جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

رسول‌زاده در گفت‌وگو با جی‌پلاس: باید یک دورخیز خوب داشت

کد خبر: ۵۱۳۸۵۰

کامران رسول‌زاده شاعر، ترانه‌سرا، آهنگساز و خواننده ایرانی متولد ۴ اسفند ۱۳۵۶ است. او از سال ۷۵ هم‌زمان با پذیرفته شدن در رشته مهندسی کامپیوتر گرایش نرم‌افزار، موسیقی و شعر را آغاز کرد. تاکنون دو مجموعه شعر به نام‌های «کوتاه بیا! عمرم به نیامدنت قد نمی‌دهد» و «فکر کنم باران دیشب مرا شسته، امروز توام» را منتشر و دو آلبوم «سرانجام» و «بهانه» را نیز روانه بازار موسیقی کرده است. او درباره مخاطبانش به ویژه جوانان و کارهایش به پرسش‌های جی‌پلاس پاسخ داده است که در ادامه می‌خوانید. فعالیت هنری خود را چگونه آغاز کردید؟ شروع حرکت من با شعر بود و تمام فعالیت هنریم حول محور شعر می‌چرخد. احساس می‌کنم که در شعر بیشتر شناخته شده‌ام. موسیقی را هم موازی با شعر شروع کردم که البته با موسیقی سنتی ایرانی شروع شد و کم‌کم به حوزه پاپ کشیده شد. سعی کردم از دل فضای موسیقی ایرانی به سمت موسیقی پاپ حرکت کنم. متاسفانه در حوزه موسیقی نابرابری‌های بسیاری در قبال هنرمندان وجود دارد. اما در حوزه شعر اوضاع به نسبت بهتر است چون حوزه شعر مردمی‌تر است. نمایشنامه هم همین طور است. ورود به فضای اجرایی نمایشنامه در کشور ما بسیار سخت است. در صورتی که در کشورهای خارجی در حوزه اجراهای زنده سرمایه‌گذاری‌های زیادی می‌شود. ترس نسبت به برنگشتن سرمایه در این زمینه وجود دارد؟ بله! اما این مساله در کشورهای اروپایی مساله مهمی نیست چون آنها معتقدند که با سرمایه‌گذاری در این زمینه می‌توانند بازارهای جهانی را به دست آورند. در اینجا هم اگر سالن مناسبی در اختیار یک نوع موسیقی مثلاً موسیقی پاپ قرار بگیرد، هم برگشت مالی خوبی خواهد داشت و هم اینکه هزینه خرج شده در این راستا در واقع هزینه‌ای است که در راه آموزش و فرهنگ به کار گرفته شده، بنابراین، اگر بتوانیم زیرساخت‌ها را در کشورمان به درستی بسازیم دیگر شاهد مسائلی چون کوچ سرمایه نخواهیم بود. مثلاً موسیقی ایرانی پر از صداهای مشابه است و می‌توان گفت که تقریباً بازار اشباع شده است. در حالی که موسیقی محلی در حال از بین رفتن است. آیا در این عرصه هم‌دلی وجود دارد؟ متاسفانه حجم دانشجویانی‌که سالانه در رشته‌های هنری به ویژه موسیقی وارد دانشگاه‌ها می‌شوند، بسیار‌‌ زیاد است و مدیریتی هم در این زمینه وجود ندارد. در صورتی که کشور و جامعه هنری ما چنین گنجایشی برای پذیرفتن تمام آنها را ندارد. طبیعی است که وقتی تدبیری در این زمینه وجود نداشته باشد، ناخودآگاه رقابت‌های ناسالم و فضایی آشفته بین هنرمندان شکل می‌گیرد. مشکل چیست؟ مردم امروز به شدت دچار مادی‌گرایی شده‌اند و بی‌اخلاقی به شدت رواج پیدا کرده است. کسی به جز خود به چیز دیگری فکر نمی‌کند. مثلاً همین کودکانی که سر چهارراه‌ها می‌ایستند از بزرگترین معضلات جامعه ما هستند. اما چه می‌شود که مردم آنها را نمی‌بینند یا کسی به فکر قلع و قم کردن مافیایی که آنها را کنترل می‌کند، نیست؟ در صورتی که می شود با فروش حداقل یکی از ماشین‌های چند صد میلیونی، زندگی بسیاری از این کودکان را نجات داد. به عنوان یک شاعر جوان، جوانان امروز را چگونه می‌توان به مطالعه و خواندن کتاب جلب کرد؟ باید در همه عرصه‌ها به نوعی خلاقیت داشت. اگر ابزار خود را به درستی طراحی کنیم در هر مضمونی موفق خواهیم شد. فقط به این فکر باشیم که مضامین اخلاقی وارد حوزه‌هایی شوند که به زبان ساده‌تر و گیراتر در اختیار جوانانمان قرار بگیرند. توصیه شما به جوانان امروز چیست؟ آنها باید مبنای خود را آموزش و مطالعه قرار دهند. گذشته بسیار ارزشمندی در آثار ادبی و فلسفی داریم. به جای این که به شنیده‌ها توجه کنند، آثار مکتوب را به خوبی بخوانند. در این صورت حتی اگر نتوانستند یک هنرمند شوند، دست کم می‌توانند یک مخاطب آگاه باشند. تاکید می‌کنم اول درسشان را بخوانند، جایگاه شغلی خود را پیدا کنند و درکنار اینها به مطالعات هنری هم واقف باشند. صبر و تحمل زیاد را فراموش نکرده و یاد بگیرند که هرگز درگیر منیت و نفس خود نشوند. این را هم به یاد داشته باشند که برای یک پرش خوب باید، یک دورخیز خوب داشت.

انتهای پیام

دیدگاه شما