آقا روحالله گفت: استاد من قصدی ندارم. وقتی توپ را پرت میکنم از بس دماغ این آقا بزرگ است توپ به آن میخورد؛ تقصیر من چیست! از این گفته حاج شیخ، حضار و همبازیاش خندیدند.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، مرحوم علی دوانی در خاطرهای نقل کرد: حضرت امام در دوران جوانی هم با طنز مهربانانه الفتی دیرینه داشت. ایشان در دوران جوانی به آقا روحالله شهرت داشت؛ و گاهی با دوستان جوانش به تفریح و بازی میرفت. یکبار یکی از همبازیهای جوانش نزد آیتالله شیخ عبدالکریم حائری که استاد امام بود آمد و گفت: من از آقا روحالله شکایت دارم! حاج شیخ فرمود: چه شکایتی داری؟ عرض کرد: آقا روحالله هر وقت توپ میزند سعی دارد به صورت من بزند؛ به طوری که دو سه بار به دماغم خورده و خون دماغ شدهام! حاج شیخ در حالی که تبسمی کرد، گفت: آقا روح الله! عزیزم! مواظب باش دوستانت اذیت نشوند و از دستت شکایت نداشته باشند. آقا روحالله گفت: استاد من قصدی ندارم. وقتی توپ را پرت میکنم از بس دماغ این آقا بزرگ است توپ به آن میخورد؛ تقصیر من چیست! از این گفته حاج شیخ، حضار و همبازیاش خندیدند.
(منبع: خاطره علی دوانی، در آئینه خاطرهها، ص 53)