جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

دغدغه ها و نگرانی های امام

علی داستانی بیرکی

کد خبر: ۲۶۹۵۰
دغدغه ها و نگرانی های امام

امام خمینی در راستای حرکت و رسالت انبیا و رسولان الهی به عنوان یک مصلح بزرگ اجتماعی، در ربع آخر قرن بیستم ، یک انقلاب عظیم فکری و فرهنگی، سیاسی و اجتماعی علیه یکی از دیکتاتور ترین و وابسته ترین حکومتها یعنی رژیم پهلوی ایجاد کرد، بدون شک امام از آغاز تا فرجام در این فرآیند با استفاده از آموزه های دینی و با اعتقاد بر حاکمیت اخلاق بر همه کارها و در همه امور، به بیداری جامعه و آزاد کردن نیروی نهفته آن پرداخت که سرانجام آن قیام و مبارزه همه جانبه مردم ایران علیه همه وجوه و ابعاد سلطه قدرت و نفی هرگونه استعمار و استثمار و استعباد بود .

این حرکت عظیم و گسترده مردم ایران به رهبری آن شخصیت جامع و مصداق انسان کامل، دستآوردهای بزرگی را به همراه داشت و تحولات اساسی در ایران، منطقه به ویژه جهان اسلام و جهان رقم زد . پس از پیروزی بدیهی است که امام نیز همانند بزرگان دین که نگران زمان بعد از حیاتشان در جهت حاکمیت جریانهای انحرافی و بعضا مخالف دین و خارج کردن مردم از مسیر دین و دینداری بوده اند، نگران این نظام نوپا و دستاوردهای آن باشند چرا که بنا به توصیه اش در وصیت نامه سیاسی الهی برای این نظام و انقلاب اهمیت بالایی قائل بودند: «اهمیت انقلاب شکوهمند اسلامی که دستاورد میلیونها انسان ارزشمند و هزاران شهید جاوید آن و آسیب دیدگان عزیز ، این شهیدان زنده است و مورد امید میلیونها مسلمانان و مستضعفان جهان است، به قدری که ارزیابی آن از عهده قلم و بیان بالاتر و برتر است». (صحیفه امام، ج 21 ، ص 401)

لذا او نگران است، نگران اینکه بعد ازاو چه بر سر این نظام و انقلاب خواهد آمد بدین جهت اعلام خطر می کند و ضمن توصیه های لازم می فرمایند:

« من در میان شما باشم و یا نباشم به همه شما وصیت می کنم که نگذارید انقلاب به دست نااهلان و نامحرمان بیفتد ، نگذارید پیشکسوتان شهادت و خون در پیچ و خم زندگی روزمره خود به فراموشی سپرده شوند اکیدا به ملت عزیز ایران سفارش می کنم که هوشیار و مراقب باشید.(صحیفه امام، ج21، ص93).

حضرت امام در این چهار چوب برای حفظ انقلاب و دستاوردهای آن و جلوگیری از هرگونه انحراف، نگرانی ها و دغدغه های خودرا به انحاء مختلف در دیدار با مسئولان و دست اندر کاران، احزاب و گروهها، مردم و اقشار مختلف اجتماعی بیان می کرد و یا خطاب به همه، آنچه را که لازم بود می نوشتند همچون وصیت نامه سیاسی الهی و پیامها و نامه های متعدد تا با به کارگیری و عمل به آن رهنمودها جلوی هرگونه آسیب و خدشه به این مهم از بین برود. اما با وجود این، بعد از بیست و چهار سال از عروج ملکوتی آن پیر عرفان و عارفان ، امروز در جامعه شاهد انواع بد اخلاقی ها از جمله بد اخلاقی سیاسی هستیم که نمونه فاحش آن در چند روز گذشته در جریان اعلام اسامی نامزدهای واجد صلاحیت انتخابات ریاست جمهوری رخ داد، که یکی از آن پیشکسوتان مبارزه و جهاد در نهضت امام از آغاز تا امروز، از عرصه خدمت در میدانی که جامعه، امروز به تجارب ارزشمند او بیش از گذشته نیاز دارد کنار گذاشته می شود که به ضرس قاطع می توان با توجه به همه شواهد و قرائن از جمله آنچه که فرزند گرامی حضرت امام در نامه خودشان به مقام معظم رهبری نوشتند ، مصداقی از مجموعه دغدغه ها و نگرانیهایی دانست که امام گوشزد کرده بودند.

حال سوال این است که چه باید کرد ؟

به نظر می رسد بهترین پاسخ این است که امروزه همه از جمله مسئولان و دست اندر کارانی که عامل و باعث وضع موجود هستند بار دیگر به سیره، آراء و اندیشه امام مراجعه کنند و با بازخوانی آن اندیشه های بلند ، بار دیگر تا دیر نشده است در همان مسیری قرار بگیرند که امام قرار داشت و برای ما ترسیم کرده بود و آن عبارت بود از انجام تکلیف برای خدا، حاکمیت اخلاق در تمام حرکات و سکنات و رعایت حقوق مردم و ... که به انحاء گوناگون در کلام و پیام آن بزرگمرد تاریخ تجلی یافته است، تا از این طریق بتوانیم به خود بیاییم و در افکار و تصمیمات و اعمال خود تجدید نظر نمائیم که جای تجدید نظر بدون شک وجود دارد و بیش از این برای خود ، نظام جمهوری اسلامی و مردم مشکل آفرینی نکنیم و این تصور برای ما بوجود نیاید که می توانیم به جای مردم تصمیم بگیریم.

به هر حال امام مجموعه ای از دغدغه ها و نگرانیها را مطرح کرده اند که به چند مورد از آنها اشاره می گردد:

اگر خداى نخواسته جمهورى اسلامى نتواند جبران کند این مسائل اقتصادى را، که اول مرتبه زندگى مردم است، و مردم مأیوس بشوند از جمهورى اسلامى و مأیوس بشوند از اینکه اسلام هم براى آنها بتواند در اینجا کارى انجام بدهد، اگر در این محیط یک انفجار حاصل بشود، دیگر نه من و نه شما و نه هیچ کس، نه روحانیت و نه اسلام، نمى‏تواند جلویش را بگیرد. انفجار اگر در زمان طاغوت حاصل مى‏شد، ماها مى‏توانستیم با نصیحت، با موعظه، با امر، مهارش کنیم. اما انفجار اگر در متن اسلام حاصل بشود، مردم با یأس از جمهورى اسلامى منفجر بشوند، دیگر قابل مهار نیست.(صحیفه امام ، ج 10 ، ص 335-334)

آنچه موجب نگرانى است این است که ما خودمان با فعالیت خودمان اسلام را به هم بزنیم‏.(صحیفه امام ، ج‏12 ، ص 415 )

امروز روز این است که همه با هم، با هم بدون اینکه فرصت از دست بدهیم کوشش کنیم‏ این اختلافات را از بین برداریم .(صحیفه امام ، ج‏11 ، ص444 )

شما دوستان، شما برادران من آگاه و بیدار باشید و نگذارید اخلالگران بین شما رخنه کنند. اینها بنا دارند که باز مسائل را به سالهاى قبل برگردانند؛ اینها عمال اجانب هستند.(صحیفه امام ، ج‏7 ، ص16)

اگر خداى نخواسته در دادگاهها یک امر خلافى واقع بشود، این فقط به دادگاه صدمه نمى‏زند، به جمهورى فقط صدمه نمى‏زند، به اسلام ضربه مى‏زند؛ صدمه، صدمه به اسلام است. اگر صدمه به اشخاص بود، و لو آن هم صحیح نبود، اما باز مطلبى بود؛ اما شما مواجهید با اینکه در کارهایتان یا وجهه اسلام را وجهه نورانى- آن طور که هست- جلوه بدهید؛ یا خداى نخواسته بر خلاف آن طورى که اسلام هست جلوه بدهید. (صحیفه امام ، ج‏10 ، ص270 )

مبادا از این اختیاراتى که حالا پیدا کردید، از این قدرتى که حالا پیدا کردید، از زیر بار آن قدرت ظالم بیرون رفتید، خودتان یک قدرت ظالمه باشید. مبادا به برادران خودتان تعدى کنید. مبادا یک کسى را بیجا بگیرید. به واسطه اغراض شخصى که دارید یک کسى را بیجا محاکمه کنید. یک کسى را بیجا محکوم کنید. اینها تحت مراقبت است. خداى تبارک و تعالى از ما سؤال خواهد کرد .(صحیفه امام ، ج 8 ، ص 285 )

باید همه بیدار بشویم، همه توجه بکنیم، هم اصلاح کنیم خودمان را که خداى نخواسته تخلّف نکنیم؛ و هم توجه کنیم به اینکه اگر یکى تخلف کرد جلویش را بگیریم، نه با داد و دعوا؛ گفتن با ملایمت‏.(صحیفه امام ، ج8، ص 491 )

توجه داشته باشید، مبادا یکوقت خداى نخواسته، یک اهانتى به یک مسلمى، یک اهانتى به یک مرجعى، یک اهانتى به یک مؤمنى بشود که خداى تبارک و تعالى راضى نیست؛ و من مى‏ترسم که یکوقت خداى تبارک و تعالى ما را اخذ بکند، اخْذَ عزیزٍ مُقتدرٍ. (صحیفه امام، ج‏1، ص308)

گمان نکنید که تهمت وابستگى و افتراى بى‏دینى را تنها اغیار به روحانیت زده است، هر گز؛ ضربات روحانیت ناآگاه و آگاه وابسته، به مراتب کاریتر از اغیار بوده و هست.(صحیفه امام، ج‏21، ص278)

از اهم مسائلى که باید تذکر بدهم، مسئله‏اى است که به همه روحانیت و دست‏اندرکاران کشور مربوط مى‏شود، و همیشه نگران آن هستم که مبادا این مردمى که همه چیزشان را فدا کردند و به اسلام خدمت نموده و به ما منّت گذاشتند، به واسطه اعمال ما از ما نگران بشوند، زیرا آن چیزى که مردم از ما توقع داشته و دارند و به واسطه آن دنبال ما و شما آمده‏اند و اسلام را ترویج نموده و جمهورى اسلامى را بپا کردند و طاغوت را از میان بردند، کیفیت زندگى اهل علم است. اگر خداى نخواسته، مردم ببینند که آقایان وضع خودشان را تغییر داده‏اند، عمارت درست کرده‏اند و رفت و آمدهایشان مناسب شأن روحانیت نیست، و آن چیزى را که نسبت به روحانیت در دلشان بوده است از دست بدهند، از دست دادن آن همان و از بین رفتن اسلام و جمهورى اسلامى همان‏.(صحیفه امام، ج‏19، ص317)

خطر بزرگ این است که امروز احتمال مى‏رود که آن خطر براى ما باشد، این است که یک وقت ملت از حکومت برگردد. ملت را دیگران نمى‏توانند برگردانند. (صحیفه امام، ج17، ص 249)

خوف این است که اگر چنانچه در اعمال ما یک نحوى مشاهده بشود که بر خلاف آنى است که ما ادعا مى‏کنیم، دشمنهاى ما پاى ما حساب نکنند، پاى اسلام حساب کنند بگویند پاسدارهاى اسلامى، ملّاهاى اسلام، نظامى اسلامى، این طور عمل مى‏کنند.(صحیفه امام، ج‏10، ص 108)

اما باید توجه داشته باشید که امروز یک خطر بزرگى جلوى پاى ماست، که من از این خطر بیشتر مى‏ترسم تا از خطر اینکه بیایند و بریزند و بکشند و ما را از بین ببرند. و آن خطر این است که نبادا ما پاهایمان را انحرافى برداریم؛ قدمهاى انحرافى برداریم و مکتبمان را بد منعکس کنیم، اسلام را بد معرفى کنیم. آنکه مهم است این است که مکتب به قدرت خودش باقى باشد، و لو ما همه از بین برویم.‏(صحیفه امام، ج8، ص335 )

انتهای پیام

دیدگاه شما