مهم این بود که فریب نخورد
همه امیدم به ناصر بود. انگار تور دروازه رو به دل من میخ کرده بودن. تو بازی با هلند که 11 سالگی من بود و جام جهانی، پای تلویزیون سیاه و سفیدی که بیشباهت به صندوق چوبی نبود. اون سالها با عشق ناصر، دروازهبانی میکردم با یه جفت دستکش بافتنی و آرنجهای زخم و زیلی وسط دو سنگ دروازه زمین خاکی پشت مدرسه راهنمایی خیام با چیپالی و کریمی و کشکولی و مردانی و...
همه امیدم به ناصر بود. انگار تور دروازه رو به دل من میخ کرده بودن. تو بازی با هلند که 11 سالگی من بود و جام جهانی، پای تلویزیون سیاه و سفیدی که بیشباهت به صندوق چوبی نبود. اون سالها با عشق ناصر، دروازهبانی میکردم با یه جفت دستکش بافتنی و آرنجهای زخم و زیلی وسط دو سنگ دروازه زمین خاکی پشت مدرسه راهنمایی خیام با چیپالی و کریمی و کشکولی و مردانی و... ناصر با همه جانش شیرجه میرفت بیخیال تیر و تور و به همین دلیل اسطوره من شده بود. هلندیها بدجوری عرصه رو به دفاع تیم ما تنگ کردند، حتی فرار قاسمپور و تکل درازکش غفور جهانی هم چاره نکرد و پنالتی اول شد. یخ کردم. مضطرب بودم و مشوش اما شیرجه ناصر مجابم کرد. مهم این بود که فریب نخورد رو به توپ شیرجه رفت و حالا فهمیدم دروازهبانی همهاش گرفتن توپ نیست نمایش هوش بالا هم هست. این نکته رو تا اون روز به این وضوح ندیده بودم. توپ به تور چسپید مثل شیرجه ناصر که به دل من چسبید. دلیلی برای ناراحتی نداشتم. بیاختیار داد زدم آفرین ناصر بقیه با تعجب برگشتند. اما من که بین دو سنگ وسط زمینای خاکی شیرجه درازکش رفته بودم هنر ناصر رو فهمیده بودم. این سالها نمایش هوش
بالای ناصر رو باز هم دیدم اما نه توی دروازه. درست وقتی که تو چارچوب حرمت مردم ایستاد و از سفرههای کوچک دفاع کرد تازه فهمیدم ناصر هنوز هم با همه جانش شیرجه میره و کاری به تیر و تور نداره و باز مهم این بود که فریب نخورد. تو مرگ آدمای بزرگ تازه میفهمی افق افسانه و خاک چقدر به هم نزدیکه. خیلی از اون روزا که دست به زانو از دروازههای خرمشهر و مهران دفاع کردیم وقار آدمهای ملی مثل ناصر در سرشت و شخصیتمان بود و شاید نمیدانستیم ما بچههای زمینهای خاکی شهرهای ایران بودیم همون بچهها که تور دروازه ملی رو به دلشون میخ کرده بودن.