جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

نویسنده «من زنده‌ام» در گفت‌وگو با جی پلاس: خداوند هیچ وقت فراموشم نمی‌کند

کد خبر: ۵۱۵۳۷۰

دختر ۱۷ ساله ای که طعم تلخ اسارت را چشیده است، می گوید: « به تجربه های تلخ زندگی نگاه مثبتی دارم و سعی می کنم درس بگیرم. همیشه فکر می کردم ما اسارت را انتخاب نکردیم بلکه برای اسارت انتخاب شدیم. خداوند این تقدیر را برای ما در نظر گرفته است و اعتقاد دارم هر انچه در این جهان اتفاق می افتد در مشیت الهی قرار دارد. خداوند هیچ وقت فراموشم نکرده و نمی کند.» معصومه آباد، امروز دیگر آن دختر به ارسارت گرفته شده نیست بلکه زنی آزاده و عضو شورای اسلامی شهر تهران است. خبرنگار جی پلاس به بهانه مسابقه کتاب خوانی خاطرات «من زنده ام» که برای دختران نوجوان برگزار می شود، با او گفت و گو کرده است. متن کامل این گفت و گو را در ادامه بخوانید: چرا در زمان جنگ اسیر شدید؟ در کتابخانه و مسجد محل فعالیت های فرهنگی می کردم که با پیروزی انقلاب اهدافمان را گسترش دادیم. مدت زیادی از پیروزی انقلاب نگذشته بود که جنگ تحمیلی آغاز شد. زمانی که اسیر شدم ۱۷ سال داشتم و هیچ وقت فکر نمی کردم دشمن در شهر خودمان اسیرمان کند و خیلی غافلگیر شدم. چطور اسیر شدید؟ ماموریت داشتیم بچه های مهد کودک را از منطقه جنگی خارج کنیم که در مسیر بازگشت، شهر در محاصره قرار گرفت و در کمین عراقی ها اسیر شدیم. خانواده شما مذهبی بودند؟ این احساس تکلیف از کجا نشات می گیرد؟ البته خانواده و محیطی که در آن تربیت شده بودم نقش به سزایی داشت. فکر می کردم همه جامعه در من خلاصه نمی شود و در قبال افراد جامعه احساس مسئولیت می کردم چرا که دین ما دین اجتماع است و حتی نماز و قرآن را به جماعت سفارش می کند و از کودکی حتی به اندازه یک روزنامه دیواری در کارهای گروهی شرکت می کردم. در این مسیر از طرف خانواده هم تشویق می شدید؟ خانواده تشویقم می کردند ولی نگرانی های خودشان را داشتند. به همراه برادرانم فعالیت می کردم و آنها مادرم را آرام می کردند. IMG_0728 تنها دختر خانواده بودید؟ خیر!خواهر بزرگتری داشتم که ازدواج کرده بود و مثل من فعال نبود. در آن سال ها کتاب هم می خواندید؟ بله! تنها سرگرمی من کتاب بود. به کتابخانه محل می رفتم و رمان «عزیز نسیم» و شعرهای های فروغ فرحزاد، مهدی اخوان ثالث، احمد شاملو و فریدون مشیری را می خواندم. درواقع، همیشه در مسجد به خواندن قرآن مشغول نبودم. به نوشتن علاقه داشتید؟ بله! با کلمه آشنا بودم و به شعر علاقه داشتم. کتابخانه کوچکی داشتم و به دوستانم کتاب قرض می دادم. در زمان ما بر خلاف امروز برنامه فوق برنامه در اختیار دانش آموزان بود و با پول توجیبی کتابخانه ای تاسیس کردیم. به نظر می رسد شما شخصیت رهبری داشتید، دوستانتان را برای عضویت در هلال احمر تشویق می کردید؟ از دوستانم دعوت می کردم و اتفاقاً با دو نفر از آنها اسیر شدم. دوران اسارت دوران سختی است و معمولاً مرور خاطرات بد زندگی، ناخوشایند است، چطور شروع به نوشتن این خاطرات کردید؟ جنگ و اسارت که بخش تکفیک ناپذیر آن است اتفاق های خوشایندی نیستند. اما من به تجربه های تلخ زندگی نگاه مثبتی دارم و سعی می کنم درس بگیرم. همیشه فکر می کردم ما اسارت را انتخاب نکردیم بلکه برای اسارت انتخاب شدیم. خداوند این تقدیر را برای ما در نظر گرفته است و اعتقاد دارم هر انچه در این جهان اتفاق می افتد در مشیت الهی قرار دارد. خداوند هیچ وقت فراموشم نکرده و نمی کند. یعنی همیشه راضی بودید؟ هیچ وقت خسته نشدید؟ شکایت نکردید؟ هیچ وقت. ذات خداوندی قائم به خیر است و هر آنچه برای انسان می خواهد به صلاحش است و باید در مسیر رضای خدا قدم برداشت. در آن زمان هم بی قراری و شکایت نمی کردم و مطمئن بودم تنها نیستم. بعد از اینکه از اسارت آزاد شدید چه کار کردید؟ وقتی آزاد شدم پشت پنجره می ایستادم و شاگردان مدرسه را تماشا می کردم و حسرت می خوردم. یک روز به مدرسه رفتم و از مدیر خواستم که ثبت نامم کند. گفت که اسفند ماه است و نیمی از سال تحصیلی گذشته، تا حالا کجا بودی؟ گفتم که اسیر بودم. خواستند از هلال احمر نامه بیاروم. راستش باور نمی کردند فکر می کردند دیوانه شدم. وقتی نامه هلال احمر را دیدند، تعجب کردند و گفتند می توانی خاطرات جنگ را برای بچه های مدرسه تعریف کنی! و این اولین سخنرانی من در مدرسه فاطمه زهرا (س) شاهین شهر بود که با استقبال زیادی رو به رو شد. خلاصه به صورت غیرحضوری ادامه تحصیل دادم. اتفاقات اسارت بسیاری از مسائل را آسان کرده بود. نگاهم به همه چیز عوض شده بود و نعمت خداوندی را بهتر می دیدم. آب، هوا و روشنایی را احساس می کردم. از لطافت گلبرگ گل سرخ لذت می بردم. انگار تازه به دنیا آمده بودم. همان سال برای دانشگاه شهید چمران کنکور دادم. خانواده ام به اصفهان آمده بودند و دلم می خواست به منطقه جنگی برگردم. آنجا درس می خواندم و به مجروحین رسیدگی می کردم. بعد از جنگ در بخش زنان و زایمان بیمارستان نجمیه کار کردم. تا الان دو هزار و سیصد و هفتاد نوزاد را به دنیا آوردم. نسبت به فرزندان شهر حس مادری دارم.از همه چیز خوشحالم و کمتر پیش می آید،غمگین باشم. به نظر شما چرا کتاب هایی مثل «من زنده ام»و «دا» که به قلم نویسندگان زن است با استقبال زیادی رو به رو می شود؟ روند ادبیات دفاع مقدس رو به پیشرفت است و استقبال مردم نشان می دهد که هنوز حرف های نگفته زیادی از دفاع مقدس وجود دارد. سبک ادبیات زنان جزیی نگر است و بار احساس بیشتری دارد. در حوزه پزشکی کتاب نوشتم و با کلمات آشنا هستم ولی نویسنده نیستم و این اولین رمان من است. در جریان مسابقاتی که برای کتاب« من زنده ام» برگزار می شود، هستید؟ ناشران انقلاب اسلامی در جلسه ای این پیشنهاد را عنوان کردند و از آنجایی که انتشار کتاب در تیراژ زیاد ازعهده ناشران خصوصی خارج بود، خواستند که فایل کتاب را در اختیارشان بگذارم. قبول کردم و گفتم این خاطرات مردم است که در دستان من است. اگر تصمیم گرفتید با انتشار این کتاب فرهنگ مقاومت را ترویج بدهید واین کتاب تصویر روشنی از ۸ سال دفاع مقدس ارائه می دهد با کمال میل قبول می کنم. به همین دلیل اجازه تام دادم که کتاب چاپ کنند و مسابقه بگذارند. البته من در همایش برندگان مسابقه کتابخوانی شرکت می کنم و جایزه دختران ۱۷ ساله را به عنوان مولف کتاب می دهم. به چه شکلی مخاطبان جوان و نوجوانی را که جذب اینترنت و شبکه های مجازی هستند به خواندن کتاب ترغیب کنیم؟ کتاب در صدر محصولات فرهنگی قرار دارد و حتی با فیلم قابل مقایسه نیست چرا که کتاب اجازه برداشت آزاد را به مخاطب می دهد و او می تواند قهرمان داستان را در رویای خودش بپرواند. ولی متاسفانه در جامعه امروز کتاب به حاشیه رفته است. باید کتاب را در سنین کودکی وارد خانواده کنیم تا کودکانمان با کتاب انس بگیرند.

انتهای پیام

دیدگاه شما