پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران: تهران- آسایشگاه ثارالله- اسفند 88
اتاقی در گوشه راهرو ست... پرستار می خواهد که قبل از رفتن سری هم به این اتاق بزنیم... گویا می داند که در این اتاق چه خبر است و باید درس آخر این سفر را اینجا بشنویم... روی صندلی چرخدار، مردی نشسته که چهره اش تو را به یاد همان جوانان 16 - 17 ساله، سالهای 60 می اندازد... همان جوانی که با حاجی قهر کرد و گفت نمی تواند با موتور روی تپه بالا رود... همان جوانی که همپای حاج همت زیارت عاشورا خواند و بارها و بارها به شهودش اعتماد کرد و اجر آن را هم گرفت . او مطمئن است از آنچه کرده و هیچ گله و شکایتی از کسی ندارد... چرا که خود و همسنگرانش را مسئول رسیدن نسل های بعد به حقیقت می داند.
اکبر آبیاری که از ساکنان سالهای دوران های دور آسایشگاه ثارالله و از مسافران مجنون خیبر هم بوده است، در گفت و گو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، با اشاره به سوابق حضورش در دوران دفاع مقدس گفت: در آزادی خرمشهر و در مرحله دوم تیر به دست و پهلویم خورد ، بعد دوباره به مناطق مختلف عملیاتی رفتم. در عملیات خیبر در لشکر بیست و هفت محمد رسول الله(ص) بودم. در واقع بعد از والفجر چهار برای کاری به غرب مامور شدم، بعد هم برای انجام عملیات خیبر دوباره به منطقه رفتم.. در عملیات خیبر و در روزهای اول با سه تا از گردان ها به جلو حرکت می کردیم.
بعد از خیبر به تهران آمدیم و چند ماهی برای آموزش در تهران ماندیم و از آنجا به کردستان رفتیم...حدود یکسال هم در محورهای شرقی کردستان و سقز برای حفظ امنیت تلاش می کردیم .
عملیات کربلای یک و کربلای چهار و پنج و هشت در منطقه بودم . در کربلای چهار آب پائین آمد و نمی توانستیم قایق بیاندازیم. به دلیل فشارهای ایجاد شده،ترکش به مغزم برخورد کرد. در کربلای پنج هم صبح همان روز شیمیایی شدم. در کربلای هشت هم زخمی شدم.البته در عملیات زخمی نشدم بلکه صبح که باید می رفتم خط را به مسئولان گردان تحویل بدهم زخمی شدم. مدتی هم مرا به شیراز فرستادند، وقتی برگشتیم منطقه با لشگر ده کار را شروع کردم. در منطقه سردشت، ارتفاعاتی وجود دارد که بیت المقدس دو و سه آنجا انجام شد. شناسایی را آنجا انجام می دادیم. در همان محدوده نمی دانم روز چندم بود که قطع نخاع شدم. محدوده سرم هم آسیب دید و چند روز در کما بودم.حدود سه ماه بی هوشی مطلق داشتم .پای راستم را بعد از یکسال بخاطر آسیب هایی که دیده بودم، قطع کردند. .. زمان گذشت تا رسیدیم به سال 84 که پزشکان جواب کردند.. و الان هم سال 88 است و در خدمتم.
وی با بیان اینکه از شهید همت و خیبر خاطره های زیادی دارد، گفت: یک یا دو شب قبل از عملیات خیبر در پایگاه خاتم(ص) که پاسگاه مرکزی دوران قبل از جنگ و انقلاب است، حضور داشتیم. حاج عباس کریمی آمدو خواست که به بچه ها کمک کنیم، موتورهایی آورده بودند که برای استفاده بچه ها و فرمانده ها لازم بود. بچه ها کمک کردند وسایل را بردیم.با حاج عباس به محدوده قرارگاه عملیات رفتیم. در این محدوده آب انداخته بودند و برای رسیدن از این طرف به آن طرف نیاز بود از روی یک پل چهار پنج متری رد شویم. عبور از پل یک شرط اساسی داشت و کسی که می خواست از یک طرف به طرف دیگر ،بیاید، آن طرف را نمی دید و هر کس هم که زودتر بالای خاکریز می آمد باید زود پایین می آمد چرا که دیده بان دشمن او را می دید.
در آن شرایط وسایل را پیاده کردیم، حاج عباس به من گفت، موتور را به پاسگاه ببر تا من هم بیایم. اما من یک نگاه به پل و یک نگاه به خاکریز و یک نگاه به موتور کردم و دیدم نمی توانم. موتور 250 کیلویی و سنگینی بود. جلوی خود را هم که نمی دیدم و دو طرفم هم که آب بود. در عین حال قبول کردم اما یک کمک خواستم تا همراه من موتور را از روی خاکریز هل دهد تا حملش کنیم!
وی با بیان اینکه آن روزها جوان 17 ساله ای بودم، ادامه داد: حاج عباس گفت من می گویم موتور را روشن کن و ببر ولی تو می خواهی آن را کول کنی! گفتم حاجی وضعیت خاکریز و آن طرف را ببین، معلوم نیست روشن شود یا نشود! چند دقیقه ای با هم مجادله کردیم، بعد گفتم این موتور و این هم خودت، هر کاری که میخواهی بکن، من نمی برم!
وی افزود : آن طرف خاکریز رزمنده ای روی خاک ها نشسته بود و تمام مجادلات ما را شنیده بود. سرش را بلند کرد و پرسید چه اتفاقی افتاده، پسرم؟ من هم از عصبانیت اتفاقی که افتاده بود نگاهی به آسمان کردم و و گفتم خدایا قربان عظمتت،گشتی وسط آسمان برای ما پدر پیدا کردی؟اینقدر بلندگفتم که هم بشنود هم اینکه متوجه شود که در شرایط مناسبی نیستم. ولی نمی دانستم که کسی که آنجا نشسته حاج همت است.
آبیاری در حالیکه با یاد آن روزها اشک در چشمانش حلقه زده بود، اظهار کرد: حاج همت هر وقت می خواست کار فکری یا توسلی کند و شناخته نشود،کلاهش را می کشید روی سرش...، ناگهان بلند شد. شرایطم مثل کسی بود که در پیشگاه خدا قرار می گیرد و خدا از می پرسد من برای تو چه کار نکردم و خجالت می کشی، در چنین شرایطی به عذر خواهی متوسل شدم، گفتم حاجی قصدی نداشتم،ایشان هم گفتند می دانم قصدی نداشتی اول بگو سرحرفی که زدی، حلالت می کنم! بعد بنشین با تو کار دارم.گفتم حاجی ما کسی نیستیم،گفتم حاجی حلالی، اما شما هم من را ببخش. نشستم،گفت کار گره خورده است و بیا کاری کنیم. زیارت عاشورا داری؟گفتم بله ولی چشم های من به درستی نمی بیند، حاج عباس هم نمی داند.چون مغزم ضربه خورده بود چشمم دید خوبی نداشت.گفت کاری ندارم بیا بشین هر جا را که حفظ بودی تو بخوان و بقیه جاها را من می خوانم. وقتی من می خواندم او عزا داری می کرد و وقتی او می خواند من عزاداری می کردم. نشستم با هم زیارت عاشورا خواندیم. با آن واسطه و آن حال و هوای چیزی جز وحدانیتی که حقیقتش همیشه برپاست، نمی بینی. قسمتی از زیارت عاشورا را من می خواندم و بخشی از آن را حاج همت، هنوز تمام نشده بود که کسی آمد حاج همت را صدا کرد که بیسیم کار دارد. بیسم را که گرفت در همان حال عزاداری و گریه آن قدر خندید که من تا بحال او را اینگونه ندیده بودم. گفت جوابمان را دادند ... حل شد.
حاج همت گفت، مشکلی نیست که با زیارت عاشورا باز نشود
آبیاری گفت: حاج همت گفت من می روم ولی تو زیارت عاشورا تمام می کنی... نماز زیارت را هم که خواندی دو رکعت هم بجای من بخوان، شایدوقت نکنم. چند قدم رفت و دوباره برگشت گفت این را از حاج همت داشته باش، هیچ گره و مشکلی نیست که با زیارت عاشورا باز نشود.
این رزمنده ادامه داد: الان هم بعد از بیست و سه سال با ترکش توی مغزم هر کس سئوال پرسید که چطور اینگونه ماندی؟ فقط همان جوابی را می دهم که حاجی یادم داد.
وی افزود: آن روز بغض عجیبی مرا گرفت به پای حاجی افتادم، گفتم ولت نمی کنم. گفت چطور؟گفتم نگوکه نفهمیدم... می دانستم که حال و هوای رفتن پیدا کرده ... گفتم خیلی از رفقا پا گذاشتند جای پای تو، اما پس ما چی؟.گفت شما هم می آئید، اما روزگار سخت تر است، مسائل بیشتری در پیش است، باید بمانید که هم جوابگوی چیزهایی باشید که می بینید و می شنوید ... شما هم با این بدن هایتان می آئید و خوش بحال شما چون در حالتی می آئید که میزبان شما در آن عالم ابا الفضل العباس(ع) است.
وی افزود: گویا وعده ای که داده بود محقق شد. من بعد از آن ده ها بار تا مرگ رفتم و به جای یکبار صدها بار مردم، اما هیچ اتفاقی نیافتاد. تا سال 84 که حتی دکتر ها گفتند تا فلان تاریخ صد درصد تمام است و تا الان که می بینید سال 88 است و اتفاقی نیفتاده است.
وی با بیان اینکه مراتب و آرمان هایی که آنها اعتقاد داشتند، بسیار بالا بود، عنوان کرد: در واقع میدان عمل است که مهم است . همان چیزی که امام هم فرمودند و ما هم در جنگ دیدیم و اینکه هیچ چیز در عالم جز در محضر خدا نیست و در محضر خدا معصیت نکنید. فقط کافی است انسان به همین مطلب برسد و به آن عمل کند.نه تنها آن چیزی که در عالم گذشته بدست می آورد، از آنچه که در آینده هم می گذرد آگاه می شود. و این همان مرتبه ای است که شخصیت هایی مثل همت و کریمی و رنجبران و کلی دیگر از بچه ها به آن رسیدند.
در آن دوران معیار عمل بود
الان هم نسل شما باید بفهمد که تکلیفش چیست و به آن عمل کند
وی درباره آنچه از آن همه ارزش و شعور به این نسل رسیده، خاطرنشان کرد: آنچه از آن ارزش ها به شما رسیده است، حقیقت وجود شماست. در واقع مجموعه این ارزشها،کل وجود انسانی می شود. ارزش های دفاع مقدس و آن خلوص نیت یک بعدی از هزاران بعدی است که آنجا اتفاق افتاده است.آنچه در آن دوران بود، عمل بود. عمل به چیزی که تکلیف است. الان هم نسل شما باید بفهمد که تکلیفش چیست و به آن عمل کنید. خدا نه بالاتر و نه پایین تر از آن را می خرد.
وی افزود: همه چیز را اسلام مشخص کرده است. خدا در کلام الله و حضرت رسول(ص) و حضرت امیر(ع) یک چیز بیشتر بیان نکرده اند و آن اینست که از هر جا که خارج می شوید، از حد الهی خارج نشوید. انسان اگر اینگونه باشد رستگار می شود اما اگر بخواهد دچار بلایای روزمره شود زندگی برایش معنا ندارد.
رزمندگان روزی رو به روی گلوله ایستادند و امروز هم باید مصائب آن را بکشند تا جامعه به حقیقت و طراوتش برسد
این جانباز دفاع مقدس، درباره آنچه در این سالها در آسایشگاه ثارالله بر او گذشته و آنچه در رسیدگی ها باید انجام می شده، گفت:کلا درباره انسانها باید گفت که هیچ گاه به رضایت نمی رسند. اما اگر وحدانیت و الهیتشان رشد پیدا کند دیگر دنیا و آخرت برایشان مهم نیست. در کل ضعف نگهداری وجود داشته و یا شاید اصلا هیچ نگهداری در کار نبوده است و مدیریت درست و سازنده ای در این باره نبوده اما من معتقدم که در حوزه درمان و خدمات نگهداری و ... بر حسب تجربه و میزان علم موجود عمل شده است و در واقع امکانات و داشته هایشان اجازه بهتر بودن را نداده است. یک زمانی تکنولوژی ای را که به آن نیاز داشتم، نداشتیم و حالا هم که هست به کار من نمی آید. من 40 ساله ای که در این وضعیت 17-18 سال فیزیوتراپی نداشته ام در حال حاضر چه توقعی از فیزیوتراپ آشنا به کار دارم ؟ با پوکی استخوان و انحراف ستون فقرات و ... بهترین امکانات هم دیگر به درد من نمی خورد . نمی توان توقعی هم در این باره داشت.اگر می خواستیم اینگونه ببینیم و از اجانب هزار یک رقم علم و امکانات تهیه کنیم و بگوئیم که خدمات داده ایم که ارزش نداشت.
آبیاری گفت: در واقع مسئولین با توجه به توانمندی هایی که در آن دوران بود،عمل کردند. گرچه مسائلی چون کمبود بودجه، اختلاف سلیقه، به بازی گرفتن درتمام حیطه ها اعم از درمان و ... هم در این باره بوده است.
وی افزود: توان مملکت محدود بود و برخی جانبازان را نمی توانستند نگهداری کنند و برای بستری برخی باید شبی 300 دلار هزینه می شد که خوب با وجود محدود بودن این رقم، ولی امکان آن نبود.
این جانباز نخاعی خاطرنشان کرد: قطعا این هزینه های سنگین باید به گونه ای انجام می شد که قشر امروز بتواند به حقیقت امروزش برسد. بعضی از صدمه ها هیچ وقت جبران نمی شود. جبرانش برای بعضی ها مثل اینست که علم به جایی برسد که یک پا با سیستم طبیعی برایشان طراحی شود. که از نظر علمی محال است و اگر هم بشود هزینه اش گزاف است. اما باید دید این پا به پای چه چیز هزینه شد ؟ در حقیقت یک روز در جنگی روبه روی گلوله ایستاد و از تجاوز جلوگیری کرد و امروز هم باید مصائب آن را بکشد تا جامعه به حقیقت و طراوتش برسد. مسئولین هم آنچه که در توان داشتند انجام دادند.
نمی دانم اگر جای مسئولین بودم چه می کردم
وی باذکر خاطره ای در توضیح آنچه به آن اشاره کرد، گفت: شبی در کردستان بودم. بین سقز و بانه روستایی بود. در آنجا پایگاهی بود که دو ماه قبل از اینکه آن را به ما تحویل دهند،در آن پاسگاه همه را سر بریده بودند. در این شرایط این پایگاه را تحویل گرفتیم. نمی دانم روزهای چندم بود فقط خبر دادند که این گروهک دو سه شب آینده با پایگاه درگیر می شوند اما سندی نداریم که بگوییم صددرصد است. به گردان و مرکز اطلاع دادیم و گفتند اگر امکانات کم دارید خبر دهید. ما آمدیم و شروع به سنگرسازی و تقسیم کردن بچه ها و جایابی کردیم. نمی دانم چه حکایتی شد که تصمیم گرفتم یک شب بچه ها را بیرون بریزیم که هم آمادگی برای بچه ها باشد هم اینکه در منطقه سروصدایی راه بیاندازیم و آن ها هم حواسشان جمع شود. البته این کار ممنوع بود و برای هر گلوله یا باید جنازه تحویل می دادی و خسارت نظامی اش را هم می دادی . سر و صدایمان را شروع کردیم . در بیسیم هم گفتم درگیر شدیم.... بعد که فهمیدند درگیری نبوده ،گفتم خدا شاهد است که این حکمت است. شاید نتوانم این وسط جنازه ای نشان دهم اما یقین دارم که حکمتی است...فرماندهان آن طرف آمدند.هیچ کس چیزی ندیده بود و پرسیدند عملیات را چه کسی شروع کرده؟ گفتند آبیاری، فردا صبح تکلیفت را روشن می کنیم... گفتم من احساسم این بود که باید اینکار انجام شود و حتما اثری داشته اما الان ثابت نشده است. گفتند همه حرفهایتان درست است اما ما جنازه می خواهیم. جمع بندی کردند ولی به جایی نرسیدند و من را به دورترین نقطه حوالی سقز و روستایی به نام سلیمان کندو فرستادند. شرایط آن زمان طوری بود که اسرایی را که در هر گوشه کردستان می گرفتیم ،برگه های تعهد نامه پر می کردند و عملیات ها و کارهایی که کرده بودند را می نوشتند. در یکی از اعترافها درباره شب همان عملیات نوشته بودند که قبل از رسیدن به پایگاه ما را زدند و کلی تلفات و زخمی دادیم. لذا سپاه ما را خواست و گفتند خبر تائید شده است و گزارش آن آمده است و ما تنها چیزی که می توانیم بگوئیم این است که آن موقع اطلاع نداشتیم. گفتم این برای من جواب نیست و بعد از این قضیه در کردستان نماندم. گفتم اگر شما جای من بودید چه می کردید ؟ حالا هم با همین منطق به مسئولین می نگرم. اگر امروز ما جای یکی از مسئولین بودیم، نسبت به آن تعهد و وظایفی که داشتیم، چه می کردیم. اگر با این چهار چوب عمل کنیم خیلی از مسائل روشن می شود.آن روز من همین حرف را زدم. گفتم چیزی جز وظیفه انجام ندادم. باید امنیت را برقرار می کردم.نباید تلفات می دادم.امروز هم همین است تنها، جوابی که می دهم این است که نمی دانم اگر جای آن ها بودم چه می کردم.
وی ادامه داد: آن ها هم روی چرخ ننشستند و نمی دانند روی چرخ چه خبر است. بیست سال هر روز، جلوی تو یک پله است که نمی توانی ازآن بالا روی؟ آیا این جان دادن نیست؟
آبیاری در خاتمه این گفتگو دوباره خودش را کوچک تر از آن می داند که اعتراضی کند و ادامه می دهد: اما بدتر از شرایط من، اینجا بچه هایی هستند که از گردن به پایین فلج هستند.دست هایشان تکان نمی خورد یا اگر تکان بخورد مچ و انگشتان قادر به حرکت نیست. تصور کنید اگر تشنه شود، چه حالی پیدا می کند.
سخنانش را اینگونه پایان میدهد: اما اگر خودمان را جای آن مسئول قرار دهیم، می بینیم که مسئول در قبال کاری که مسئولش بوده در ظاهر قضیه کوتاهی نداشته است در باطن هم اگر کوتاهی داشته در پیشگاه خداست....