بنام معبود محمود
صدق در گفتار و صفا در رفتار، آمیخته به رعایت رسوم مصاحبت و آداب معاشرت، پیوندی پایدار میان او و دوستانش برقرار کرده بود. بروجردی فردی متدین، متجدد، بی ریا، فروتن، خوشمنش، فرهنگ دوست، ادبپرور و مردمدار بود.
گستره دوستان و آشنایان او گویی نهایتی نداشت؛ به هر مکانی قدم می نهاد کمتر از دقیقهاى، مورد ابراز محبت و اظهار مودّت افرادی بود که از ایشان و خانوادههایشان با نام و مشخصات، یاد و لحظاتی را با ذکر خاطراتشان شاد مینمود. بی اغراق، این ماجرایی است مکرّر در هر کوچه و خیابان، شهر و بیابان و حتی خارج از ایران. گاهی شاگردان و دوستان و گاهی معلمان و بزرگان.
این همه حاصل سالیان متمادی تدریس در دبیرستانها و دانشگاهها و نیز انجام مسئولیتهای گوناگون بعد از انقلاب بود که هر فرصتی را برای پشتیبانی از محققان ارجمند و فراهم آوردن زمینههای آرامش خاطر دانشپژوهان اندیشمند مغتنم میشمرد و همواره تلاش مینمود موفقیتهای دیگران را ارج نهد و تحقیقات ایشان را قدر شناسد. آنچه بیش از همه مورد توجه قرار میگرفت، حل معضلات خانوادگی و شغلی کسانی بود که به طریقی در محیط کار با او مرتبط بودند. هرگز لب به خدماتی که برای مشکل گشایی از اهل فرهنگ و اندیشه انجام میداد نمیگشود، تا منّتی بر خلق نداشته و آبرویی از کسی نبرده باشد. پس پیمان رفاقت را با رشتههای همدلی و صفا و به دستان همدردی و وفا بافته، منش گرهگشایی و روش رازداری و آیین حرمت گذاری را کیش خویش ساخته بود.
اندیشمندان و خردمندان را اصلیترین سرمایههای ایران میدانست و خود را به حفظ و نگهداری ایشان از گزند نااهلان، متعهد میشمرد و به دلیل نسبتی که با امام داشت، حلقه وصل و واسطه آشتی بسیاری از خردورزان و هنرمندان با انقلاب و نظام بود. به واسطه عشقی که به انقلاب اسلامی داشت، همه همّت خویش را وقف آن کرده بود تا چهره مهربانی از آن در نظر اصحاب علم و قلم جلوه دهد و با مدیریت دلها و نهایت مدارا، درشتی دیگران را متواضعانه متحمل می گردید.
بزرگان ادب و فرهنگ را حرمت میگذاشت و ایشان را چون پیلههای پاک فرهنگ پروری میپنداشت که پروانههای جوان عرصه پژوهش را در پردههای ابریشمین بپرورند و به پرواز آورند. خود نیز به رسم دانشپروری، همگان را به تحصیل و طی مراتب موفقیت، ترغیب و هر کسی را به فراخور حال، به کسب مدارج عالی علمی تشویق مینمود.
در هیچ مناسبت، از عرض ارادت نسبت به آموزگاران و اساتید گذشته و دوستان قدیمی خود غفلت نمیورزید و همیشه نیز از سوی ایشان و دانشآموزان و دانش پژوهان مورد عطوفت قرار میگرفت.
قناعت را راه رسیدن به آرامش میشناخت و سلامت مالی را رکن زندگی شیرین میدانست و حتی بهرهمندی از امتیازات معمول اداری و کارمندی را برای خویش نمیپسندید و به شدت از آن پرهیز مینمود و جایگزین مال اندوزی، محبت را پایه استواری خانواده، قرار داده بود.
خداوندا بروجردی را با پیامبر اکرم(ص) و ائمه اطهار(ع) محشور و در میان بندگان محمود خود منظور فرما.
منبع: محامد محمود؛ آن آفتاب خوبان؛ یادگار نامه شادروان دکتر محمود بروجردی، به کوشش دکتر غلامرضا اعوانی، انجمن علمی حکمت و فلسفه ایران