جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

انتقاد یک استاد شعر طنزپرداز معاصر از سبک ورود جوانان به ادبیات

امینی درگفت وگو با جی پلاس: اشتباه صداوسیما بیش از شبکه های اجتماعی به زبان فارسی لطمه می زند!

کد خبر: ۵۴۳۵۳۲
امینی درگفت وگو با جی پلاس: اشتباه صداوسیما بیش از شبکه های اجتماعی به زبان فارسی لطمه می زند!

استاد شعر و طنزپرداز معاصر معتقد است ادبیات نامانوس شبکه های اجتماعی که طبیعت رسانه های پرشتاب است لطمه ای به زبان فارسی نمی زند و این اشتباه های زبانی رایج در رادیو و تلویزیون و سخنرانی های مسوولین است که جای نگرانی دارد. اسماعیل امینی در بین شاعران طنز پرداز از چهره های شناخته شده ای است که بعضی موضوعات اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی جامعه در قالب های گوناگونی از جمله طنز به شعر در می آورد. امینی در گفت و گو با خبرنگار فرهنگ و هنر جی پلاس، به سوالاتی پیرامون حضور جوانان و استعداد جوانان در حوزه های طنزپردازی و ادبیات، پاسخ داد: ** حضور جوانان امروز در عرصه شعر و شاعری و ادبیات معاصر چطور است؟ اگر زمان حال را با روزگار جوانی خودم مقایسه کنم باید بگویم که زمینه برای حضور جوانان بسیار مهیا و مساعدتر است. برای اینکه جوانان بخواهند حوزه ادبیات را تجربه کنند، کلاس های خوبی در این حوزه ها داریم، جلسات ادبی خوبی برگزار می شود و دسترسی به استادها نیز به سادگی امکان پذیر است. اما بخشی که کمی نگران کننده است، شتاب جوانان برای رسیدن به نتیجه بوده و کمتر کسی پیدا می شود که دنبال مقدمات باشد. در روزگار جوانی ما همه از مقدمات شروع می کردند، مطالعه می کردند، تجربه به دست می آوردند، کار می کردند، کارهایشان را پیش استاد ها می بردند و استاد ها برایشان تصحیح کرده و همه این مراحل را طی می کردند؛ اما در حال حاضر جوان ها فقط می خواهند زودتر به نتیجه برسند و این عجله باعث به وجود آمدن ایراد و اشکال در کارهایشان می شود.

  • استعداد جوانان در این زمینه را چطور می بینید؟
استعداد جوان ها در زمینه شعر وشاعری قابل تحسین است. تلاش برای حضور در این عرصه ها تا حدی شده که حتی در شهرهای کوچک هم که قبل از این چندان خبری از این برنامه ها و پیشرفت ها نبود، جلسات ادبی خیلی خوبی برگزار می شود. خلاقیتی که نسل جوان دارند بسیار دلنشین است. در حوزه های مختلف کارهای جدید و آثار متفاوتی دارند؛ البته از استعداد، مدت کوتاهی می توان استفاده کرد یعنی این استعداد نیازمند پشتوانه مطالعاتی و پرورش آن است که خیلی ها متاسفانه حوصله این موضوع را ندارند؛ به همین دلیل جوان هایی که استعداد خوبی دارند و تعداد این افراد کم هم نیست، وقتی وارد حوزه ادبیات می شوند، خوش می درخشند اما ماندگاریشان کوتاه خواهد بود چرا که حوصله ندارند پله ها را یک به یک طی کنند. البته در تمامی رشته ها و عرصه ها نیز به همین صورت است. در عمل درست مثل شخصی که استعداد والیبال یا فوتبال دارد و اگر بخواهد حرفه ای این ورزش ها را دنبال کند باید تمرین های سنگین بدنسازی و یک برنامه منظم روزانه داشته باشد اما اکثراً این حوصله را ندارند و می خواهند در کمترین زمان ممکن به یک ورزشکار حرفه ای تبدیل شوند.
  • فکر می کنید چرا جوانان شتاب زده عمل می کنند؟
بخشی از این موضوع به نظام اجتماعی ما مربوط می شود. در این نظام، فراوان دیده می شود که صعود و سقوط آدم ها ناگهانی صورت می گیرد و این فرآیندی غیر منطقی است؛ مثل افسانه های قدیمی کارمند جوان ساده ای صرفا به علت ارتباط های سیاسی یا حزبی، یک شبه رییس یک موسسه بزرگ می شود.
  • یعنی ره صدساله را یک شبه طی کردن...
متاسفانه بله؛ جوانی که تا دیروز بازیکنی در یک رشته ورزشی بوده، به یکباره مدیر تیم های باشگاه یا رییس فدراسیون آن رشته می شود! در هیچ جای دنیا چنین اتفاقی نمی افتد؛ شخصی تا دیروز بازیکن بوده و امروز رییس فدراسیون می شود. البته سقوط این شخص هم به همین سرعت اتفاق می افتد. یعنی سقوط آدم ها هم ناگهانی است. شخصی که بالاترین پست را داشته، به علت یک خطای کوچک یا یک تغییر حزبی و دلایل این چنینی، ناگهان سقوط می کند و از صحنه محو می شود. این غیر منطقی بودن صعود و سقوط موجب می شود افراد حوصله طی کردن مقدمات و پله پله حرکت کردن را نداشته باشند و همه دنبال راه میانبر بگردند. این میانبرها طبیعتاً برای همه جواب نمی دهد و به خصوص در هنر جواب نمی دهد، هر چند ممکن است در سیاست جواب دهد ولی در هنر جواب نمی دهد. طبیعت هنر نیازمند تحمل است، نیازمند مطالعه و استمرار است. به عنوان مثال هیچ شخصی یک شبه خوشنویس نمی شود، باید هزاران ورق سیاه کند، هزاران سیاه مشق بنویسد تا خوشنویس شود و راهی نداریم که بگوییم در یک هفته می توانیم خوشنویس شویم یا در یک هفته نوازنده خوب موسیقی شویم؛ اما متاسفانه می توانیم ظرف شش ماه مثلا از یک آدم گمنام به یک رییس فدراسیون یا رییس فلان باشگاه تبدیل شویم؛ این چنین به نظر می رسد آن راه نیازی به مطالعه و تخصص و تجربه ندارد.
  • برای کاهش تاثیر نوعی از ادبیات که با گسترده شدن شبکه های اجتماعی، بیشتر آن را حس می کنیم، می توان تدبیری داشت؟ یا اساسا حضورش هیچ اشکالی ندارد؟
این طبیعت رسانه های پرشتاب است و در واقع نمی تواند خیلی به زبان لطمه بزند. مثل اینکه طبیعت پشت تلفن صحبت کردن این است که دیگر لزومی به مقدمه چینی نیست و ممکن است اشتباه هم حرف زده شود، فشرده و بریده بریده حرف زده شود ولی به نظرم جای نگرانی نیست زیرا ادبیات کار خودش را می کند. اما وقتی در رادیو و تلویزیون به اشتباه حرف زده می شود دیگر نباید کوتاه آمد و این جای نگرانی است و متاسفانه واقعا هم در رادیو و تلویزیون اشتباه صحبت کردن را بسیار می بینیم و می شنویم. البته بسیاری از روزنامه ها و مجلات نیز به همین صورت هستند و متاسفانه این ادبیات به تازگی به کتاب ها هم وارد شده است. در نوشتن کتاب، روزنامه، مجله، متن یک برنامه تلویزیونی، در زبان خبر، زبان سخنرانی یک مسئول علمی یا یک مسئول دانشگاهی، سهل انگاری های بسیاری می شود. یک استاد دانشگاه می گوید: «خواهشاً»! به تازگی می شنوم که آقایان مسئولین می گویند: «ورود پیدا کردن»! شما تصور کنید که این لغت چقدر بد است! «ورود پیدا کردن» به چه معنایی است؟ هیچ کسی فکر نمی کند که این غلط است یا کلماتی مثل «گاهاً» و یا غیره که اینها باب شده و کسی هم به غلط بودنشان کاری ندارد و اینها بد هستند؛ وگرنه حرف زدن های شتاب زده و بی ملاحظه جوان ها که از طبیعت جوانی است که اشکالی ندارد ولی شنیدن اشتباه ها از زبان استاد دانشگاه و از مسئولین و سخنران های رسمی اشکال دارد.
انتهای پیام

دیدگاه شما