جانباز کسی است که پیر جماران شهید زنده اش نامید ... کسی که بخشید آنچه باید می بخشید و فدا کرد قسمتی از وجودش را و چه خوب می دانست که فرمان امامش را برای جهاد لبیک می گوید و مطمئن بود که پشیمانی در کار نیست.
گرچه این روزها سرفه امانش نمی دهد ... ولی یادش نمی رود که جرات و شهامتی عظیم به خرج داده و همین او را بس است... یادش نمی رود که همه پناهش سنگری بود و همه امیدش شهادت؛ آیا؟
یادش نمی رود که دیده بانی کرد و تمام قد و با لشگری به وسعت خودش، در برابر یک لشگر تمام عیار چه خوب ایستاد... تا امروز دیگر راحت نفس نکشد، راحت راه نرود، راحت حرف نزد و شاید راحت نبیند...
که چه راحت، که نمی بیند سیاهی های زمانه اش را ...
و چه راحت و آرام می شود وقتی به یاد می آورد جملات امامش را که می گفت: «برادرهاى من، خواهرهاى من، بچههاى عزیز من، مىدانم که شما در رنج هستید و من هم شریک شما در رنج هستم. من هم مثل یک برادرى که برادرش و خواهرش در رنج است، مثل یک پدرى که اولادش در رنج است، من هم شریکم با شما در رنج».(1)
و بر خود و جانبازی اش گرچه سخت می گذراند، می بالد ... آنجا که امامش او را « زبان گویای افتخار و زبان اسلام میداند »(2)
درد امانش را بریده ولی خوب می داند که روح مسیحایی خمینی کبیر برایش دعا می کند و زمزمه وار باز تکرار می کند :« از خداوند متعال براى شما برادران صحت و سلامت و اجر بزرگ خواستارم 2» «هیچ چیز در مقابل این خدمتها جز خداى تبارک و تعالى نمىتواند به شما اجرى بدهد. زحمتهاى شما را خداى تبارک و تعالى اجر خواهد داد »(2)
دوره می کند روزهایی که بود و هر از گاهی یادی از او می کرد و جانبازی اش را اجر می نهاد و او را بیمه گر نظام اسلامی می خواند : « این جانبازان حماسه آفرین که پرچم پرافتخار لا اله الااللَّه را بر فراز این کشور عزیز به اهتزاز درآوردهاند و با خون و توان خود شرافت انسانى ملت بزرگ را بیمه نمودند و با پشتیبانى تودههاى میلیونى بپا خاسته، ائمه کفر و الحاد را شکست مفتضحانه داده و کشور را از لوث وجود آنان پاک نمودهاند، الحق به ملت ما حق بزرگ دارند» (3)
گرچه خود را کوچکتر از این حرفها می داند ولی احساس غرور می کند آنجا که به یاد می آورد، امامش او را همپای سربازان صدر اسلام و الگوی مجاهدین تاریخ میخواند « ملت شریف ایران بر شما جانبازان و فداکاران افتخار مىکند. شما یاد فداکاران صدر اسلام را تجدید نمودید. یاد شما بزرگمردان در تاریخ بشریت و اسلام بزرگ جاودان است و مجاهدت افتخارآمیز شما الگو براى مجاهدین در طول تاریخ است.»(4)
به یاد می آورد دلداری های پیر جماران را که می گفت: « لکن آنچه که رنجها را آسان مىکند آنچه که دردها را تخفیف مىدهد، آنچه که بر همه ما آسان مىکند این مسائل را، این است که این امور براى خدا انجام گرفت. شما براى خدا قیام کردید و براى خدا مجروح شدید و بسیارى از برادرها و خواهرهاى شما هم براى خدا مقتول شدند. آن چیزى که براى خدا از دست دادید جایى نمىرود، پیش خدا محفوظ است. دنیا وسیله است براى عالَمهاى دیگر، و خداوند براى شما مهیا مىکند مقامهایى که اگر دیگران ببینند آنها هم آرزو مىکنند که مثل شما بودند.»(1)
بغض می کند وبه آسمان خیره می شود به یاد روزهایی که امامش بر او، بر این وجود صدمه دیده ناتوان درود می فرستاد: « درود و رحمت خداوند متعال بر شهداى ارجمند و جانبازان عزیز، این مهاجران الى اللَّه و رسوله که بالاترین سرمایهاى که خداوند به آنها امانت داده در راه پر ارزش والاترین ایده در طبق اخلاص گذاشته و تقدیم محضر مقدسش کردند، و ارزشمندترین نظام را تا سرحد جان و توان پاسدارى کردند و دشمنان خدا را از میهن اسلامى بیرون راندند. کدام هجرت به سوى خدا و رسول بالاتر و والاتر از این هجرت است و کدام فداکارى ارزشمندتر از این فداکارى و جانبازى است.»(5)
و برخود می بالد آنجا که حضرت روحالله فرزندان او را نور دیده می داند: « نور چشمان عزیزم، فرزندان محترم شهدا، جانبازان، اسرا و مفقودین- ایّدهم اللَّه تعالى پیام شما را شنیدم. من به شما سلام و درود مىفرستم، و به وجود شما مباهات و افتخار مىکنم. و چه افتخارى بالاتر از اینکه ما در تداوم انقلابمان ذخیرههاى عظیمى همچون شما عزیزان را داریم که حضورتان در جامعه در تمامى صحنههاى اسلامى و انقلابى و مردمى یادآور رشادتها و فداکاریها و اخلاص رادمردانى است که به برکت خونهاى پاک آنان انقلاب و جمهورى اسلامى ایران بارور گردید؛ و با شهادت و ایثار و جانبازى و اسارت آنان، از پانزدهم خرداد تاکنون، بر تارک نهضتمان نام مجد و آزادى و شرف پایدار ماند. شما، گواهان صادق و یادگاران عزمها و ارادههاى استوار و آهنین، نمونه ترین بندگان مخلص حقید، که مراتب انقیاد و تعبد خویش را به درگاه اقدس حق تعالى با نثار خون و جان به اثبات رسانیدند؛ و در میدان جهاداکبر با نفس و جهاد اصغر با خصم، واقعیت پیروزى خون بر شمشیر و غلبه اراده انسان را بر شیطان مجسم کردند؛ و سرمایه جان خویشتن را به بهاى اندک نفروختند و ملعبه زخارف زودگذر دنیا و متعلقات آن نشدند؛ و با همتى بلند به سودا و معاملهاى برخاستند که خدا مشترى جان آنان شد و اجر و مزدشان را بیدریغ در نزد خود قرار داد و حیاتشان را جاودانه ساخت، که این، منتها آرزوى عاشقان و مشتاقان و غایت عمل و آمال عارفان است که «یَا لَیتَنَا کُنَّامَعَهُم »(6)
اشک ها جاری می شوند و گونه های سرد از پس مصرف مسکن های رنگارنگ را گرم تر می کنند، آنجا که به یاد می آورد، امام شهدا آرزوی همراهی با شهدا را با امت در میان می گذارد :« از خداوند مىخواهم مرا در کنار شهداى جنگ تحمیلى بپذیرد»(7)
گرچه شب ها و روزهای جهاد را بی چشمداشت محبتی سپری کرده ولی به یاد تاکیدات و ارشادات پیر جماران برای رسیدگی به حال و احوال این روزهایش می افتد ... آن وقت که می گفت خدمت به اینها خدمت به نبی اکرم(ص) است : « کمک به محرومین و جانبازان و جنگزدگان و خانوادههاى شهدا، اسرا و مفقودین یکى از بزرگترین عبادتها است. دولت و مسئولین قضایى توجه داشته باشند که کمک به بنیاد مذکور در رفع نیازهاى نیازمندان از کارهاى اصیل انقلابى است»(8)
و تاکید می کرد: «ارزش بنیاد شهید، خدمت به شهید و خدمت به بازماندگان شهید و خدمت به آنهایى که در راه اسلام براى فداکارى حاضر شدند لکن معلول شدند و عضوى از اعضاى خودشان را از دست دادند یا جراحاتى بر آنها وارد شده است، ارزش این خدمت که براى شهداى اسلام و براى فداکاران اسلام انجام مىگیرد شاید از سایر ارزشها بیشتر باشد. وشما که خدمت به شهید مىکنید و بنیاد شما که بنیاد شهید است، قدر این بنیاد را بدانید و قدر این خدمت را بدانید. براى کم کسى اینطور مطلبى که براى شهید گفته شده است براى کم کسى هست. آنها را قرین انبیا قرار دادهاند. خدمت شما به آنها خدمت به نبى اکرم است. خدمت به انبیاست منّت آنها را بکشید، خدمت بکنید، احترام بکنید از آنها. اینها خانواده شهدا هستند. و معلولین و خانوادههاى معلولین که ارزششان آن قدر است، و ما باید خدمتگزار به آنها باشیم. هر عملى که انجام مىدهیم، هر خدمتى که به آنها انجام مىدهیم عملى است که در پیشگاه خدا مقبول است.»(9)
گرچه خوب یادمان داده است که نمی توان با این قلمهای شکسته و بیانهاى نارسا در وصف شهیدان و جانبازان و مفقودان و اسیرانى که در جهاد فى سبیل اللَّه جان خود را فدا کرده و یا سلامت خویش را از دست دادهاند یا به دست دشمنان اسلام اسیر شدهاند مطلبى نوشته یا سخنى بگوییم (10) و همانگونه که خمینی کبیر می گفت: « زبان و بیان ما عاجز از ترسیم مقام بلند پایه عزیزانى است که براى اعلاى کلمه حق و دفاع از اسلام و کشور اسلامى جانبازى نمودهاند .. الفاظ و عبارات، توان توصیف آنانى را که از بیت مُظلم طبیعت به سوى حق تعالى و رسول اعظمش هجرت نموده، وبه درگاه مقدسش بار یافتهاند، ندارد. از مجاهدینى که سنگرهاى نبرد را تبدیل به مساجد و میدانهاى جهاد را با بانگ تکبیر مهبط ملائکة اللَّه نمودهاند، چگونه سخن توان گفت؟ در اقدام شریف مادران بزرگوارى که در دامنهاى مطهر خود چنین فرزندانى را براى اسلام تربیت کردهاند، چه مىتوان نثار کرد؟ و براى اسیرانى که در زندانهاى مخوف دشمن شجاعانه بر سر دشمنان بشریت فریاد مىکشند چگونه توان تعظّم نمود؟» (10)
ولی در پایان به یاد پیر و قائدمان در سالروز تولد بزرگ جانباز اسلام و بهانه روزی به این نام با هم « براى شهیدان آرزوى رحمت خاص الهى و براى جانبازان، این شهیدان زنده، سلامت و براى اسرا و مفقودین عزیز و دلیر، آرزوى بازگشت به میهن و براى مادران و پدران وهمسران و فرزندانشان، این نمونههاى صبر و مقاومت، صبر و سعادت داریْن، و براى رزمندگان در جبهههاى حق علیه باطل، پیروزى درخواست مىنماییم .. سلام و درود خداوند بر همگان و دعاى خیر بقیة اللَّه الأعظم- ارواحنا فداه شامل تمامى آنان باد.» (10)
منابع: