پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران- داخل یک چاله تانک همه فرماندهان گردانهای ابوذر، انصار، مالک، میثم و ... حتی فرمانده لشکر حاج عباس کریمی جمع اند، همگی در اضطرابی سخت به سر میبرند.
هر طور شده باید جلوی پیشروی زرهی دشمن را بگیرند و سر پل آزاد شده در شرق رود دجله را حفظ کنند. به چهره حاج عباس دقیق می شوم، سیمای سردار لشکرمان بسیار باشکوه ولی در هم ریخته است. با صورتی که گویی یک شبه دست بی رحم جنگ صدها خط ریز و درشت بروی آن چین انداخته است لحظه ای به دشت مقابل دژ و شهرک الهاله خیره شده . شاید در این فکر است چطور می شود از آن همه موانع باز دارنده و کیلومترها آب گذشت و با دشمنی تا دندان مسلح جنگید.
اینها البته افکار و اوهام من است. حاج عباس اصلا در این عوالم نیست به بچه ها دستور مقاومت می دهد و خودش مثل یک نیروی عادی به هر طرف می جهد، شلیک میکند، مهمات می آورد، به بچه ها کمک می رساند و از آنها مراقبت می کند.
محیط خون گرفته اطراف ما تا خط افق مشتعل است. زمین را فرشی از جنازه و مجروح پوشانده است. از همه طرف دارند بر سر ما آتش می ریزند. سنگ های عظیم از صدای انفجار ها بی وقفه در لرزشند.
اما حاج عباس پوتین هایش را بر زمین می فشارد. تانک های دشمن جلوتر و جلوتر می آیند. فرماندهای گردان ها او را با هیجان بغل می زنند و برای دزدیدن اش از دهان گرسنه صدها قبضه کالیبر، توپ و خمپاره دشمن به زمین می اندازند ولی او همچون فنر از جا می جهد و مثل شیر می غرد و برسر بچه ها نهیب میزند:«دفاع کنید... دفاع کنید». دلمان را داده ایم به خدا و خوشیم که حاج عباس بالای سر ماست
منبع: کتاب غربت هور به قلم گل علی بابایی