جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

یادداشت حجت الاسلام شهاب مرادی در حاشیه اعدام زورگیران تهرانی؛

اگر کمی مهربان تر بودیم

کد خبر: ۲۴۶۸۱
اگر کمی مهربان تر بودیم

اگر به جای چشم دوختن به صحنه اعدام یک مجرم و حتی بی آبروترین جنایتکار، چشم بر نقص‌ها و گناهان خود می‌گشودیم، حال‌مان بهتر بود.
با اعدام دو زورگیر جوان در تهران، بحث‌ها و واکنش های متفاوتی در جامعه و فضاهای خبری شکل گرفته است؛ عده ای این اقدام را تایید و تحسین می کنند و عده‌ای معتقدند این مجازات متناسب با جرم نبوده است. در این میان، حجت الاسلام شهاب مرادی با دیدن یکی از عکس‌های مربوط به اعدام این دو جوان، از منظری دیگر به این موضوع پرداخته است.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، حجت الاسلام مرادی در وبسایت خود نوشته است:لا به لای اخبار امروز سایت‌ها، چشمم به این تصویر افتاد. دقت کردم‌.
اشکم را پاک کردم و دوباره نگاه کردم. تصویر واضح بود ظاهرا همان جوان ترسناکِ قمه به دستِ خشنِ روزهای اول آذر بود که ترسیده و نیاز به پناه دارد! و آغوش مرد نقابدارِ جوان، که اتفاقا هم او مجری اعدام است، تنها پناهِ اوست، اما چقدر حمایتگر و مهربان. مرد نقابدار نمی‌تواند -و نباید- از اجرای حکم جلوگیری کند، اما می تواند برای لحظه‌ای به او دلداری و دلگرمی بدهد، دست مهربانش را روی شانه او گذاشته و گویی زیر لب آرام با او سخن می‌گوید؛ کوتاه اما آرام بخش. این را از چهره‌اش می‌توان حدس زد.
شاید می‌گوید آرام باش نترس و یا مثلا به خدا پناه ببر و ... نمی‌دانم خلاصه هر حرفی که کمی او را آرام کند.
شاید برخی مواقع برای حل مشکل مادی یا معنوی دیگران، کاری از دست ما بر نیاید اما می‌توانیم بی‌تفاوت نباشیم. می‌توانیم کمی همدردی کنیم. می توانیم برای برادری -حتی فقط برای لحظه‌ای- پناهگاهی عاطفی باشیم. شانه‌ای برای چند قطره اشک یا گوشی برای شنیدن غصه‌های یک مادر. بله مهم است بدانیم و فراموش نکنیم «حتی وقتی برای حل مشکل دیگران، هیچ اقدام موثری نمی‌توانیم انجام دهیم، سنگ صبور بشیم» و این خودش بسیار موثر و حیاتی است.
باور کنید اگر فقط کمی مهربان‌تر نگاه کنیم و با حوصله‌تر، خیلی از مجرم‌ها مجرم نمی‌شوند. شکی نیست که جامعه به وجود «قضات شجاع و عادل» نیازمند است و همیشه «اقتدار و سرعت عمل» پلیس و دستگاه قضا ضامن سلامت و امنیت آن است، اما پیش از آن و بیش از آن جامعه، به مهربانی فراگیر و عمومی بین توده مردم نیاز دارد. بلای جان جامعه بی تفاوتی است.
ای کاش هیچ وقت ما ایرانی‌های مهربان، حمایت و توجه‌مان را از هم دریغ نکنیم. اگر به جای چشم دوختن به صحنه اعدام یک مجرم و حتی بی آبروترین جنایتکار، چشم بر نقص‌ها و گناهان خود می‌گشودیم. حال‌مان بهتر بود. اگر به فکر گرسنه بودیم و ...
یادمان نرود ما هنوز خیلی مهربانیم و این سرمایه‌ی عظیمی است.
اما یک نکته: این اشرار و اراذل و اوباش معمولا مدتی هم مدرسه بوده‌اند، و یا لااقل از دمِ درِ مسجدی رد شده‌اند و ...
والله از خودم سوال می‌کنم -با نگرانی- نکند من هم سهمی در «بزه کار» شدن امثال این پسر و سایر اشرار دارم؟
خوب است قبل از آن که از تک تک مان سوال کنند، خودمان بپرسیم. بد نیست هر کس یک بار! از خودش و فقط از خودش -نه از هیچ کس دیگر!- فقط سوال کند : سهم من چقدر است؟ (خصوصا معلمان گرامی و اساتید محترم دانشگاه‌ها و روحانیون معظم و اهالی مکرم هنر خصوصا سینما)

انتهای پیام

دیدگاه شما