جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

مردمی هستند که بی نام و بی نشان،‌ بدون همراهی تاج گل های نشان دار،‌ میراث ماندگار دم گرم پیر جمارانند.

کد خبر: ۱۱۸۵۶

سر بالایی یاسر را بالا می رود ...

ازدحام جمعیت و طی مسیر نفسش را به شماره انداخته است.

حرکت می کند.

خود را به زور بالا می کشد.

زمزمه هایی جلب توجه می کند: کجایید ای شهیدان خدایی؟

گویی نام امام و شهیدانش یکی شده است.

تابلوهای مسیر حکایت می کنند: اینجا محله جماران است.

مسیر را نمی داند. خود را به جمعیت می سپارد.

هر چه جلوتر می رود کوچه ها باریک تر می شوند.

سر انجام می رسند.

از بازرسی کوچکی گذر می کند و کوچه ای که جوی آبی از میان آن به پایین سرازیر شده خودنمایی می کند.

حرکت آب از بالا به پایین است و وارد پناه سایه کوچه ای می شود که سقف بر آن نهاده اند.

مسیر به حسینیه ای ختم می شود که صندلی سفید پوش امام همانند آنچه در فیلم ها و عکس ها دیده، خودنمایی می کند.

صدای اذان در حسینیه طنین انداز است. تابلوی نگارستان او را از پله های تیز و شیبدار پایین می برد تا شاید یادگاری هایی از مردی که او را امام نامیدند، ببیند. گویا قرار است نگارستان، امامش را روایت کند.

عکس های آویخته به دیوار از روزهای انقلاب با امام می گوید. همانند خانه های بزرگان تاریخ به دنبال یادگاری های امام می گردد.

تنها شناسنامه ای که نام روح الله و هویتش را اعلام می کند، به چشم می آید. گویا این تنها یادگاری است که از پیر جماران در این نگارستان، به نمایش درآمده است.

ازدحام جمعیت به عقب می کشاندش. می ایستد و به آدمهای رنگارنگ دور و برش و گریه کودکی که بغل می خواهد خیره می شود.

کسی در گوشه ای از عکس امام در حال رای انداختن به صندوق 110 حکایتی می کند. به گوش می ایستد. می شنود: امام در این رای نوشته بود رای من رای ملت است...

مکث می کند.

از مشاهده ادامه نگارستان منصرف می شود و راهی حسینیه می شود. به مردم در رفت و آمد خیره می شود و فکر می کند: اینها یادگاران امام اند.

....

گوشه ای می نشیند و صدایی در گوشش می پیچد. گویا صدای جماران است که از پس سال ها، نفس گرم و آشنایی شنیده و دم گرم پیر خود را گویی حس کرده و از رخوت سنگین روزهای سردش بیدار شده است.

از میان قدم های تند و آرامی که از کوچه هایش می گذرند،‌ شوری هست،‌عشقی هست و شعوری که او را به یاد روز های دور می اندازد.

روزهایی که امام برای اولین بار به جماران آمد و مردم پر اشتیاق به استقبالش رفتند.

روزهایی که جماران شاهد بود که پیرش،‌جوانان را به مبارزه و مقاومت می خواند.

روزهایی که خانواده های شهدا،‌ دردهایشان را به قلب مطمئن و روح آرام "او" می سپردند.

روزهایی که کوچه های جماران مملو از مردمی بود که به عیادت امام در بیمارستان می آمدند.

روزهایی که جماران سراپا سیاه پوش شد.

و روزهایی که از پس "او" فقط جای خالی نفس های گرم و قدم های سنگین او بر سینه جماران باقی ماند.

و حالا...

هر سال...

مردمی هستند که بی نام و بی نشان،‌ بدون همراهی تاج گل های نشان دار،‌ میراث ماندگار دم گرم پیر جمارانند.

و این رفتن ها و آمدن هایشان، نشان از زنده بودن امامی است که گرچه بیست سال است ما را از دستهای همیشه رو به آسمانش محروم کرده، ولی هنوز هم جماران را بی نصیب نمی گذارد.

انتهای پیام

دیدگاه شما