جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

رنج غربت -۴

خاطرات آزادگان از امام/نوبت دیدار عکس امام

خاطرات داوود عباس‏زاده که در تاریخ 1/7/59 در منطقه سومار به اسارت درآمدو در تاریخ 2/7/69 آزاد و به ایران بازگشت.

کد خبر: ۱۸۵۲۷
خاطرات آزادگان از امام/نوبت دیدار عکس امام
نوبت دیدار عکس امام
تصویر امام را بچه‏ها خودشان کشیده بودند. بعضى از بچه‏ها قبل از اسارت عکسى از امام را پیش خود نگه داشته بودند. این عکس را، به صورت نوبتى، هر شب یک نفر نگه مى‏داشت.
عجز دشمن
دشمن خیلى اصرار داشت که ما علیه امام چیزى بگوییم، ولى نمى‏توانست به هدفش برسد و از بچه‏هایى که ما با آنها بودیم هیچ‏گاه چنین موردى مشاهده نشد. موقعیت طورى بود که عراقى‏ها به هیچ شکل حریف ما نمى‏شدند. حتى کسانى که با ما همراه نبودند و بچه‏هایى بودند که خودشان را خیلى با بقیه قاطى نمى‏کردند و به اصطلاح، یک مقدار آن طرفى بودند نیز، به هیچ شکل اهانت نمى‏کردند؛ مگر چند نفر انگشت‏شمار که دیگر از خود عراقى‏ها شده بودند و از اول با خود آنها کار مى‏کردند. تازه خود آنها هم جرأت نمى‏کردند به امام اهانت کنند.
درست است که ما در آنجا اسیر بودیم، ولى چون از گروههاى اول اسرا بودیم، هیچ‏وقت اجازه نمى‏دادیم عراقى‏ها به امام چیزى بگویند، چون ما جلو آنها مى‏ایستادیم و علاوه بر این، جوابشان را هم مى‏دادیم.
میوه شیرین وحدت
ما حدود پنج ـ شش ماه مرتب نماز جماعت داشتیم و در آخر نمازمان «و عجل فرجهم» مى‏گفتیم و لعنت بر صدام مى‏فرستادیم. البته، اگر شرایط مساعد نبود با صداى آرام لعنت مى‏فرستادیم. آنها هم خیلى از این «و عجل فرجهم» مى‏ترسیدند و هنگامى که این علاقه ما را به امام مى‏دیدند، حساب کار دستشان مى‏آمد و مى‏دانستند که اگر به امام توهین کنند با چه مشکلاتى مواجه مى‏شوند. بعد از مدتى که اسرا به اصطلاح در اردوگاه جا افتادند و با هم آشنا شدند و همدیگر را شناختند، دیگر هیچ‏وقت عراقى‏ها نتوانستند حرفى بزنند و در برابر اتحاد اسرا مقاومت کنند؛ حتى اگر جلو یک نفر مى‏توانستند حرفى به امام بزنند، اگر خود او هم اعتراض نمى‏کرد، اسراى دیگر ساکت نمى‏ماندند و با شجاعت جلو آنها مى‏ایستادند و این باعث مى‏شد که عراقى‏ها با احساسات بچه‏ها بازى نکنند؛ خصوصاً درباره امام.
شکنجه آرى! توهین هرگز!
اگر عراقى‏ها از اسرا مى‏خواستند به امام توهین کنند، بچه‏ها شکنجه ناشى از تمرد را تحمل مى‏کردند، ولى امکان نداشت به خاطر امام یک ذره کوتاه بیایند. دلیل اینهمه مقاومت در مقابل عراقى‏ها، علاوه بر مسأله ولایت حضرت امام، حُب و عشق اسرا به امام بود، و اینکه آرزوى قلبى مشترک همه اسرا این بود که براى یک بار هم که شده توفیق دیدار امام را پیدا کنند و بتوانند خدمت امام برسند و عرض ارادتى بکنند. این نشانه علاقه و عشق به امام بود. البته، امام هم با آن جمله‏اى که فرموده بودند به اسرا بگویید من خیلى به فکر شما هستم، قلبهاى همه بچه‏ها را تسخیر کرده بودند. با این احساس که امام در فکر ما هستند، نیروى مقاومت ما چند برابر شده بود.
درماندگى دشمن
مواقع زیادى پیش مى‏آمد که دشمن از مقاومت بچه‏ها خسته و درمانده مى‏شد. یادم مى‏آید زمانى که بچه‏ها را به صورت دسته‏جمعى مى‏زدند، اگر یکى از سربازها کمى مکث مى‏کرد، فرمانده‏شان مى‏آمد و به او فحش مى‏داد و مى‏گفت: چرا بیکار ایستاده‏اى؟ او هم مى‏گفت: دیگر خسته شدم، چقدر اینها را بزنیم؟ اینها دست‏بردار نیستند و کوتاه نمى‏آیند!
امام‏شناسان واقعى
در اسارت، براى ترویج افکار و اندیشه‏هاى امام کار فرهنگى زیاد مى‏شد. بخشى از بچه‏ها کسانى بودند که در روستاها زندگى مى‏کردند، یا پیرمرد بودند و زیاد آشنایى با افکار و اندیشه‏هاى امام نداشتند، ولى با فعالیتهاى فرهنگى بچه‏ها کار به جایى رسیده بود که آنها هم از امام‏شناسان واقعى شده بودند و خیلى آگاهى پیدا کرده بودند.
رادیو و ارتباط با ایران
یک کار دیگر هم براى دریافت اخبار و اطلاعات از ایران و پخش آن در میان بچه‏ها انجام مى‏شد، که توسط خود بنده صورت مى‏گرفت. من یک رادیو با خود داشتم که خیلى خدا کمک مى‏کرد تا لو نمى‏رفت و استفاده از آن هم خیلى دردسر داشت. من شبها حدود ده دقیقه زیر پتو به آن گوش مى‏کردم و اخبار را جمع مى‏کردم. بعد، با احتیاط خیلى زیاد و به کمک بچه‏ها آنها را در آسایشگاهها پخش مى‏کردیم. از رهنمودهاى امام هم که در رادیو از آنها صحبت مى‏شد استفاده مى‏کردیم. اسرا با شنیدن پیامهاى امام واقعاً روحیه مى‏گرفتند.
در بین دو نماز، که به صورت جماعت و توسط دوستان طلبه برگزار مى‏شد، دوستانى که بیشتر از دیگران اطلاعات داشتند صحبتهاى امام را که از رادیو دریافت مى‏شد نقل مى‏کردند و بچه‏ها استفاده مى‏کردند. در این برنامه، مسائل روز کشور مطرح مى‏شد تا هم ارتباط بچه‏ها با ایران حفظ شود و هم روحیه آنان تقویت شود. یک‏بار، یکى از بچه‏ها رادیویى از عراقى‏ها کش رفت. البته، عراقى‏ها متوجه شدند و گفتند: آن را پس بدهید. دو نفر را هم گروگان گرفتند و گفتند: رادیو را بیاورید وگرنه اینها را مى‏کشیم! سرانجام، بعد از کشمکش زیاد، به صورتى خیلى مخفیانه رادیو را به آنها برگرداندیم، ولى باطریهایش را برداشتیم. و در رادیوى قدیمى خودمان از آنها استفاده کردیم.
احترام فرمانده
زمانى که اسیر شدم، عراقى‏ها مرا به همراه دو نفر دیگر از دوستان نزد فرمانده‏شان بردند که ستوان جوانى بود. او همان اول به ما گفت: ما مسلمان هستیم و شما نباید بترسید. بعد، دستور داد ما را تفتیش کنند. من آن موقع عکس آقاى طالقانى و عکس امام را در جیب داشتم. او نگاهى به عکسها کرد و گفت: اینها چیست؟ من که خیلى ترسیده بودم گفتم: اینها بزرگان کشور ما هستند. او نگاهى به عکسها کرد و دوباره آنها را به من پس داد. جالب این بود که آنها را پاره نکرد و کوچک‏ترین اهانتى هم نکرد، بلکه عکس را همان‏طور که داخل کیف من بود تا کرد و به من داد و گفت: این را در جیبت بگذار و به کسى نشان نده. البته من عربى متوجه نمى‏شدم. او به سربازان اشاره کرد و گفت: سعى کن اینها متوجه نشوند، چون اذیتت مى‏کنند.
این نشان مى‏داد که هیچ روح و اندیشه پاکى نمى‏تواند نسبت به امام بى‏تفاوت باشد و در ارتش بعث هم که علاقه به امام تا حد مرگ مجازات داشت، کسانى پیدا مى‏شدند که به خاطر پاکى طینت، نمى‏توانستند با امام و پیروان امام دشمنى داشته باشند.
فرزندانتان مى‏آیند
بنده یک بار در اواخر جنگ و نزدیک زمان آتش‏بس، خواب امام را دیدم. امام جلوى منزلشان نشسته بودند و براى مردم سخنرانى مى‏کردند و مى‏فرمودند: ناراحت نباشید، بالاخره جنگ تمام مى‏شود و فرزندانتان مى‏آیند! البته، من نمى‏دانستم اسیر هستم. صبح که از خواب بیدار شدم، خوابم را براى دوستان تعریف کردم و آنها در تعبیر این خواب گفتند که ان‏شاءاللّه‏ فرج نزدیک است و جنگ همین روزها تمام مى‏شود. اتفاقاً، بعد از مدتى این اتفاق افتاد.
پدربزرگ
بنده در نامه‏هایى که به منزل مى‏نوشتم از امام به نام پدربزرگ یاد مى‏کردم و مى‏گفتم: حتماً سلام مرا به پدربزرگ برسانید، و چون نمى‏شد خیلى واضح از امام صحبت کنم به همین قدر اکتفا مى‏کردم. بعضى از دوستان هم نامه‏هایى به طور خیلى محرمانه به امام نوشته بودند که مى‏گفتند جوابشان آمده است. امام هم دعا مى‏کردند که اسرا با افتخار برگردند و این خیلى باعث خوشحالى بچه‏ها مى‏شد.
نگران‏کننده‏ترین خبر
در روزنامه‏هایى که برایمان از طرف عراقى‏ها مى‏آمد نوشته بود که وضعیت جسمى امام خوب نیست. بچه‏ها، بعد از آن، هر شب نذر و نیاز مخصوص داشتند و براى امام دعا مى‏کردند.
دشمن هم با اینکه دشمن بود و توقعى نمى‏شد از او داشت، زیاد مزاحم بچه‏ها نمى‏شد. بعد از رحلت امام، آنها هم خوشحال نبودند و ما هم در چهره‏شان خوشحالى نمى‏دیدیم.
بدترین اتفاق
وقتى امام رحلت کرد، براى عراقى‏ها خیلى سخت بود که این خبر را به ما بدهند؛ چون احساس مى‏کردند ما ممکن است شورش کنیم و دردسر ایجاد کنیم. به محض اینکه از طریق روزنامه‏ها ما را مطلع کردند (البته ما زودتر از طریق رادیویى که داشتیم متوجه مسأله شده بودیم)، سر و صدا و گریه و شیون و سینه‏زنیهاى بچه‏ها شروع شد و عراقى‏ها هم هیچ دخالتى نمى‏توانستند بکنند. در ابتدا، هر کدام از بچه‏ها که این خبر را مى‏شنید به گوشه‏اى مى‏رفت و شروع به گریه مى‏کرد.اما خیلى زود شکل عزادارى عمومى گرفت و همه با هم عزادارى و سینه‏زنى مى‏کردیم و تا مدتى، که شاید ده روز شد، این مراسم برقرار بود و عراقى‏ها هم دخالت نمى‏کردند؛ چون از اوضاع و احوال پیش آمده حسابى مى‏ترسیدند، لذا جرأت نمى‏کردند نزدیک ما بیایند. عجیب اینجا بود که اگر ما در روز عاشورا برنامه سینه‏زنى داشتیم، اینها برایمان دردسر ایجاد مى‏کردند و مى‏آمدند تنبیه مى‏کردند و اذیت مى‏کردند و مزاحم مى‏شدند، ولى امام که به رحمت خدا رفت، عراقى‏ها جرأت هیچ نوع اعتراضى نداشتند.
وجود امام، مایه مقاومت
ما چون از اسراى اولیه بودیم، به خود مى‏گفتیم: اگر ده روز دیگر اینجا بمانیم طاقت نمى‏آوریم و تلف مى‏شویم! اگر ده روز دیگر جنگ تمام نشود، چه اتفاقى برایمان مى‏افتد؟ آن وضعى که عراقى‏ها داشتند، با آن آزار و اذیتها و آن وضع بهداشت و کمبود غذا خیلى آزاردهنده بود، ولى به هرحال، کلام و صحبتهاى امام و مسائلى که بزرگترهاى اردوگاه (مثل روحانیون و کسانى که با تجربه‏تر بودند) مطرح مى‏کردند، واقعاً بچه‏ها را با روحیه نگه مى‏داشت. بعد از اینکه آزاد شدیم، خودمان باورمان نمى‏شد این مدت طولانى، یعنى ده سال، را دوام آورده‏ایم. البته، حالا مى‏فهمیم که همه آن استقامتها نتیجه وجود امام و نفوذ کلام امام و روحیه گرفتن از ایشان بود. البته، این مسأله فقط در مورد ما بچه‏مذهبى‏ها نبود، بلکه در اقلیتهاى مذهبى (مثل ارمنى‏ها) هم که در آنجا بودند دیده مى‏شد؛ زیرا آنها هم از کلام امام تأثیر مى‏گرفتند و به یاد امام این راه را تحمل مى‏کردند.
*داوود عباس‏زاده متولد 1339 قم که در تاریخ 1/7/59 در منطقه سومار به اسارت درآمد. وى در تاریخ 2/7/69 آزاد و به ایران بازگشت.
انتهای پیام

دیدگاه شما