به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران به نقل از بنیاد بین المللی علوم وحیانی اسرا، اگر علمای ربّانی، ورثهٴ انبیایند و انبیا خلفای الهی اند و خلفای الهی مظهر «اسم اعظم»اند، پس به نوبهٴ خود ، بعضی از علمای ربّانی جامع جمال و جلال الهی خواهند بود و می توانند خلیفهٴ حق باشند. البتّه این گونه از افراد جزء نوادر هستند، کم اند و زیاد نیستند.
برخی تنها در بعضی از اسما، خلیفهٴ پروردگاراند، ولی بعضی در همهٴ اسما خلیفهٴ الهی اند، منتها به نوبهٴ خاصّ خود.
امام راحل بعد از انبیا و پس از ائمّهٴ معصومین (علیهمالسلام) در بین علما که ورثهٴ انبیا و اولیایند، به نوبهٴ خود خلیفهٴ حق و مظهر این نام الهی بود؛ لذا یک فقیه عادل و عالم عامل بود. او، هم در بحثهای علمی مظهر علیم بود، هم در بحثهای عملی مظهر قدیر. و چون در راه دین گام برداشت و تمام هجرت و جهاد و اجتهاد او برای این بود که: ﴿لِتکونَ کلمةُ اللهِ هی العُلیا﴾،لذا مظهر «حیّ قیّوم» شد. همان طوری که بهشتیان زنده اند و هرگز نمی میرند، مردان الهی هم که برای حفظ شریعت و احیای دین گام برداشته و هر رنجی را برای دین تحمّل کرده اند، آنها نیز «کلمهٴ عُلیا» می شوند که هماره باقی اند.
برگرفته از کتاب امام خمینی بنیان مرصوص، حضرت آیت الله جوادی آملی