خانواده ای سرشار از ذوق و معرفت در سوگ زینت پدر نشستند؛ چشمه ای زلال چون محی الدین الهی قمشه ای فرزندانی از خود به یادگار گذاشت که هر کدام گوهری تابناک در عرصه این مرز و بوم بودند. به گزارش سرویس فرهنگ و هنر جی پلاس؛ بانو مهدیه الهی قمشه ای کسی که در طلب علم پای درس بزرگان زمان نشست و خود نشانی از لطف و مهربانی پدر را با خود داشت. ستون خیمه ای بود بس بزرگ و تکیه گاه برادرانش بود. او در سال ۱۳۱۶ در خانواده ای دیده به جهان گشود که زهد و عرفان پدرش زبان زد مردم بود. پدرش گوهری برای طالبان معرفت بود. قرآن سرلوحه کارشان بود و ادبیات خوراک روحشان. مهدیه در کودکی زبان به سرودن شعر باز کرد و در سن ۵ سالگی در مکتب پدر ادبیات آموخت. وی بر در منزل اساتیدی چون جلال همایی و محمدتقی جعفری نشست و پیمانه روح خود را با عشق الهی و عشق اهل بیت علیهم السلام پر کرد. عشق به ادبیات عرفانی در او موجب شد که همیشه در آثار شاعری چون مولانا پژوهش کند و ۶۰۰۰ هزار بیت مثنوی را حفظ باشد. سبیه استاد الهی قمشه ای مترجم ماندگار قرآن کریم، درباره علاقه اش به مولانا می گوید:" مثنوی مولانا تجلی قرآن است و ما تمام ظرایف دلبری شاعران را در کلام قرآن می بینیم" و در مورد حافظ می گوید: " «حافظ» عصاره اندیشه مولاناست و وقتی که مولانا را بشناسیم، می توانیم حافظ را هم بشناسیم. شعر حافظ زبان گویای جامعه ایرانی و دیوان حافظ مجموعه ای از شعر خوب فارسی است". مهدیه الهی قمشه ای با قرآن و اهل بیت علیهم السلام بسیار عجین بود و زیربنای ادبیات عرفانی را قرآن می دانست؛ لذا مثل های قرآنی او بسیار مورد توجه است چرا که با یک زبان شیرین، همیشه به نقل مثل ها و داستان های قرآنی می پرداخت. بانو الهی قمشه ای در گفتن شعر، استعداد ویژه ای داشت و شعر سرودن را موضوعی ارادی نمی دانست بلکه معتقد بود شعر گفتن یک الهام روحی است. این ادیب دیدگاه بسیار زیبایی در مورد زنان دارد و در این باره معتقد است: " زن باید زینتبخش عالم هستی باشد. وجود زن باید موجب آرامش و سکون و امنیت خاطر برای خانه باشد. زنها امروز باید همسران خود را حتی هنگام خارج شدن از خانه، با عشق و علاقه بدرقه کنند، تا مردان بهتر بتوانند در جامعه کار کنند. تألیفات مهدیه الهی قمشه ای مهدیه الهی قمشه ای در سخرانی فصیح بود و در حوزه شعر کتاب هایی چون: بهار عشق، معبد عشق (مجموعه اشعار)، کربلا وادی عشق و کتاب خاطرات من با پدرم را می توان نام برد. این مولوی شناس، همواره با روی خوش میزبان طالبان معرفت بود و هرگز چهره در هم نکشید. می گویند وقتی خبر فوت پسرانش را به او دادند، حتی خم به ابرو نیاورد و به رضای خدا پناه برد. این رضای خدا ودیعه ای بود که پدر بزرگوار برایش به یادگار گذاشته بود. زهد و معرفت به گفته نزدیکانش، مهدیه در زندگی چیزی را بر نمازش ترجیح نمی داد و افشین اعلاء در این مورد می گوید: " در بستر بیماری با تکان دادن چشمهایش نمازش را می خواند و هرگز به بهانه بیماری نمازش ترک نشد". می گویند آتش عشق دوست بود که از درونش شعله می کشید و به همین دلیل تخلص خود را در اشعارش "آتش" نامید. پرواز عاشقانه این بانوی عاشق که همیشه عاشقانه در راه خدا و اهل بیت علیهم السلام زندگی می کرد پس از یک دوره بیماری در عصر روز ۱۹ تیرماه ۱۳۹۵ دیده از جهان فرو بست.
جی پلاس/ بانوی قمشه ای که بود؟
کد خبر:
۵۴۶۸۲۳