جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

"سه مادر"/ دلنوشته ای از احمد یوسف زاده

کد خبر: ۱۳۲۷۶۹
"سه مادر"/ دلنوشته ای از احمد یوسف زاده
پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران: متن زیبا و عاطفی "سه مادر" دلنوشته ای است از رزمنده دوران دفاع مقدس که 8 سال از آغازین روزهای نوجوانی را در زندان های مخوف صدامی ها با استقامت و پایمردی خود صبر و استقامت را مردانه تعریف و دشمن بعثی را درمانده کرد. برادر عزیز"احمد یوسف زاده" که خاطرات آن روزهایش کتاب ارزنده "آن 23 نفر" شد و اینک هم با همان قلم شیوا این متن را با عنوان " سه مادر" برای جماران ارسال کرده است که :
هدیه ای است به مادران شهیدان موسی یوسف زاده، اکبر دانشی و جلال رئیسی از همرزمان به عرش پیوسته اش. دراین متن در کنار روانی قلم بعضا اصطلاحات خاص رایج در مناطق جنوب(جیرفت و کهنوج) هم به کار رفته است که لطافت خاصی به آن بخشیده است:

1- مشی [مشهدی] ربابه

آمد میان استقبال کننده ها. نه اشک می ریخت، نه جیغ می کشید و نه از هوش می رفت که زن های ده آب بزنند به صورتش . آرام و پر هیبت فقط یک لحظه از کنار مشی عالم ـ مادر اکبرـ بلند شده بود تا فرزند کوچکش که 16 ساله رفته و حالا 25 ساله برگشته بود را از دور ببیند و دوباره برود زانو به زانوی مادر اکبر بنشیند که یک وقت بیچاره دلش نشکند و نگوید« مشی ربابه احمدک تو که خدا را شکر ای[از] اسیری ورگشت. په بیچه خبری ای اکبر مو نی!؟ [پس چرا خبری از اکبر من نیست؟]» مشی ربابه البته یک خاطر جمعی هم داشت. هنوز یک فرزند گمشده به اسم موسی داشت که بیادش با ما مادر اکبر همناله بشود.

2 - مشی عالم

تمام وجودش داشت روی دل غمدیده اش آوار می شد. اکبر بالا بلندش با دو نفر از بچه های روستا با هم رفته بودند جبهه، بعد از 8 سال حالا یکی بر گشته است و آن بیرون مردم به استقبالش گاو و گوسفند می کشند، دومی هم رادیو اسمش را گفته که فردا می آید اما خبری از بالا بلند او نیست! الان چکار کند؟ مویه های غریبانه سر بدهد و مجلس شادی مردم را عزا کند؟ نه. بغضی که مثل کوه راه گلویش را بسته است فرو می دهد و وانمود می کند که مثل همه مردم خوشحال است، اما مگر چهره اکبر با ابروهای پیوندی و چشمان درشت با آن سینه فراخ و تنه گوردیال[تنه نخل] از جلو چشمش دور می شود!

3 ـ مشی نسا

هجده سال است که خبری از جلال ندارد. نه قبری از او هست که شب های جمعه قطره اشکی بر آن بیفشاند و نه خبری که به بودنش امیدوار بشود. هجده سال است منتظر است جلال از جیرفت زنگ بزند و بگوید: ننه نگرو، مو دارم ایام.[مادر گریه نکن ، من دارم می آیم]

این روز را اگر ندید اما به هر حال یک روز، نه خود جلال، بلکه برادرجلال به مشی نسا خبر داد که جلال دارد بر می گردد. خودش نه اما چند تکه استخوان هم می تواند خاطره آن نخل بلند هجده سال پیش را زنده کند، حالا دیگر مشی نسا هم بالای آبادی توی بهشت زهرای روستای الله آباد جایی برای آه کشیدن و اشک ریختن و عقده دل باز کردن دارد.

جنازه را از جیرفت می آورند. با سلام و صلوات و تشییعی بی سابقه. مشی معصوم توی اتاق گلی اش نشسته که جلال را می آورند و می دهند دستش. یک توده چلوار سفید که وسطش چند تکه استخوان است از جلال رئیسی سرباز قهرمان وطن که بیش از این دوری مادر را تاب نیاورده. مشی نسا قنداقه جلال را در بغل می گیرد و بیاد سال های قشنگ جوانی اش می خواند: بخواب رودم بخواب دردت به جونم. للم[بچه ام، فرزندم] لالای للم لالا جوونوم.
.........

شهید یوسف زاده ده سال، شهید رئیسی هجده سال در غربت نیزارهای جنوب ماندند و پس از آن به آغوش مادرانشان برگشتند، اما شهید اکبردانشی هرگز باز نگشت و مشی عالم یک روز بالاخره مجبور شد به شوق دیدن فرزند، از این دنیا به سرای آخرت سفر کند. یاد همه شان بخیر و بهشت برین جایگاهشان باد
انتهای پیام

دیدگاه شما