معاونتهای وزیر سابقه کار داشته باشد. موقعیت سیاسی و اجرائی شهردار تهران اهمیت بسیاری زیادی دارد که شورا باید به آن دقت داشته باشد. بر همین اساس نمیتوان شخصیت ناشناختهای را به عنوان شهردار تهران انتخاب کرد که سابقه مدیریتهای کلان را نداشته است. باید در نظر داشت که اهمیت شهردار تهران در دستگاه اداری و حاکمیتی کشور بسیار مهم است. دقت داشته باشیم که همین شهردار در مقاطع زمانی خاصی در جلسات هیات وزیران حضور داشته و در مباحث کلان اجرائی کشور مداخله داشته است. بدیهی است این حضور نیاز به فردی دارد که توان و اطلاعات بالای مدیریتی و سابقه مقبولی در رفتارهای شخصی، سیاسی و فنی داشته باشد.
دو: فردی که به عنوان شهردار تهران انتخاب میشود، باید سابقه مدیریت اجرایی در پرونده داشته باشد. اکنون برای همه کارشناسان مسائل شهری نمایان است که اداره شهر تهران به فردی نیاز دارد که تجربه مدیریت اجرایی داشته و در دوره مسئولیتهای خود فرد موفق و کار آمدی بوده باشد. در عین حال باید توجه داشت که شهردار تهران نیاز ضروری به دانش فنی بالا برای اداره شهر دارد. به زبان ساده شهردار «متخصص و مجرب» نیاز امروز پایتخت است. اداره شهر تخصصهای بسیاری در ابعاد سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و شهری نیاز دارد. موضوع فعالیت و مدیریت، شهردار تهران زندگی و معیشت مردم است. بر همین اساس، شهردار نیاز به پشتوانه علمی و اجرایی در حوزه فعالیت خود دارد. اگر همین فرد، به دقت گزینش نشده باشد، پایتخت ایران را زمینگیر میکند ولی اگر همین شهردار برمبنای معیارهای دقیق گزینش شود، میتواند تهران را به جایگاه واقعی خود برساند.
سه: برنامه محور بودن، سومین ویژگی گزینه شهرداری میتواند باشد. البته این یک الزام است. شهردار آینده تهران باید برنامه بسیار دقیق و مشخصی داشته باشد، برنامه ای که براساس مصالح و نیازهای شهر تهران تدوین شده باشد. شهرداری که احیانا به دنبال استفاده از شهرداری و امکانات آن برای مقاصد دیگر باشد به طور حتم به درد امروز تهران نمیخورد. متاسفانه گاهی طی دو دوره گذشته چنین به نظر میرسید که شهرداران تهران از امکانات عظیم این کلان شهر در راستای اهداف سیاسی دیگر خود استفاده کرده بودند. این رفتار بیش از هر اتفاقی، میتواند کلان شهر تهران و شهروندان را گرفتار کند. اکنون با توجه به چنین سابقه و تجربهای، شورای شهر باید دقت عمل تمام را به خرج دهد که این تجربه گرانبها، در انتخاب آینده بیاثر نماند. شهردار باید برنامه داشته باشد برنامهای برای حل مشکلات شهر و شهروندان. که اتفاقا شورای شهر میتواند برمبنای همین برنامه به پرسشگری از شهردار آینده تهران بپردازد.
چهار: برنامهای که شهردار تهران ارائه میکند، پیش از اجرا باید در صحن شورای شهر مطرح و مورد بررسی دقیق قرار گیرد و تنها با تصویب نهایی شورای شهر به سمت اجرا برود. شورای شهر میتواند در فضایی آزاد و بدون توجه به حواشی سیاسی و بیرونی تنها بر مبنای فاکتورهای علمی و کارشناسی به نقد این برنامه بپرازد. این برنامه میتواند در دوره زمانی چهار ساله تدوین شود. در صورتی که شورای شهر از شهردار پیشنهادی بخواهد که با چنین برنامهای قدم به شهرداری بگذارد، در فواصل زمانی مشخص، می توان به صورت کمی و کیفی عملکرد شهردار را مورد بررسی قرار داد. حداقل پس از طی دوره یکساله امکان ارزش گذاری عملکرد شهردار تهران وجود دارد. اگر شهردار از برنامههای که ارائه داده بود، عقب بود و یا حتی از آن تخطی کرده بود، شورای شهر با دست باز و استدلال او را نقد و حتی توبیخ میکند و البته اگر شهرداری از برنامههای ارائه شده، در خدمترسانی به مردم پیشی گرفته بود، بازهم فرصت تقدیر از او نیز ایجاد میشود. برهمین مبنا، ارائه برنامه یعنی همان روشی که در تمام کشورهای توسعه یافته مرسوم است، ضرورتی انکارناپذیر است. برنامهای که میتواند مبنای قضاوت شورای شهر و مردم از شهردار و در نهایت موفقیت شهردار باشد.
پنج: شهردار تهران باید پاسخگوی شورای شهر باشد. شهرداری خودرای، غیرپاسخگو، غیرشفاف و بیتفاوت به رای مردم نمیتواند کلان شهری مانند تهران با این حجم گرفتاریها را به کمک شورا اداره کند. شهردار تهران در یک کلام باید روحیه تعامل داشته باشد. شهرداران اقتدارگرا و مشورتناپذیر در مقابل شورای شهر، از جایگاه مستقل عمل میکند و عملا رای مردم را بیاثر میکند. مردم به اعضای شورای شهر تهران رای دادهاند تا بر انتخاب، عملکرد و رفتار شهردار تهران نظارت داشته باشند. اگر شهردار از برنامههای خود تخطی کرد و به سمتی رفت که از مصالح شهر دورش می کرد، همین شورای شهر ضرورت دارد که او را بازخواست کند. این فضای مدنی، نیاز به شهرداری با شخصیت پاسخگو دارد.
ششم و در نهایت این موضوع مهم است که شهردار تهران باید با دولت منتخب مردم همراه و همگرا باشد. اجتناب از تکرار تجربه هشت ساله گذشته و زیانهای ناشی از کشمکش شهردار و احمدینژاد ایجاب میکند که اعضای محترم شورای شهر تهران کسی را انتخاب کنند که کمترین مشکلی با دولت و دستگاههای اجرائی نداشته و بتواند از کمکهای ضروری دولت برای حل معضلات تهران بهرهمند شود.
شهرداری که سکان اداره تهران را در دست میگیرد، بدون این شش ویژگی نمیتواند، کلان شهری مانند تهران را اداره کند. برهمین اساس توصیه به شورای شهر این است که پیش از انتخاب شهردار به این نکات توجه داشته باشند. مهم نیست که اعضای شورای شهر از کدام طیف سیاسی حمایت شدهاند اکنون که عضو شورا هستند همه باید با همکاری جدی از منافع شهر و مردم دفاع کنند و شفاف و بدون پردهپوشی از موضع منافع شهر و مردم به کاندیدایی که میخواهد زمام امور شهر و اختیارات اجرائی را در دست بگیرد نگاهی نقادانه و عملیاتی داشته باشند.