صادق که از دریا دلان اهل یزد بود گفت: اگر شما برای رهبرتان ارزشی قائل نیستید، من به رهبرم ایمان دارم و حاضرم برایش بمیرم، اما به امامم توهین نکنم! هنوز حرفش تمام نشده بود که عراقیها به جانش افتادند...
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، داریوش نظرزاده یکی از آزادگان جنگ تحمیلی در خاطرهای نقل میکند: در یکی از روزهای سخت اسارت، یکی از بسیجیان به نام صادق را به داخل حیاط بردند و شروع به زدن او کردند. عراقیها از صادق میخواستند که به امام ناسزا بگوید. اما او زیر بار نمیرفت و میگفت: مگر شما به رهبر خودتان توهین میکنید؟که از من توقع دارید این کار را بکنم؟! عراقیها برای اینکه جلوی دیگر بچهها کم نیاورند و برای اینکه صادق را متقاعد کنند، چند فحش به صدام دادند و گفتند: خب حالا تو شروع کن! صادق که از دریادلان اهل یزد بود، گفت: اگر شما برای رهبرتان ارزشی قائل نیستید، من به رهبرم ایمان دارم و حاضرم برایش بمیرم، اما به امامم توهین نکنم! هنوز حرفش تمام نشده بود که عراقیها به جانش افتادند و تا حد مرگ او را زدند. آخر سر هم جسم کوچک و نحیفش را داخل آسایشگاه انداختند. البته آنها همیشه از ما میخواستند که علیه حضرت امام شعار بدهیم. ما هیچگاه راضی به این کار نمیشدیم برای دست به سر کردن آنها میگفتیم: « مَرد باد خمینی». آنها اوایل نمیفهمیدند؛ و فکر میکردند که ما فحش میدهیم! اما به لطف گوشهای جاسوسان متوجه شدند... حتما میدانید که سزای این سر پیچی چه بود؟ (منبع: کتاب روایت هجران، ص 159)