چوبهدار در انتظار پسر 16 ساله است که ناصر 19 ساله را به ضرب چاقو از پای در آورده است.
به گزارش جماران، رضا نه هیکل تنومندی دارد نه مانند قاتلانی که ما در فیلمها میبینیم و در قصهها میخوانیم، گردن کلفتی دارد. او یک پسر بچه 16 ساله است که منتظر است به سن قانونی برسد تا مجازات قصاص در مورد او اجرا شود.
بعید نیست که سرگذشت او این سرنوشت را برایش رقم زده باشد.
من در جلسهای که دادگاه برایش گرفته بود، رضا را دیدم. او به من گفت فکر میکرده مادرش مرده است، اما اکنون که طناب دار در انتظار 18 ساله شدن اوست، فهمیده است که مادر دارد!
نمیدانم مادرش آیا خبر دارد که رضای 16 سالهاش اکنون یک قاتل است، خود رضا هم گفت که از طریق ماموران آگاهی متوجه زنده بودن مادرش شده است. این را که شنیدم با خودم فکر کردم شاید مادرش اصلا یادش نباشد که رضا هست، چهار سال کجا و این 12 سال کجا!
در جواب سوالم مبنی بر اینکه آیا خوشحال شدی مادرت زنده است، با بغض و اشک پاسخ داد که دیگر چه فایدهای دارد، او ازدواج کرده و فرزند دارد، من هرگز او را ندیدهام...
26 تیر ماه سال جاری ساعت 2 بعد از ظهر امان 13 ساله به همراه رضا مشغول دوچرخه سواری بودند، رضا رکاب زنان به سمت سرنوشت شوم خود میرود. آنها به در تکیهای در محله خود میرسند که دو نوجوان 12 ساله و 19 ساله افغانی، گاری نان خشک خود را حمل میکردند. امان یکی از آنها را به تمسخر گرفت و آن نوجوان 12 ساله با الفاظی رکیک پاسخ او را داد.
امان هم کوتاه نمیآید، بر میگردد و سیلی به گوش آن پسر 12 ساله میزند و دوان دوان به سمت دوچرخه خود میرود.
آن لحظه اصلا به فکر رضا نبود، ناگهان پشت سرش را که نگاه میکند، میبیند چاقویی به قلب ناصر فرو رفته است، این کار رضا بوده است.
قاتل 16 ساله ما بدون آنکه بداند ناصر با این ضربه چاقو کشته شده است یا نه؟ به طرف امان دویده و او را ترغیب به فرار میکند.
فراری که نتیجهای نداشت. اکنون امان و رضا، یکی به جرم قتل و دیگری به شراکت در قتل در حال طی مسیر قانونی برای رسیدن به پای چوبه دار هستند.
این دو مجرم شرایط بسیاری از هم سن و سالان خود را نداشتند، آنها در یک خانواده فقیر زندگی میکردند.
امان آن روز در جلسه دادگاه وقتی پرسیدم چرا به مدرسه نرفتهای، گفت: از سه سالگی شناسنامهام گم شد و من تا یک سال پیش شناسنامه نداشتم و مجبور بودم در مکانیکی یکی از اقواممان کار کنم. پدر و مادرم هر دو معتاد هستند و جدا از همدیگر زندگی میکنند و من هر هفته مجبور به زندگی کردن در کنار یکی از آنها هستم، زندگی کردن در کنار مادرم بسیار سخت است تا جایی که اگر آزاد شوم، دیگر نزد مادرم بر نمیگردم.
سرگذشت رضا هم خیلی تفاوتی با امان ندارد، او پس از جدایی مادرش به یکی از خوابگاههای شبانه روزی میرود و روزهای کودکی و نوجوانیاش را پشت سر میگذراند.
او نیز در جلسه دادگاه حرفهایی زد که خیلی با حرفهای امان تفاوت نداشت، تعجب کردم که چطور دو نفر میتواند تا این حد شبیه هم باشند! رضا گفت: پدرم معتاد است و به خاطر همین مادرم از او طلاق گرفت، شاید اگر آنها این کار را نمیکردند، من الان اینجا نبودم.
وی افزود: پس از جدایی پدرم به خاطر مهریه مادرم به زندان رفت و من در خانه مادربزرگم زندگی میکردم که فوت کرد، بعد از آن به خوابگاه رفتم و الان 2 سال است که بیرون آمدهام، زیرا نمیتوانستم پدرم را ببینم و مربیان خوابگاه به من اجازه مرخصی نمیدادند.
رضا ادامه داد: اگر آزاد شوم باز به خوابگاه بر میگردم حتی اگر هیچوقت به من مرخصی ندهند، زیرا دیگر طاقت سختی کشیدن را ندارم...
همه صحبتهای رضا و امان را اسحاقی، بازپرس شعبه سوم تائید کرد و گفت: این دو پسر بچه در خانوادههایی رشد کردهاند که فقر اقتصادی و فرهنگی داشتهاند.
وی افزود: این دو پسر علی رغم داشتن سن پایین، با خود چاقو حمل میکردند.
اسحاقی ادامه داد: این مساله بسیار نگران کننده است و ما پروندههای قتل زیادی داریم که در یک لحظه و بدون اینکه حتی قاتل قصد این کار را داشته باشد، اما چنین کاری را انجام داده است.
بازپرس شعبه سوم تاکید کرد: افراد جامعه باید این هشدارها را جدی گرفته و از حمل سلاح سرد جدا خودداری کنند چرا که پشیمانی هرگز سودی ندارد.
وی افزود: متاسفانه بسیاری از کسانی که سلاح سرد به خصوص چاقو را با خود حمل میکنند، احساس قدرت دارند و میخواهند از این طریق خودنمایی کنند.
اسحاقی گفت: اما نتیجه این کار چیزی جز پشیمانی نبوده و بعد از وقوع حادثه هیچ راه برگشتی وجود نخواهد داشت ....
هیچ کس و هرگز مخالف اعمال مجازات در مورد کسی که دست به قتلی زده نیست، ولی در مورد قاتل 16 ساله ما موضوع کمی فرق میکند، بعید نیست هر کدام از ما اگر در شرایط او بودیم سرگذشتی مشابه رضا داشتیم اما « بنی آدم اعضای یک پیکرند» و من بعد از جلسه دادگاه رضا و امان هنوز هم به این فکر میکنم که کاش میشد برایش کاری انجام داد، شاید اگر به او فرصت زندگی دوباره داده شود، رضا برای خودش کسی شود.
اما ما آنقدر غرق در قوانین شدهایم که وقتی از قاتلان نوجوان و حتی جوان حرف میزنیم، جامعه انگ احساساتی برخورد کردن به ما میزند، در صورتی که شاید اگر رفتار این قاتلان کم سن و سال را آسیب شناسی میکردیم، معلوم نیست طناب دار مجازات چند نفرمان میشد.
منبع: ایسنا