جی پلاس - منصوره جاسبی: ساعت حوالی 14:30 دقیقه بعد از ظهر هفتم بهمن ماه سال 94، سالن شهید آوینی و فرهنگسرای بهمن در انتهای اتوبان شهید نواب صفوی که بارها آن هنگام که از بهشت زهرا (س) به سمت خانه روان می شوی از مقابلش رد شده ای اما هیچ گاه پایت به داخل این مجموعه که برای خود شهرکی است باز نشده بود تا اینکه امروز شهدا تو را به اینجا فرا خوانده اند اما نه شهدایی که همیشه از وصفشان می گویی و هم دین و هم آیین تو اند که این بار به میهمانی شهدایی آمده ایی که کلیمی، آشوری، زرتشتی یا ارمنی اند اما با تو در یک نام و یک هستی بزرگ به نام ایران مشترکند و امروز اولین قدم هایت به این مکان برای حضور در پاسداشتی است به نام این بزرگواران که سربازان مام میهن شدند و در جایگاه ابدی شان آرام گرفتند.
آری، پای دفاع از آب و خاک و حیثیت و شرف که به میان می آید دیگر ارمنی، زرتشتی و مسلمان و کلیمی نمی شناسد و فارس و ترک و کرد و عجم زیر یک پرچم سبز و سفید و سرخ گرد هم می آیند تا هیچ دشمنی خامی نکند و قصد دست درازی که دستانش کوتاه خواهد شد و امروز همه آمده اند از کشوری و لشکری گرفته تا اسقف و روحانی و مادر و پدر شهید تا بگویند مگر می شود یادمان برود که چگونه جوانیت را برای میهنت فدا کردی تا آسایش امروزمان را مدیون خون پاک تو باشیم.
گرچه یکدلیم و یکزبانیم نمک پرورده این آستانیم
بیا تا قدر یکدیگر بدانیم که تا ناگه ز یکدیگر نمانیم
سالن یکپارچه تشویق می شود و لحظاتی همه به پاسداشت هنرمندانی که برای خرمشهر می نوازند و ترانه می خوانند از جای بر می خیزند و این صدای رهبر ارکستر است که اینگونه می سراید:
از کنار ستاره می آیم با دلی بس آشفته می آیم
تربت پاک عاشقان اینجاست به زیارت دوباره می آیم
اینهمه دشت و تپه و ماهور روزگاری نه آنقدرها دور...
61 بود و سوم خرداد می رسد از بر خدا امداد
باز هم تشویق برای برادری که به عنوان اولین مهمان به جایگاه حضور می یابد تا از برادر شهیدش، آلفرد ایتاگازاریان بگوید و او اینچنین کلامش را آغاز می کند: «شهید شمع محفل بشریت است»، قهرمان همیشه قهرمان است گرچه چهره در نقاب خاک داشته باشد. هر ملتی به کرات در سوگ قهرمانانش نشسته است اما سوگند قهرمانان امروز آشور دردناک ترین تازیانه است که بر پیکر رنجور ملت ما فرو می افتد. تاریخ امت آشور پر از رشادت و دلاوری دلاور مردانی است که به خاطر کشور خود جانفشانی ها کرده اند.
آشوریها در ادوار مختلف نشان داده اند که مرزبانان غیور برای این مرز و بوم بوده اند و در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران نیز ده ها شهید در راه حفظ ناموس و کشور عزیزمان ایران تقدیم کرده اند. سرباز شهید آلفرد سرکیس نیز یکی از این شهیدان بود که تا آخرین قطره خون در مقابل ظلم و کفر ایستادگی کرد و تن به ذلت نداد و راه شهادت را در پیش گرفت.
آلفرد برای آشوریان عزت و آبرو به ارمغان آورد. چهره ورزشی جامعه آشوری در هفدهم دی ماه سال 40 در تهران زاده شد و در دبستان سوسن مجتمع آموزشی آشوریان تا دوم اقتصاد دانش آموخت. چهره ورزشی جامعه آشوری در سال 65 در تیم باشگاهی ستاره آشور به جامعه ورزشی آشوریان پیوست و آنچنان درخشید که در سومین جشنواره جام نیسان با 9 گل آقای گل شد آنگاه به خدمت اعزام شد و سومار هم محل خدمتش بود و هم محل شهادتش.
برادرش می گوید و می گوید از او که شایسته ترین چهره ورزشی جامعه آشوریان بود و لبخند گرمی که بر چهره اش می نشست و هر فردی را آرام می بخشید...
او نه تنها از برادر که از وظیفه شرکت در انتخابات و انتخاب فرد اصلح می گوید برای انجام وظیفه ای که در مقابل خون شهیدانمان داریم.
آری او برادر شهید است و مگر تفاوتی میان برادر شهید مسلمان با برادر آشوری و کلیمی وجود دارد و مگر زمانی که از وحدانیت، صداقت، مردانگی و... سخن می گوییم تفاوتی است میان من و او پس بستاییم شهامت بی همتایشان را که برای ایرانشان از جان خود گذشتند.
«خدایا عزت همین ما را بس که بنده ایم تو را و افتخار همین بس که خدایی ما را آنچه که دوست داری به ما مرحمت فرما و آنچه که دشمن داری از ما دور فرما» این آغاز کلام مسئول حوزه نمایندگی ولی فقیه در سپاه حضرت رسول (ص) است که با تبریک ایام مبارک دهه فجر و خوش آمدگویی به مهمانان بزرگوار ادامه پیدا می کند و می گوید: هدف از برگزاری این جلسه نورانی تکریم و تعظیم شهیدان عزیز و مگر نه اینکه این تکریم خودمان است چرا که شهدا عند ربهم یرزقونند و برای اینکه به خود بیاییم و یادآور شویم که برای حفظ دین و میهن باید انسان جانش را قربانی کند تا آن آرمان و ایده باقی بماند و به پاسداشت این جوانانی که برای دفاع از ملیت، آب و خاک و ارزش های انسانی به مرزها رفته و به شهادت رسیدند گرد هم آمدیم و مگر نه این است که رسول گرامی اسلام (ص) فرمود: اگر کسی برای دفاع از کشور خودش از سرزمینی به سرزمین دیگر سفر کند، در روز قیامت با ابراهیم خلیل الرحمان، عیسی مسیح (ع)، موسی کلیم الله و آخرین فرستاده خدا محشور خواهد بود.
او چنین ادامه می دهد: که در عالم از هر چیز زیباتری، زیباتری می یابی الا کسی که در راه خدا و اعتلای آرمان الهی اش چه کلیمی، چه زرتشتی، چه مسلمان، چه ارمنی و چه آشوری حرکت کرده باشد و مگر نه اینکه خداوند چند گروه را از شفیعان محشر قرار داده اول پیامبران الهی، دوم علمان دین و سپس شهدا و این است جایگاه آنکه در راه آرمان مقدسش به شهادت می رسد و کلام خود را با وجوب ایستادگی در مقابل ظلم ادامه می دهد و از حقوق اقلیت ها در ایران اسلامی می گوید و آنچه که غربی ها به گزاف از آن سخن می گویند و خود خلاف حقوق بشری که از آن دم می زنند، رفتار می کنند.
حال نوای نی است که گوش جانت را می نوازد و عکس هایی از شهدا (فرهاد خادم، جهانبخش قهرمانی، ویلیام تومان، داریوش شهرزادی، فریبرز موریم، سیروس حکیمیان و...) که بر پرده سالن نقش می بندد و چه یکرنگند شهیدان، چه آنان که چند صباحی پیش در کنگره دو هزار شهید هنرمند مهمانشان بودی، چه مدافعان حرم و چه آنان که امروز تو را به مهمانی فرا خوانده اند همه از یک جنس هستند: «شهید».
تو از عشیره اشکی من از قبیله آهم
تو از طوایف باران من از تبار گیاهم
وارطان وارطانیان او که نمایندگی آشوریها را در چهار دوره مجلس شورای اسلامی بر عهده داشت مهمان بعدی می شود تا چند کلامی سخن بگوید و مانند دیگر خطیبان با سپاس از خانواده های مکرم شهدا آغاز می کند و خود را شادمان می داند از اینکه در چنین محفلی حضور یافته است و خاطراتش را با پنجشنبه ای از ماه بهمن می گوید که دوازدهم بود و ساعت از 9 صبح گذشته بود و هواپیمایی در حضور میلیونها ایرانی به زمین نشست و هیأت خلیفه گری ارامنه نیز در این میان بود... روزها گذشت و انقلاب در 22 بهمن به پیروزی رسید و دو هفته بعد اولین روحانی غیرمسلمان، آرداک مانوکیان مورد تفقد امام قرار گرفت و عکس او عکسی تاریخی شد که در همه محافلشان درخشید.
او از خالاتیان می گوید که مبارزی انقلابی بود و سردبیر روزنامه آلیک و جزء تدوین کنندگان قانون اساسی که اصول بسیاری مانند 13، 15، 19 و 20 بود. از رزمنده ارمنی اهل اراک می گوید که انجیل کوچکی در جیب داشت و وقتی تیر خورد ترکش به نیمی از انجیلش فرو رفت و این نشان دهنده اعتقادش به دین و آیینی بود که می پرستید.
وارطانیان می گوید و می گوید از مادران شهدا و ارتباط روحی بین فرزندان و مادران و آگاهی از لحظه شهادتشان، از پیرمردی می گوید که در کارگاه کوچک خود قطعات تانک را تعمیر می کرد و به جوانان نیز آموزش می داد. از دیدار رهبری با خانواده شهدا و تأثیر آن میان همه جهانیان و این بود نشان همبستگی مردمی که دلشان برای میهنشان می تپید و هر چه داشتند می دادند از کمپوت گرفته تا پتو و پنبه.
با خنده ای که عکس تو در برگرفته است دیوار خانه چهره دیگر گرفته است
بعد از تو برق شور و شعف را هجوم اشک از چشم های خسته ما گرفته است
و حال نوبت مادری است که فرزند یکدانه اش، فرهاد را در راه دفاع از این مرز و بوم از دست داده است و امروز چه استوار پشت تریبون می ایستد و از او برایمان می گوید، از فرهادی که همه اعمال و افکارش نمونه بود و اگر چه مادر تلاش کرد که او را از رفتن بازدارد اما او می گفت مادر اگر تو کوشش می کردی مرا در خانه نگه داری باز هم به جبهه می رفتم.
فرهاد، همو که اعتقادش این بود که وقت آن است که همه آنچه که در دانشکده مهندسی آموخته است امروز باید برای دفاع از کشورش به کار گیرد و هیچ چیز برایش به اندازه آینده ایران مهم نبود و آرمانش مهمتر از مهر مادری بود. او برای استقلال میهنش جنگید و در راه آرمانش جان فدا کرد. او از مرگ در راهی که انتخاب کرده بود نمی ترسید و آن را آغاز زیستن برای دیگران می دانست.
او از ترانه چون ایران نباشد تن من مباد می گوید که ورد زبان فرهاد بود و همین شد مشت های گره خورده و دیگر فرقی نمی کرد، حسین، علی، فرهاد، فریدون و بر دهان دشمن فرود آمد.
روزی که فرهاد به جبهه می رفت به مادر می گفت امیدوار است که شایسته همرزمانی باشد که پا در میدان مین می گذارند و به نظر این بانو باید بشریت به احترام این انسانیت سر تعظیم فرود آورد. فرهادهایی که فکرشان این بود که اگر دزدی به خانه آمد و قصد تجاوز به ناموس و خاکمان را داشت چگونه می توانیم بنشینیم و نگاه کنیم.
فرهاد مهندسی سازه اش را در دانشگاه صنعتی شریف خوانده بود و هر جا که وارد می شد بسیار پیگیر بود و برجسته، چه فعالیت های دانشگاهی، چه کمک به دیگران و چه فعالیت های مذهبی اش و مادر بهترینش را تقدیم این ملک و میهن کرده است.
مادر از روزی می گوید که فرهاد با یک لنگه جوراب از جبهه به خانه آمده بود و می گفت این را پیرزنی به من داده که در خانه اش تنها به همین اندازه نخ کاموا داشته است و برای فرمانده ای آورده که می خواهد با دشمن بجنگد و مرا تشویق به رفتن کرده است و مادر امروز من به حرف تو گوش بسپارم یا به حرف آن مادر که اینچنین فداکاری کرده است و مادر مگر جز سکوت در برابر این عظمت کاری دیگر در توان داشت که انجام دهد.
مادر که می نشیند، نوبت پرده خوانی است همان هنری که از سالیان قدیم برایمان به ارث مانده است و چه خوب اجرا می کند سردار عسکری (رئیس بنیاد حفظ آثار و ارزش های دفاع مقدس سپاه حضرت رسول «ص») و آن جوان که چفیه ای به نشانه سال های جنگ بر گردن انداخته است و چه زیبا می سرایند از رشادت های عزیزانی که امروز گرچه نیستند اما آسایش ایران خونبهای آنهاست.
این بار منوچهر الیاسی، پزشک داوطلبی از کیش موسی کلیم الله است که از روزهای آتش و خون برایمان می گوید، از روزی که قصد رفتن به میدان رزم کرده بود و شعری که دختر هشت ساله اش برایش به یادگار نوشته و در کوله بارش نهاده بود.
بابا بگو ببینم در جبهه هم بهار هست در جبهه هم شکوفه بر روی شاخسار هست
و از نقاشی پسر کوچکش. از روزی که با هواپیمای C130 راهی اهواز می شوند با هر سختی که بود به آسمان اهواز می رسند اما آژیر قرمز آنها را به مهرآباد برمی گرداند تا راه را با قطار و با سختی بیشتر خود را به اهواز و اندیمشک و پایگاه وحدتیه برسانند.
از روزی که بیمارستان را زدند و همان چند دقیقه ای که هفتگی می توانستند خبر سلامتی خود را به خانواده دهند هم به تعویق افتاد و خانواده گمان می کردند شربت شهادت نوشیده است، می گوید.
از پناهگاهی در کرمانشاه که موشکی مقابل درش به زمین نشست و مردمانی که در آن پناه گرفته بودند خفه شدند. از روزی که در آن شهر وبا اپیدمی شده بود و با چه سختی مهارش کردند.
می گوید و می گوید تا به مرصاد می رسد و شهری که خالی از سکنه بود و رزمندگان کنترل آن را به دست داشتند و جسدهایی که روی زمین ها پراکنده بود.
گفته های دکتر که به انتها رسید، سرود ای ایران است که طنین می افکند و پرچم های سه رنگ که در دستان مهمانان به حرکت در می آید و چه غروری به تو دست می دهد از ایرانی بودنت و از اینکه وقتی پای ایران در میان است چه همرنگ می شوند این مردمانی که هر کدام به کیش و آیینی دیگرند.
ساعتت را که نگاه می کنی، لحظه های پایانی برنامه را نشان می دهد و مجری از بزرگانی چون محسن کاظمینی (فرمانده سپاه حضرت رسول (ص))، صمیمی (مدیر کل امور فرهنگی بنیاد شهید)، گواهی (مسئول نمایندگی ولی فقیه در سپاه حضرت رسول (ص))، رستم خسرویانی (ریاست انجمن زرتشتیان)، امید ابراهیم گلفام (رئیس حفظ آثار و ارزش های دفاع مقدس ارتش جمهوری اسلامی ایران)، دکتر همایون (رئیس انجمن کلیمیان) و نیز رئیس انجمن آشوریان دعوت می کند تا به روی سکو آمده و از خانواده چهار شهید قدردانی و سپاسگزاری کنند و یک به یک اسامی را می خواند: شهید فریدون کی نژاد (زرتشتی)، شهید ژانی بت اوشانا (آشوری)، شهید زوبیک مرادیان (ارمنی)، شهید فریبرز موریم (کلیمی) و همه سالن به پاس احترامشان از جای برخاسته اند.
این یادواره (شهدای توحیدی) نیز به انتها رسید و چه سبکبال از سالن خارج می شوی و شادمان از اینکه روزی دیگر بود و مهمانی دیگری که منت بر سرت نهادند تا در جشنشان حضور بیابی و این بار آنها از تبار موسی کلیم الله، عیسای روح الله و زرتشت بودند و چه فرقی می کند که از تبار کدام بزرگوار باشند که بزرگوار کارش بزرگی است و بس.