زنان، در هفتهای که گذشت مورد تجلیل قرار گرفتند، هفتهای که به نام زنان نامگذاری شده بود. ولادت حضرت زهرا(س) هرساله مختص نیمی از جامعه است، زنان و مادرانی که پابه پای مردان در عرصه خانواده و جامعه در حال تلاشند. بهتر است در این روز به اکثریت زنان ایرانی که معتقد به اسلام و زندگی معنوی و اخلاقیاند بپردازیم، با وجود اینکه متاسفانه در تلاش برای احقاق حقوق این قشر از جامعه وقفهای افتاده است اما همچنان زنان برای رسیدن به الگویی معنوی در تلاش مستمرند. انتظارات و توقعات ما به عنوان یک زن مسلمان ایرانی در وهله اول از زنان این جامعه و در گام بعدی از مسئولان فرهنگی و نهادهای مرتبط به امور زنان فارغ از اینکه چه دولتی با چه گرایش سیاسی بر کشور حاکم است، درباره جایگاه زنان به روزهای انقلاب 57 بازمیگردد، روزهایی که رهبری فقید انقلاب بر حضور زنان در جایگاههای مختلف سیاسی و اجتماعی کشور تاکید داشتند و به آنان به عنوان نیمی از جمعیت فعال کشور نگاه میکردند. ایشان به کرات از زنان میخواستند در همه زمینههای اجتماعی-سیاسی فعال باشند و حضور مفید خود را نشان دهند.
این امر از فعالیتهای سیاسی قبل از انقلاب گرفته تا حضور در مجامع علمی-فرهنگی و ارتقای جایگاه اجتماعی آنان همه با صحه گذاشتن ایشان، مهر تاییدی بر حضور هرچه بیشتر زنان در جامعه و مشارکتهای مدنی آنان بود. با این دیدگاه بود که زنان فرهیخته و فعال این حوزه بیوقفه برای نهادینه کردن مشارکتشان در جامعه و رفع هرگونه تبعیض تلاش کردند، تلاش آنها بر رفع ستم به زنان و احقاق حقوق خود و بالابردن جایگاه اجتماعی و فرهنگی خود بود تا به این واسطه موانع حضور خود را از میان بردارند. در این راستا نخستین«ان جی او» ها تشکیل شد: نهادهای مدنی ای که فعالیت زنان را در خود جای میداد. یکی از مهمترین تشکلهایی که در همان ابتدای کار تشکیل شد، جمعیت زنان جمهوری اسلامی بود که در راستای تاکید امام و مشارکت خانواده ایشان بود. دختر امام، خانم دکتر مصطفوی، عروس ایشان خانم طباطبایی و نوه ایشان هم در این تشکل مشارکت داشتند.
میتوانم در راستای این تشکلها به آخرین تشکل شکل گرفته در سالهای اخیر هم اشاره کنم که جمعیت زنان مسلمان نواندیش بود که با همین شاکله و نگاهی فراگیرتر به همه قشرهای جامعه زنان در ابعادی وسیعتر میپرداخت. در میان اینها هم نهادهای ریز و درشت همسو یا ناهمسو به لحاظ دیدگاه سیاسی شکل گرفتند و البته نهادهایی چون دفتر امور مشارکت زنان که متاسفانه دچار تغییر نام شد و «مشارکت» از روی نام آن حذف شد و به جایش لفظ «خانواده» جایگزین شد، با وجود اینکه زنان جامعه ما بیشترین دغدغه شان خانوادهشان است و سعی دارند بیشترین رسیدگی را به این جامعه کوچک داشته باشند اما به دلیل وسعت ظرفیت زنان در مشارکت در امور جامعه و سهیم شدن در تصمیم گیریهای کلان، حذف کردن مشارکت زنان حتی به اسم و عنوان هم کاری دور از شان جامعه زنان بود و حقی بود که از آنان گرفته شده بود. خواست آرمانی اکثریت زنان جامعه ایرانی این است که الگویی که هرگز رنگ کهنگی نمیگیرد و درخشش بر همگان ثابت شده را به عنوان الگوی زنانه خود داشته باشند، الگویی چون شخصیت حضرت زهرا(س) که اگر با مقتضیات زمان و مکان پیش رود و اصول زندگی ایشان را برای زنان امروزی ترسیم کنیم چه بسا این الگو تبدیل به الگویی جهانی شود و بتوان آن را به همه زنان جهان ارائه داد.
مسائلی چون ازدواج و تحکیم مبانی خانواده و اصول رفتاری زن و مرد در این نهاد مقدس، که در این میان میتوان به هدف متعالی تربیت نسلهای انسانی در محیطهای سالم خانوادگی و رشد انسانهایی دارای سلامت نفسانی و روانی پی برد که از آموزههای همیشگی همه پیامبران الهی بوده است. در این میان کسانی که اندیشههای دینی دارند و متفق القول میپندارند آموزههای دینی میتواند سعادت دنیوی و اخروی جامعه را تضمین کند تلاش دارند که با به روز کردن آموزه ها باعث تحکیم این نهادها شوند. قوانینی در حوزه زنان در این سالها به تصویب رسید، قوانینی در جهت رشد زنان و در برخی موارد هم به ضرر آنها که بیشتر این طرح ها با تلاش جامعه زنان بیدار و فعال و همیشه در صحنه به تصویب نرسید، از جمله آنها میتوان به قوانینی که در لایحه خانواده ذکر شده بود و چند همسرداری را در جامعه ترویج میکرد، اشاره کرد که با تلاشهای مستمر زنان جامعه دانشگاهی و فعالان این حوزه از تصویب آن جلوگیری شد. مسائلی چون تفکیک جنسیتی زنان و مردان در دانشگاهها که مسائلی ایذایی و ناراحت کننده بود، تشویق زنان به کارهای نیمه وقت که به نظر میرسید در جهت خانه نشین کردن آنها صورت می گیرد، همه اینها نشان دهنده نوع نگاهی بود که بر اندیشه افراد پیشنهاد دهنده حاکم بود.
اما با ناباوری شاهد آن بودند که زنان مانع از آن شدند که آن طور که آنان میخواستند پیش رود و قوانین تبعیض آمیز شکل گیرد. اما از کارهایی که در مجلس ششم و زمان دولت اصلاحات در قالب فرهنگسازی شکل گرفت، مشارکت بالای زنان در حوزههای مدیریتی بود، از شورای شهرها گرفته تا مجلس شورای اسلامی و حتی در بدنه دولت. برنامه ریزیها و تصمیمگیریهای کلان در آن سالها بیشتر از قبل به زنان واگذار شد. سمتهایی که از اوایل انقلاب میشد به زنان داد و داده نمیشد، در هشت سال اصلاحات اجرا شد و زنان توانستند در پستهای مدیریتی بیش از پیش قدرت و قابلیتهای خود را نمایش دهند. متاسفانه با اینکه علاقهای به اشاره تجربههای سال های اخیر ندارم، اما نگاه برخی مسئولان کشور و حتی برخی نمایندگان مجلس و نیروهای تاثیرگذار، از نگاه مثبتی که در اوایل انقلاب به زنان ایجاد شده بود دور شده است.
با وجود اینکه حرکت دولت در انتخاب وزیر زن در کابینه، حرکتی شو مانند بود اما همین کار را هم برنتابیدند و در ماههای آخر دولت، خانم وزیر را که یکی از بهترینهای دولت بود با بیحرمتی از راس امور برداشتند و باعث شدند در روزهای پایانی دولت، جامعه زنان هیچ خاطره خوشی از دولت و عملکردش در حوزه زنان نداشته باشند. اکنون اما در آستانه دو انتخابات مهم هستیم، انتظار من از زنان جامعه این است که با درایت و آگاهی کامل به دنبال انتخاب فرد و افرادی باشند که مطمئن هستند توان کافی و درایت لازم را برای سمتی که برای آن انتخاب می شوند داشته باشند.
روزنامه اعتماد