یازدهم آذر 1363 یک هواپیمای ایرباس خطوط هواپیمایی کویت که به طرف کراچی می رفت، توسط چهار هواپیماربای فلسطینی ربوده و در فرودگاه مهرآباد تهران زمین گیر شد. هواپیما 161 مسافر داشت و هواپیمارباها خواستار آزادی 17 هموطن زندانی خود در کویت بودند. سرانجام، نیروهای ایرانی توانستند پس از 6 روز هواپیما را به تصرف دربیاورند و گروگان ها را آزاد کنند.
علی فریدونی، تنها عکاس این هواپیماربایی، در گفت و گو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران در مورد این حادثه اظهار کرد: دهه شصت فوق العاده دهه وحشتناک و خطرناکی بود. ترورها و همه اتفاق های مجاهدین و منافقین دوره همان سال ها داشت رخ می داد. یعنی بمب گذاری ها و خانه های تیمی و به فاصله کمی دو مرتبه در ماه های مرداد و آذر سال 63 هواپیما ربایی اتفاق افتاد که یک بار هواپیما را در فرودگاه مشهد و بار دیگر در فرودگاه مهرآباد تهران نشاندند. فکر می کنم سه یا چهار روز زمان برد و هر روز یک اتفاق تازه رخ می داد تا اینکه با میانجی گری آقای ولایتی (وزیر امور خارجه وقت) هواپیما رباها متقاعد شدند که مسافران را آزاد و هواپیما را منفجر کنند. چون آنها وصیت نامه خود را هم نوشته بودند و می خواستند کل هواپیما را منفجر کنند.
این عکاس پیشکسوت گفت: من و آقای اسلامی راد (عکاس صدا و سیما) عکاسان حرفه ای حاضر در آنجا بودیم و گروه کامل صدا و سیما هم بودند. وقتی که بچه های گارد حفاظت فرودگاه گفتند که باک هواپیما پر از بنزین است و ممکن است ترکش ها کیلومترها پرتاب شود و این بنده خدا چون عکاس جنگ نبود و تجربه نداشت دوربین خود را در کیفش گذاشت و گفت من رفتم. من هم با بچه های صدا و سیما پشت یک ساختمان رفتیم و بعد خودم را نهیب زدم که ما سه روز است از صبح روشنایی تا آخر تاریکی اینجا بودیم به خاطر اینکه بتوانیم چنین صحنه ای را ثبت کنیم؛ به همین دلیل برگشتیم. بچه های صدا و سیما یک دوربین فیلمبرداری قدیمی داشتند و فیلمبردار دوربین را روی کوپه خاکی گذاشت و کادر هواپیما را بست و شاتل زد و گفت که این دوربین یک ساعت فیلم ضبط می کند و هر وقت هواپیما منفجر شود صحنه را ثبت می کند.
وی ادامه داد: ولی عکاس نمی تواند این کار را انجام دهد و آن جسارت، شجاعت و تجربه ای که در دوران دفاع مقدس آموخته را استفاده و ریسک صد در صد مرگ می کند. می ایستد و سنگری را انتخاب و دست هایش را 3 پایه می کند. با لنز تله آزاد شدن همه مسافران را عکس می گیرد. آخرین هواپیما ربا فیتیله انفجار هواپیما را روشن می کند و به طرف جماعت می دود که از هواپیما دور شود و عکاس لحظه ای که جفت پای او روی هواست را ثبت می کند و روی سوژه بر می گردد. بعد از 2 یا 3 دقیقه یک دفعه کابین هواپیما منفجر می شود. فریم اول دستش از ترس می لرزد. دوم سوم چهارم پنجم ترکش ها پایین می آید و باز عکاس سوژه را رها نمی کند. بعد از 20 دقیقه 180 درجه دور می زند و عکس استثنایی دیگری می گیرد؛ لحظه ای که هواپیما رباها دارند خلع سلاح می شوند و لحظه ای که مسافران را نشاندند و می خواهند آنها را بکشند و مدام با آنها صحبت می کنند را ثبت می کند و آن عکس تاریخی می شود.
فریدونی اظهار کرد: ایرنا در سال 63 حدود پنج فریم را به خبرگزاری فرانسه 13 هزار دلار می فروشد و آنها انحصاری لحظه انفجار هواپیمای ایرفرانس را به تمام دنیا منتشر می کنند و بیش از سیصد هزار دلار آژانس از این موضوع درآمد داشته است. علی فریدونی آن موقع حقوقش هزار و پانصد تومان بوده است. دوباره پنج ماه بعد هواپیمای دیگری را می دزدند و به اینجا می آورند که چهار روز زمان می برد و هر روز یک اتفاق می افتد؛ روز سوم دو نفر را کشتند و درخواست تصویربردار می کنند و علی فریدونی بین عکاسان داوطلب می شود و عکسی که در مقدمه کتاب من چاپ شده و آن لحظه را ثبت می کند.
وی با تأکید بر اینکه من هیچ چیزی از خودم ندارم و تمام زندگیم را مدیون تجربیات دوران دفاع مقدس هستم، افزود: در این حادثه فاصله من با هواپیما حداکثر 3 متر بود و با واید 28 عکس گرفتم. این عکس در تایم، نیوزویک و تمام مجلات معتبر دنیا چاپ شده است. این عکس تاریخی شد و در کتاب سال ورلدپرس فوتو چاپ شد. این عکس 13 هزار دلار به آژانس فرانسوی فروخته شد و خبرگزاری با درج در پرونده علی فریدونی را 2 هزار و پانصد تومان تشویق کرد. یعنی در فاصله پنج ماه ایرنا توسط عکاسش 26 هزار دلار درآمدزایی و عکاسش را 2 هزار و پانصد تومان تشویق کرد.