جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

سلام بر رمضان، بهار روزگاران

کد خبر: ۲۸۲۹۷
سلام بر رمضان، بهار روزگاران

به گزارش جماران، روزنامه جمهوری اسلامی به مناسبت آغاز رمضان نوشت: سلام بر رمضان، ماه ماهان، و ماه وصل جانان.

سلام بر ماهی که طایر جان و روح، از قفس جسم و تن می‌رهد و در فضای بیکران ایمان و معنویت بال و پر می‌گیرد و تا آن سوی ملکوت به پرواز درمی‌آید و در کوی یار آشیان می‌گزیند.
سلام بر رمضان که بهار روزگاران است و از بوستان آن شمیم دل‌انگیز عشق و رایحه جانبخش شوق برمی‌خیزد و شکوفه‌های زیبای آن روح را می‌نوازد و عطر فیض و رحمت می‌پراکند.
انسان‌های پریشان در ظلمت راه، از رمضان نور و فروغ می‌گیرند، و هم واماندگان در خاک، توان حرکت می‌گیرند و چشم دل به سوی افلاک می‌گشایند.
چه اشک‌ها که از سوز فراق بر گونه‌ها جاری می‌شود، و چه ناله‌ها که در بی‌تابی از هجران یار از سینه‌های سوخته برمی‌آید، و چه دست‌های نیاز که به سوی خالق بی‌نیاز گشوده می‌شود.
فرصت رمضان چه دیر به دست می‌آید و چه زود از میان می‌رود، و این در حالی است که تشنگان حقیقت زلال به اندازه کافی روح عطشناک خود را سیراب نمی‌کنند و از جام شراب وصل جرعه‌ها به کام دل و جان نمی‌ریزند.
این که از رمضان بهره‌ها نمی‌گیریم و در محفل انس و قرب راه نمی‌یابیم، اسیر غفلت‌ها و به خود مشغولی‌ها هستیم. این غفلت و به خود مشغول اگر چه در سرتاسر جامعه و در میان افراد در هر موقعیت و شغل و حرفه و تخصص امکان ظهور دارد و آفت و آسیب ایجاد می‌کند، لکن در سطح کلان و در مدیریت‌های گوناگون به ویژه مدیریت‌های سیاسی و حکومتی، اهمیتی بیشتر و فزون‌تر می‌یابد و این واقعیت با جایگاه نظام مدیریت در اسلام مرتبط می‌شود که دارای نقشی کلیدی و محوری می‌باشد و چنان که به اصلاح و سلامت و بالندگی نرسد، آفاتی که تولید می‌کند و زیان‌هایی که به وجود می‌آورد، بسیار وسیع می‌باشد.
راستی اگر زمامداران، دولتمردان، کارگزاران، مدیران و مشاوران، و نیز اگر جریان‌های فکری برخاسته از دیانت و احزاب و جناح‌های سیاسی وفادار به اسلام و نظام، نگاهی سطحی به رمضان داشته باشند و وظایف خویش را فقط پرهیز از خوردن و آشامیدن بدانند و در همان حال به تخریب و فریب و دروغ و تهمت و نفاق و هتک حرمت دیگران اهتمام ورزند،‌ آیا جز این است که رمضان و روزه را همچون برخی دیگر از تعالیم و ارزش‌ها که در باره آنها سطحی می‌اندیشیم و از عمق و ژرفای آنها بی‌خبریم، درک نکرده و از آن بهره‌ نبرده‌ایم؟
آیا نمی‌خواهیم از نگاه سطحی به رمضان، به نگرش عمقی درباره آن برسیم و روزه را به طور شایسته دریابیم و از آن بهره‌مند گردیم؟
جایگاه رفیع رمضان و نقش حیاتی آن را دریابیم و سرزمین جان را در معرض ریزش باران‌های پرفیض و رحمت آن قرآن است،قرار دهیم.

انتهای پیام

دیدگاه شما