جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

ابراهیمی در گفت‌وگو با جی‌پلاس: جوانان ما صداقت لازم را ندارند

کد خبر: ۵۱۳۲۶۱

جعفر ابراهیمی از دوران کودکی قریحه شعرسرایی داشت و در هنگام بازی جمله های موزون می ساخت. در نوجوانی نیز اشعاری کودکانه و به زبانی ساده می سرایید. ابراهیمی نخستین شعر خود را در ۱۳ سالگی و به تقلید از «پروین اعتصامی» سرود و آن را با نام «آن شب باران آمد»، در مجله «سروش کودکان» چاپ کرد. در جوانی در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان فعالیت کرده است اما امروز معتقد است که جوانان ما به نوعی دچار تناقض هستند و آن صداقت لازم را ندارند. او تاکید می کند که باید از همان دوران کودکی به پرورش جوانان پرداخت. چه شد که وارد حوزه شاعری شدید؟ فاصله ای که بین کودکان و بزرگسالان وجود دارد، من را وارد این حوزه کرد. ۱۱ ساله بودم که اتفاقی، کتابی را در جوی آبی پیدا کردم، کتابی بی سر و ته بود که بسیاری از صفحاتش را آب برده بود. آن را برداشتم و شروع به خواندنش کردم. داستانی شبیه به داستان «حسن کچل» خودمان داشت و از اسامی آن می شد فهمید که ترجمه شده از کتابی به زبان روسی است. همین کتاب بود که مرا به کتاب خواندن علاقه‌مند کرد. با خواندن اشعار گذشتگان، با شعر آشنا شدم. آثار پروین اعتصامی، ایرج میرزا و حافظ را می خواندم. از ۱۳ سالگی شعر می گفتم، البته بیشتر به زبان آذری. تا اینکه یکی از دوستانم پیشنهاد کرد تخلصی برای خودم انتخاب کنم، حافظ را باز کردم این بیت آمد: «شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد/ بنده طلعت آن باش که آنی دارد» و اینگونه شد که شاهد، «شاهد» من شد. شما به مدت ۲۲ سال در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان بودید، دستاورد شما در این مدت چه بود؟ بنیان گذار شعر در کانون بودم. قبل از انقلاب اسلامی، آنجا حوزه ای مختص شعر نداشت. تنها ۲ یا ۳ کتاب در این زمینه که گزیده ای از اشعار شاعران قدیمی آن هم نه برای کودکان بود. در زمینه داستان هم همین طور و قصه های تالیفی وجود نداشت. بعد از رفتن من به کانون، بخش های مختلف آن بیشتر مشخص شد و مسئول شعر کانون شدم. کم کم شاعران و نویسندگان بیشتری جذب این بخش شدند و توانستیم دستی به سر و رویش بکشیم. افراد زیادی آمدند و رفتند. سختی ها بسیار و امکانات کم بود. همان جا بود که من و همکارانم با هم قسم خوردیم که زندگیمان را وقف شعر کودک و نوجوان کنیم. شعری که خیلی مظلوم و محجوب بود. آیا ادبیات می تواند به جوان امروز کمک کند تا راه خود را پیدا کند؟ بله! اما متاسفانه امروزه مادی گرایی فزاینده ای دامن گیر جوانان شده است. زندگی امروزه، آنها را به نوعی مبتلا به احساس ناامنی و بی انگیزگی مفرط کرده است. علت به کار گرفته نشدن آنها در عرصه های گوناگون هم صرفاً به دلیل افزایش جمعیت نبوده، بلکه به این خاطر است که مدرکی که اخذ می کنند کاربرد چندانی در جامعه ما ندارد یا آنها اصلاً به آن علاقه ای ندارند. همین می شود که در نهایت چیزی هم برای عرضه نخواهند داشت. این بی انگیزگی در جوانان چگونه حل خواهد شد؟ آیا اصلاً راهکاری در این زمینه وجود دارد؟ انگیزه هایی که در زمان من وجود داشت، بسیار ساده بود. تازه انقلاب شده بود و همه آینده روشنی را می دیدند. مردم همه ساده زندگی می کردند، مسئولین هم همین طور. اما امروز این چیزها کمتر به چشم می خورد. جوانان ما به نوعی دچار تناقض هستند و آن صداقت لازم را ندارند. به نظر من زمینه ها را باید از همان دوران کودکی در آنها ایجاد کرد. متاسفانه در سیستم آموزشی ما صرفاً به آموزش کودکان و نه پرورش آنها پرداخته می شود. زمان ما یک نکته خوبی وجود داشت و این بود که چون مردم به دولت اعتماد نداشتند به نوعی، نگران رشد و پرورش فکری و روحی فرزندانشان بودند. اما امروزه اینگونه نیست. مردم به علت اعتماد به دولت و آسودگی خاطر از این مسئولیت سر باز زده اند. امروز، بیشتر حرف ها شعارگونه است و در عمل، بسیار ضعیف بوده ایم. دم از حرفهایی می زنیم که خودمان هیچ وقت به آنها عمل نمی کنیم، اما انتظار عمل از سوی فرزندانمان را داریم.

انتهای پیام

دیدگاه شما