جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

مصلی در گذر ایام

کد خبر: ۱۹۴۲۲
مصلی در گذر ایام


در روز 23 آبان ماه سال 67 سید علی خامنه ای و اکبر هاشمی رفسنجانی در نامه ای به حضرت امام (ره) در خواست کردند که اجازه واگذاری زمین های تحت مالکیت شهرداری به ساخت مصلی را صادر کنند. امام نیز در پاسخ به نامه ایشان ضمن موافقت به این درخواست فرمودند که مصلی در عین سادگی ساخته شود.

حضرت امام در نامه خویش به روسای وقت ریاست جمهوری و مجلس فرمودند که :‌" باحفظ جهات شرعی در مورد زمین مذکور با پیشنهاد حجتی الاسلام ، آقایان :خامنه ای و هاشمی ، موافقت می شود. ان شاءالله در کنار ساختن مصلای تهران ، در ساختن بینش کفر ستیزی مسلمانان موفق باشید. ضمنا سادگی مصلا باید یادآور سادگی محل عبادت مسلمانان صدر اسلام باشد. و شدیدا از زرق و برق ساختمانهای مساجد اسلام امریکایی جلوگیری شود. خداوند تمامی دست اندرکاران برپاکننده مساجدالله را تایید فرماید"

هم اکنون بیست و سه سال از نامه مشترک رئیس جمهور و رئیس مجلس وقت، به حضرت امام(ره) درباره ساخت مصلای تهران که خود سرآغازی برای احداث این مصلی شد، می گذرد، اما طولانی شدن فرآیند ساخت و تجهیز آن پرسش بزرگی در ذهن همه ایجاد کرده است.

امام خمینی در نامه خود بر جلوگیری از زرق و برق مساجد آمریکایی و سادگی آن تاکید فرمودند اما گویی مسئولان ساخت این پروژه توجه چندانی به پیام امام نداشته اند و این سوال را در ذهن ترسیم می کند که آیا سادگی و بی تکلفی که مد نظر حضرت امام بود در ساخت این مکان رعایت شده است یا خیر و آیا واقعاً سادگی صدر اسلام در این مصلای چند صد میلیارد تومانی رعایت شده است و آیا وقتی کسی وارد شبستان این مصلی می شود ، واقعاً به یاد مسجد النبی(ص)صدر اسلام می افتد؟

سوال دیگری که اینجا پیش می آید این است که گذشته از همه این ها ، شبستان مصلی که آماده پذیرش نمازگزاران است ، چرا به روی نمازگزاران باز نمی شود و بیشتر به محلی برای برگزاری نمایشگاه های مختلف تبدیل شده است.

ایده ساخت مصلای تهران در سال 67 براساس توصیه امام خمینی (ره) کلید خورد تا این مصلی با حفظ جهات شرعی از ویژگی های خاص اسلام ناب محمدی هم برخوردار باشد.

ابتدا مکان های مختلفی برای ساخت مصلی پیشنهاد شد که اولین گزینه پیشنهادی شمال میدان آزادی بود که تا آن زمان بیابانی بیش نبود .البته پایانه غرب یکی از ساخت و سازهای بود که برای این نقطه در نظر گرفته شده بود که به لحاظ نزدیکی به فرودگاه و صدای ناشی از تردد هواپیما‌ها و نیز همجواری با ترمینال مسافربری و به لحاظ عدم مرکزیت آن، مورد قبول واقع نگردید.
گزینه دوم پارک لاله بود که این مکان نیز با توجه به این که مکان و معماری آن با عملکرد تفریحی شکل گرفته و درضمن حفظ این بوستان بعنوان فضای سبز مناسب در نزدیکی دانشگاه تهران و مناطق اطراف لازم بود، مورد قبول واقع نشد.
گزینه های مطرح دیگر عباس آباد و بالاخره پادگان ولیعصر بود. تا این که بعد از بررسی های فراوان اراضی عباس آباد برای احداث این مهم انتخاب شد.
پس از ارزیابی و بررسی، گروه پی‌گیری طرح، به این نتیجه رسید که بافت مرکزی شهر تهران آنچنان فشرده است که نمی‌تواند جوابگوی عملکردی پرفشار به لحاظ حضور جمعیت میلیونی در مراسم و گردهمایی‌های بزرگ باشد. اما خیابان‌ها و بزرگراه‌های احداثی در منطقه عباس‌آباد، بخوبی کشش لازم جهت تأمین ارتباط با تمامی نقاط شهر را، فراهم می‌کنند. بعلاوه شبکه‌های در دست احداث و نیز شبکه راه ‌آهن زیرزمینی(مترو) از امتیازات مثبت این انتخاب به شمار می‌آیند. ضمناً به دلیل وسعت اراضی فوق، امکان گسترش و استقرار ملحقات و فضاهای جنبی طرح نیز فراهم است. بنابراین در چنین فضایی می‌توان تمامی نیازهای روزمره شهروندان تهرانی، نظیر گذراندن صحیح اوقات فراغت، تهیه وسایل روزانه از مراکز خرید و همچنین شرکت در فعالیت‌های فرهنگی را تأمین نمود.

ولی هم اکنون بعد از سال ها ، حرکت لاک پشتی ساخت و ساز مصلی تهران که روزگاری قرار بود به عنوان یک نماد دینی بزرگ، جامع و کامل در پایتخت جمهوری اسلامی ایران باشد، نشان می دهد که این پروژه سالیان دراز دیگری را تا نقطه پایان دارد.

به هر حال براساس طرح اولیه ساخت مصلای امام خمینی به عنوان یک نماد سیاسی و عبادی برای حضور جمعیت های میلیونی و برگزاری مراسم های مختلف در نظر گرفته شد تا انواع فعالیت های سیاسی و عبادی و اجتماعی در این مکان برگزار شود ولی هم اکنون تنها شبستان آن قابل استفاده است وفقط یک گنبد نیمه کاره و گلدسته های بلند از آن به چشم می خورد که حتی صدای اذانی نیز از آن بلند نمی شود .

شاید حتی بتوان گفت که اتمام ساخت این پروژه برای شهروندان به یک آرزو تبدیل شده است و سالهاست که چشمان شهروندان تهرانی هنگام عبور از اراضی عباس آباد به ساختمانهای نیمه جان مصلی تهران و به دروازه هایی که همیشه بسته اند و به کارگرانی که بین میله های آهنی و گرد و خاک دائم در حال رفت و آمدند و مشغول کاری بی سرانجام اند عادت کرده است.

مشخصات بنا

وارد مصلی نیمه جان تهران می شویم که از 5 قسمت تشکیل شده است؛ قسمت شمالی، قسمت مرکزی، قسمت شرقی قسمت مربوط به شرق خیابان قنبرزاده و قسمت همجوار با خیابان شهید بهشتی. مکانی که امروز تحت عنوان مصلی مطرح می شود، همان قسمت مرکزی مصلی است که حدود 63 هکتار مساحت دارد.


شبستان مصلی

شبستان‌های پنج گانه، در شمال صحن مرکزی مجموعه مصلی واقع شده است. این بنا در یک طبقه اصلی و نیم طبقه مشرف به آن گنجایش ۷۰٫۰۰۰ نفر را دارد. در نمای داخلی و خارجی شبستان از کتیبه خط معرق، از انواع ثلث، نستعلیق و نسخ با مضامین سوره‌های قرانی، ادعیه، احادیث و بخش هایی از وصیت نامه بنیانگذار جمهوری اسلامی اجرا گریده است .
محراب شبستان نیز در ضلع جنوبی شبستان ۴ و در مجاورت ساختمان امام جمعه با ارتفاع تقریبی ۱۰ متر می باشد. سبک معماری محراب از نوع مصرع بندی و طرح اسلیمی و خطایی می‌باشد که مزین به آیات قرانی و ادعیه است.
در قسمت جنوبی پیش ورودی هایی به موازات شبستانهای ۵ گانه بمنظور ورود و خروج با معماری زیبا به شکل قوسهای شلجمی به همراه کاشی کاری معرق بصورت کتابت آیات قرانی، شمسه و مصرع اجرا گردیده است.

در پایان ذکر این نکته ضروری است که با گذشتن سال ها از فرمان اولیه امام خمینی (ره) برای ساخت مصلی هر ساله بودجه های کلانی صرف ساخت آن می شود ولی هنوز مشخص نیست با این روند ساخت و ساز به نسل های آینده می رسد و یا همچون دهها پروژه عمرانی دیگر هر روز در دست اندازهای مختلف درگیر خواهد شد؟

سخن در باب مصلای تهران فراوان است اما در پایان ذکر این نکته ضروری است که نمازگزاران ، هر جمعه در محوطه باز دانشگاه تهران و خیابان های اطراف آن ، نماز بپا می دارند و این در حالی است که مصلی تهران که باید مکانی برای برگزاری مراسم عبادی باشد همچنان ناتمام مانده است.

انتهای پیام

دیدگاه شما