جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

دهم ماه مبارک رمضان، رحلت ام‌المومنین حضرت خدیجه (س)

حضرت خدیجه سه سال قبل از هجرت در شعب ابیطالب به دیدار حق شتافت.

کد خبر: ۱۲۵۳۶
دهم ماه مبارک رمضان، رحلت ام‌المومنین حضرت خدیجه (س)

حضرت خدیجه (س) 68 سال قبل از هجرت در قبیله قریش ـ که در شمار بزرگترین قبیله‏هاى عرب بود ـ و در خانواده‌ای صاحب نفوذ به دنیا آمد. پدرش خویلدبن اسد قریشى و مادرش فاطمه دختر زائد بن اصم بود.

این بانوی گرانقدر در میان اقوام خود یگانه و کم نظیر و به فضیلت های اخلاقی شهره بود و بحق کفو مناسبی برای رسول خدا (ص) به حساب می‌آمد.

در تاریخ آمده است که حضرت خدیجه (س) ابتدا با یکى از بزرگان عرب به نام «عتیق بن عائذ مخزومى‏» ازدواج کرد که وی در جوانی درگذشت و ثروت فراوانی برای آن حضرت به جای گذاشت سپس به همسری فرد دیگری به نام «ابى‏هاله بن المنذر الاسدى‏» ـ که یکى از بزرگان قبیله خود او بود ـ در آمد. ثمره این پیوند فرزندى به نام «هند» بود که در کودکى در گذشت. ابى‏هاله ‏نیز پس از چندى وفات یافت و ثروت بسیار از خویش بر جاى نهاد.

فضایل اخلاقى خدیجه، بسیارى از بزرگان و صاحب منصبان عرب را به فکر ازدواج با وى مى‏انداخت. ولى خاطرات همسر پیشین به وى‏اجازه نمى‏داد شوهرى دیگر انتخاب کند تا اینکه با مقامات‏ معنوى حضرت محمد (ص) آشنا و فریفته اخلاق و کمالات آن حضرت شد (البته او از یکى از دانشمندان یهود و نیز ورقه بن نوفل ـ که از علماى بزرگ عرب بود ـ در باره ظهور پیغمبرآخرالزمان و خاتم الانبیا (ص) مطالبى شنیده بود.) همه این ‏عوامل موجب شد تا خدیجه، حضرت محمد (ص) را به همسرى خود انتخاب کند.

وی پس از ازدواج با رسول خدا (ص) تمام دارایى و مقام و جایگاه خویش را فداى پیشرفت مقاصد ایشان کرد.

در عقد ازدواج پیامبر اسلام (ص) و حضرت خدیجه (س)، عبدالله بن غنم به‏آنها چنین تبریک گفت:

گوارا باد بر تو اى خدیجه که طالع تو سعادتمند بوده و با بهترین خلایق ازدواج کردى. چه کسى در میان مردم همانند محمد (ص) است . محمد (ص) کسى است که حضرت عیسى و موسى به آمدنش‏ بشارت داده‏اند و کتب آسمانى به پیامبرى او اقرار داشتند. رسولى که سر از بطحاء (مکه) در مى‏آورد و او هدایت‌کننده و هدایت‏شونده است.

همسر رسول خدا (ص) از بزرگترین بانوان اسلام است و اولین زنى ‏بود که به اسلام گروید. وی از کتب آسمانى آگاهى داشت و علاوه بر کثرت اموال و املاک، او را «ملکه بطحاء» مى‏گفتند. از نظر عقل و زیرکى نیز برترى فوق العاده‏اى داشت و مهمتر اینکه حتى قبل از اسلام وى را «طاهره‏» و «مبارکه‏» و «سیده زنان‏» مى‏خواندند.

جالب این است که بدانیم او از کسانى بود که انتظار ظهور پیامبر اکرم (ص) را مى‏کشید و همیشه از ورقه‏بن نوفل جویاى نشانه‏هاى‏ نبوت مى‏شد. اشعار فصیح و پر معناى وى در شأن پیامبر اکرم (ص) از علم و ادب و کمال و محبت او به آن بزرگوار حکایت مى‏کند. به عنوان مثال در شعری منتسب به ایشان آمده است: "اگر تمام نعمتهاى دنیا از آن من باشد و ملک و مملکت کسراها و پادشاهان را داشته باشم، در نظرم هیچ ارزش ندارد زمانى که چشم‏ به چشم تو نیافتند."

سجایای این بانوی بزرگوار آنقدر زیاد است که قلم از شرح ‏آن ناتوان است و همین بس که پیامبر اکرم (ص) مى‏فرمایند: «افضل نساء اهل الجنه خدیجه بنت‏خویلد و فاطمه بنت محمد و مریم بنت عمران و آسیه بنت مزاحم.»

وی مایه آرامش رسول خدا (ص) بود و آن حضرت هر وقت از تکذیب قریش و اذیت‏هاى ایشان ‏محزون و آزرده مى‏شدند، هیچ چیز آن حضرت را مسرور نمى‏کرد مگر یاد خدیجه؛ و هرگاه خدیجه(س) را مى‏دیدند مسرور مى‏شدند.

ام المومنین حضرت خدیجه(س) سه سال قبل از هجرت به بیماری مبتلا شد و در شرایطی بسیار سخت و در شعب ابیطالب دعوت حق را لبیک گفت؛ همچنین در این سال ابوطالب نیز درگذشت و دو سد محکم و یاور دیرینه پیامبر خدا(ص) وی را تنها گذاشتند و آن سال به نام عام الاحزان نام گرفت.

امام صادق علیه السلام فرمود: وقتی خدیجه علیها سلام وفات کرد، فاطمه علیها سلام به رسول خدا پناه برد. به دور پیامبر می‌چرخید و می‌گفت: «پدر جان، مادر من کجاست؟» جبرئیل علیه السلام نازل شد و عرضه داشت: «ای رسول خدا، پروردگارت امر فرمود به فاطمه سلام برسان و بگو مادرش در خانه‌ای است از یاقوت و زبرجد که اطاق‌هایش از طلا و ستون‌هایش از یاقوت قرمز ساخته شده و با آسیه و مریم همنشین است».

حضرت خدیجه در آخرین لحظات عمر گرانمایه خویش خطاب به پیامبر (ص) گفت:« ای رسول خدا من در حق تو کوتاهی کردم و آنچه شایسته تو بود، انجام ندادم. از من در گذر و اگر اکنون، دل در طلب چیزی داشته باشم, خشنودی توست.»

امام خمینی در دیدار با ائمه جمعه استان خوزستان در 16 خرداد 1361 در وصف حضرت خدیجه (س) می‌فرماید: «خدیجه یک ثروتمندی بود و [ثروتش را]به پای پیغمبر ریخت، آنجا رسید که می‌گویند پوست چیز را می‌مکیده است که یک قوتی بگیرد.» صحیفه امام؛ ج 16، ص 300

انتهای پیام

دیدگاه شما