ظلم ستیزی و وحدت، از ستون های اصلی انقلاب اسلامی ایران بودند. آنچه در انقلاب اسلامی دیده شد، وحدت بی نظیری بود که میان اقشار و مذاهب مختلف در ایران رخ داد و هدف مشترک این جماعت، مبارزه با ستمگری و ظلم بود.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، امام خمینی (س)، در 12مرداد 1359 خطاب به اسقف کاپوچى، نماینده پاپ ژان پل دوم، در بخشی از سخنانشان در جماران گفتند:
«...و من باید این مطلب را براى آقاى پاپ به وسیله شما پیام بدهم که شما آیا از اوضاع این امریکا و این اشخاصى که خودشان را منتسب کردهاند به مسیحیت بىاطلاع هستید یا اینکه مطلع هستید و بدون اینکه توجهى به آن بکنید از آن مىگذرید؟ آیا شما مطلع هستید که ما پنجاه سال در تحت سلطه انگلیس و امریکا تمام هستىمان به باد رفت؟ شما توجه دارید به اینکه کشور ما در تحت سلطهاى که توسط رضاخان، انگلیس ها به ما تحمیل کردند، و توسط محمدرضا که انگلیس ها و امریکایىها و شوروىها به ما تحمیل کردند، این ها چه کردند با مملکت ما، با کشور ما؟ شما آیا داد مظلوم ها را هیچ وقت بنایتان هست که گوش کنید؟ یا همان فریاد ظالم ها را به آن ترتیب اثر مىدهید؟ شما مىدانید که با این جوان هاى ما، با این دخترها و پسرهاى دانشجوى ما الآن امریکا چه مىکند و پلیس آمریکا با آنها چه کرده است؟ مىدانید که خائن هایى که مىخواستند در امریکا بر ضد کشور مظلوم ما میتینگ بدهند و تظاهر کنند، پلیس امریکا حمایت از آنها کرد و آنها کارهاى خودشان را کردند و وقتى دانشجویان مسلمان ما مىخواستند آنها هم یک تظاهرى بکنند و مظلومیت ملت ما را برسانند، پلیس آمریکا چه کرد با آنها؟ آیا آقاى پاپ مىدانند که الآن جوان هاى ما در غل و زنجیر با دندههاى شکسته، بعضى در حال بیهوشى هستند و دخترهاى جوان ما در حبس، در غل و زنجیر هستند و بعضى در حال بیهوشى؟
ایشان این مسایل را اصلا توجه به آن دارند؟ توجه به این دارند که حضرت مسیح- علیه السلام- با بشر چه جور بود و شما که مدعى نیابت از او هستید توجه به این مسایل هیچ نمىکنید؟ کاش یک پیکى هم براى کارتر ایشان مىفرستادند. کاش شما را مىفرستادند با یک نامهاى پیش کارتر که با این جوان هایى که مىخواهند احقاق حق بکنند، مىخواهند مظلومیت ملت ما را اظهار کنند، آنها را گرفتهاند و از حبسى به حبس دیگر مىبرند و دست و پاى آنها را غل زدهاند، زنجیر زدهاند ودندههاى آنها را شکستهاند با چکمه و الآن هم آنها در زیر زنجیر آنها و در زیر چکمه دژخیمان کارتر و امریکا از بین دارند مىروند. من چطور جواب ملت را بدهم که ملت ما اگر بگویند که این روحانیت مسیح در خدمت ابرقدرت هاست، ما چطور جواب آنها را بدهیم؟ من متأسفم که نمىتوانم جواب اینها را بدهم؛ براى اینکه اگر من بخواهم دفاع کنم از روحانیت مسیح، علایمى که در کار است، شواهدى که در کار است، ملت ما براى ما آن شواهد را به رخ ما مىکشند. چرا باید ایشان در این مدت طولانى که ما در زیر رنج بودیم، و جوان هاى ما را در خیابان هاى ایران مىکشتند، و خون آنها را روى آسفالتها جارى مىکردند، ایشان یک کلمه سفارش اینها را نکند؟ این تبعیض را چرا ایشان قائل هستند؟ مگر حضرت مسیح تعلیماتش تعلیمات تبعیضى است؟ مگر حضرت مسیح با یک طایفه خوبند و آن ثروتمندان، و با طایفه دیگر بد هستند و آن مظلومان و اشخاصى که بیچاره و فقیر هستند که شما دارید این کار را مىکنید؟.
من مىدانم که مذهب مسیح این نیست، و هرکس که دنباله مسیح باشد باید حامى مظلومان باشد، و باید با ابرقدرت ها مقابله کند، همان طورى که کسى که تابع مذهب اسلام است باید با ابرقدرت ها مخالفت کند، و مظلومان را از زیر چنگال اینها بیرون بیاورد. چرا باید آقاى پاپ احوالى از این دخترها و پسرهایى که امروز، الآن که من دارم با شما صحبت مىکنم، در حبس ها و زنجیرها و گرفتاری ها و شکنجهها به سر مىبرند، ایشان یک کلمه راجع به این مسائل صحبت نکند؟ چرا نباید به این اشخاصى که خودشان را مسیحى مىدانند و خودشان را اهل کلیسا مىدانند یک کلمه نگویند که شما که مسیحى هستید چرا این کارها را مىکنید؟ من جواب این مظلوم ها را چه بدهم؟ اینها که به ما اشکال مىکنند که شما طرفدار روحانیت هستید، و این روحانیت هیچ کلمهاى در مقابل قدرت هاى بزرگ و ظلم هایى که بر مردم مىشود، بر مظلومین مىشود، حتى ظلم هایى که بر خود اشخاصى که در امریکا هستند مىشود، یک کلمه صحبت نمىشود، و یک پیام فرستاده نمىشود، و یک رسول فرستاده نمىشود؛ لکن وقتى که یک لانه جاسوسى را ما مىگیریم که جاسوسیّتش مسلّم است، ایشان رسول مىفرستند ونامه مىفرستند، و حالا هم که مدارس اینجا، مدارس علمىشان اینجا هست، و اشخاص مىگویند- من این را مطلع الآن نیستم- اشخاص که رفتهاند و دیدهاند مىگویند اینجا هم مرکز تعلیم و تعلم نیست، بلکه مرکز دیگرى است، ایشان حالا باز نامه فرستادهاند و سفارش کردهاند. مگر ما با علم مخالفیم؟ مگر ما با تعلیمات مخالفیم؟ مگر ما با مدارس مخالفیم؟ با مدارس نصارا، با مدارس زرتشتى، با مدارس یهود ما کى مخالف هستیم؟
اما اگر مدارس جور دیگرى باشند، ما نمىتوانیم تحمل بکنیم. ایشان باید اول ببینند این مدارس چه بوده؛ بفرستند اشخاص را مشاهده کنند که این مدارس چه وضعى داشته است که دولت ما نتوانسته تحمل کند. و البته این با دولت است، لکن آنچه که من به شما مىگویم که به آقاى پاپ بگویید این است که شما رویه خودتان را که روحانى هستید عوض کنید، و با مظلومین و با اشخاصى که زیر چکمه امریکا دارند از بین مىروند، و با این دختر و پسرهاى جوان ما که الآن در حبس هاى امریکا به سر مىبرند، و آنها را از یک حبسى به حبس دیگر، و اخیرا در یک سلول هاى منفرد آنها را حبسى کردهاند، بپرسند چرا این کار شده است. چرا گوشمان نمىشنود یکوقت از آقاى پاپ که طرفدارى مظلومینى که مال ایران هست، یا افرادى که در خود مملکت امریکا هست و تحت ظلم و شکنجه هستند، یک بازخواستى نمىکند؟ شما از قول من به ایشان سلام برسانید و بگویید که این رویه را طرد بکنید.
شما طرفدار مظلوم باشید. شما طرفدار باشید از اشخاصى که چپاول شدهاند، مظلومند، زیر چکمه هستند. شما از این جوان ها و دخترها و پسرهاى ما که الآن در زیر چکمه دژخیمان امریکا هستند طرفدارى کنید. به این اشخاصى که اظهار تبعیت از شما مىکنند دستور بدهید که اینها را رها کنند. ما نمىتوانیم دیگر زیر بار امریکا برویم.
امریکا اگر تمام افراد ما را هم از بین ببرد، دیگر نمىتواند در اینجا بیاید منافع خودش را جبران کند و منافع خودش را تأمین کند و ملت ما را به ستم و زور در تحت شکنجه و اختناق قرار بدهد. امریکا باید این را بداند که دیگر گذشته است از اینکه او خیال بکند که مىتواند باز در ایران با این شیطنت ها برگردد، و آقاى پاپ هم سفارش کند به این امریکا که نکنند اینطور با بشر، اینطور دژخیمى نکنند با بشر، اینطور ظلم نکنند به بشر. بشر اشخاصى هستند که عباداللَّه هستند، بندگان خدا هستند، با بندگان خدا اینطور نکنند، اینقدر ظلم نکنند، اینقدر ستم نکنند. من امیدوارم که آقاى پاپ به وظیفه دینى خودشان به وظیفه مسیحیت خودشان عمل کنند، و این کارهایى که دژخیمان امریکا مىکنند و پلیس امریکا مىکنند جلوگیرى کنند. و ما در مقابل امریکا ایستادهایم تا آخر، و نخواهیم گذاشت امریکا باز برگردد، یا آن اشخاصى که تبع او هستند برگردند. و ملت ما تا آخر نفَس براى دفاع از حق حاضر است و تحت بار ظلم نخواهد رفت.»
صحیفه امام، ج13 ص 68 تا 72