متن این یادداشت که در اختیار جماران قرار گرفته، در پی می آید:
۱) اعتراض کارگران را در برابر اجتماع نوجوانان قرار دادن دوگانه سازی قابل دفاعی نیست. سوراخ دعا را گم کردن است.
۲) هر دو رخداد از علائم وجود پویش های اجتماعی در زیر پوست جامعه ایران است.
۳) تأمین مطالبات پویش های اجتماعی را در کشوری که دیگر پول هنگفت نفت ندارد تنها با راهبرد «حکمرانی خوب » می توان پاسخ داد.
۴) در حکمرانی خوب هم حکومت، هم جامعه مدنی و هم جامعه اقتصادی در برابر مطالبات شهروندان شفاف و مسولانه عمل می کنند. در حکمرانی خوب سه بخش مهم مزبور در جامعه حس مشترک در حل معضلات جامعه دارند. که نمونه موفق آن را این روزها در بحث یارانه ها در سوییس دیدیم.
۵) در شرایط فعلی ما در شرایط حکمرانی خوب قرار نداریم. زیرا :
یکم اینکه لایه درونی حکومت به جای قبول مسولیت و شفافیت، مطالبات کارگری و جوانان و نوجوانان را متاثر از شبکه نفوذ دشمن می داند و در لایه بیرونی، حکومت ( که دولت بخشی از آن است) می خواهد تا حدودی مسئولانه برخورد کند ولی ابزار عمل ندارد. چون قوه فهریه تحت فرمان لایه درونی است.
دوم اینکه هم اکنون جریان غالب در میان نخبگان جامعه مدنی اعتراضات پویش های اجتماعی را بیشتر از چشم کارگران و جوانان می ببیند و تقریبا کاری به ملاحظات امنیتی و اقتصادی حکومت ندارند. به بیان دیگر لایه اول، ساز خود را می زند و لایه دوم هم قدرت اجرای برنامه هایی که به مردم قول داده ندارد و جامعه مدنی هم بیشتر تماشاچی یا فوقش منتقد است.
سوم اینکه بخش اقتصادی جامعه هم به خاطر استمرار رکود ـ تورمی، رواج سود دهی رانتی ، عادی شدن فساد اداری و غیر اقتصادی شدن فعالیت تولیدی، به بخشی غیر فعال در ربط با سرنوشت جامعه تبدیل شده است. علائمی که این انفعال را نشان می دهد یکی ضعف مفرط اتحادیه های صنفی است دیگر اینکه مشاهده میدانی رفتارهای حاملان اقتصادی در زندگی روز مره نشان می دهد یکی از کانون های تولید و تداوم شایعه علیه حکومت همین حاملان اقتصادی هستند.
۶) به بیان دیگر ما در شرایط حکمرانی خوب نیستیم ( یعنی شرایطی که نیروهای اصلی سه بخش جامعه آن قدر در تدبیر عمومی هماهنگ نیستند و حتی در حل معضلات جامعه همدیگر را خنثی می کنند) و در این شرایط مطالبات پویش های اجتماعی به درستی و در یک همکاری سه جانبه (میان حکومت، جامعه مدنی و جامعه اقتصادی) درمان نمی شود. در این شرایط قرار و مدار چهار هزار نوجوان دهه هشتاد در مکان عمومی مرکز خرید کوروش می تواند هم به مساله امنیتی تبدیل شود و هم کسبه محل را بترساند. از طرف دیگر در این شرایط لایه درونی حکومت با شلاق زدن کارگران و جوانان اقدام دو سر طلا می کند! از یک طرف اقتدار خود را به رخ آن دسته از « شهروندان کوفی صفت » می کشد که فکر نکنند علی آباد شهری است. و از آن طرف علاقه دارد مردم نسبت به کارآمدی دولت روحانی مأیوس شوند. تا شاید آرزوی نیروهای آفندی در یک دوره ای شدن ریاست جمهوری روحانی تحقق یابد.
۷) حالا مهمترین سوال این است که چه باید کرد؟ پاسخ اجمالی این است که کار زیادی نمی شود کرد. مهمترین کار همانی بود که خود روحانی پس از تصویب برجام گفت . همانی بود که اکثر اقتصاددانان و تحلیل گران سیاسی و اجتماعی گفتند. و آن این است که : ایران کنونی به اجماع ملی نیاز دارد که از برجام مهمتر است. مهمترین بخش این اجماع توافقی است که باید بین لایه اول و دوم حکومت بیفتد تا اقدامات نیروهای این دولایه همدیگر خنثی نکند. این اجماع مهمترین اقدام برای برون بردن ایران از وضعیت حکمرانی فعلی به طرف حکمرانی خوب است.
۸) متاسفانه هم اکنون مهمترین دغدغه لایه پرقدرت درونی حکومت مساله مطالبات مردم در پویش های جامعه نیست بلکه دو چیز دیگر است. اولین مساله آن چیزی است که به آن دلیل مثلا بی دریغ سید حسن، و سیصد مجتهد و صدها کاندیدای نمایندگی را صلاحیتشان را احراز نمی کنند. مساله دوم آنها عدم موفقیت روحانی در افکار عمومی برای دوره دوم ریاست جمهوری است.
۹) در چنین شرایط « محدود سیاسی» یک راه برای «نیروهای دیگر جامعه » می ماند و آن این است که: هم دولت روحانی، هم مجلس میانه رو، هم نیروهای تاثیر گذار سیاسی و هم نخبگان افتصادی و فرهنگی در جامعه مدنی و هم نخبگان حوزه های علمیه دائما بر روی « ضرورت اجماع داخلی» همچون نان شب تاکید کنند.
۱۰) متاسفانه راهبرد کنونی لایه اول، درمان گر معضلات جامعه نیست بلکه در میان مدت به شدت آسیب زا است.