جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

نوستالژی مد شده است

نام پالت در ۱۳۹۱ که برای نمایش روایت ناتمام یک فصل معلق به کارگردانی هومن سیدی آهنگ ساخت به عنوان گروهی که کارهای متفاوت می‌کند مطرح شد.

کد خبر: ۵۲۶۳۰۶
نوستالژی مد شده است

این گروه سپس آهنگ والس شماره ۱ را منتشر کرد و بعد از آن آلبوم آقای بنفش در شهرکتاب مرکزی رونمایی شد که با استقبال مواجه شد. چند ماه بعد در پایان فیلم ماهی و گربه ترانه‌ای به نام باد ما را با خود خواهد برد را اجرا کردند و پس از آن مشغول کنسرت در ایران و تورهایی در اروپا و امریکا شدند و بالاخره در ٢۶ اردیبهشت ۹۴ آلبوم جدید این گروه، شهر من بخند نام با مراسم هیجان‌انگیزی در فضای باغ مسعودیه رونمایی شد. پیش از انتشار رسمی این آلبوم گروه پالت در ۱۵ و ۱۶ اردیبهشت در تالار وحدتِ تهران به اجرا پرداختند. ویژگی کلیدی گروه «پالت» سازبندی آن است. سازهای گروه پالت کنترباس، کلارینت، آکاردئون، گیتار و ویولنسل را شامل می‌شود. خواننده این گروه امید نعمتی است که سابقا در گروه دنگ شو فعالیت داشته و با آواز سنتی آشناست. پالت اثر خود را با مشارکت اعضای خود با شش سلیقه متفاوت می‌آفریند که این باعث تنوع آن می‌شود. ترانه‌های آثار پالت یا اشعار کلاسیک هستند یا امید نعمتی آنان را نوشته است. یکی از بامزه‌ترین کارهای این گروه اجرای قطعه «یادگار دوست» در برنامه «رادیو هفت» شبکه آموزش بود. اعضای پالت در آن ویدیو به صورت نمادین و پانتومیم‌وار در حال ساز زدن بودند و در حالی که هیچ ‌سازی به چشم نمی‌خورد، آنها به‌شدت در حس و حال نواختن‌ بودند و گویی با تمام قدرت سعی داشتند صدای سازشان را درآورند. اعضای گروه پالت عبارتند از: امید نعمتی خواننده، داریوش آذر همخوان و نوازنده کنترباس، روزبه اسفندارمز نوازنده کلارینت، امین دوایی مدیر گروه، مهیار طهماسبی نوازنده ویولنسل و کاوه صالحی نوازنده گیتار. در محل تمرین این گروه به دیدارشان رفتیم و این گونه مصاحبه جمعی ما با این سوال شکل گرفت. «پالت» صرف نظر از شکل موسیقی‌ای که کار می‌کند، ایده‌های خاص خودش را دارد، پرفورمنس‌هایی که برای اجرا دارد یا کار گروهی‌ای که در این سال‌های فعالیتش انجام می‌دهد، همه‌اش نشان از خاص بودن این گروه است. چطور به این ویژگی دست یافتید؟ امید نعمتی: از همان ابتدا که فعالیت‌های‌مان را شروع کردیم، خواستیم این فرهنگ را جا بیندازیم که هر گروه موسیقی باید یک تیم کامل داشته باشد. با دوستان‌مان صحبت کردیم، «ندا نصر» طراح لباس‌مان شد، سروش مینانی‌زاده کارگردان و تقریبا به این شکل فعالیت‌های‌مان شروع شد. ما این روند را همچنان ادامه می‌دهیم. گفتیم با همه این تیم در شهرستان‌های مختلف کنسرت می‌گذاریم. به شهرهای گوناگونی چون سنندج، گرگان و غیره رفتیم. به هر حال کار در شهرستان‌ها سخت‌تر است، هیچ‌چیزی برای تبلیغات وجود ندارد. باید از مسوولان سالن و شهرستان‌ها خواهش کرد، اجازه دهند چند پوستر نصب کنند. البته بالاخره بین مردم دهان به دهان پخش می‌شد که فلان گروه می‌آید تا کنسرت بدهد. ما وقتی برای نخستین بار به شهرستان‌ها رفتیم و کنسرت دادیم، خیلی سخت بود. باورتان نمی‌شود از این طرف با اتوبوس شش، هفت ساعت می‌رفتیم مثلا تا گرگان، بعد برمی‌گشتیم تهران، هنوز نخوابیده سوار هواپیما می‌شدیم و می‌رفتیم شیراز، بعد برمی‌گشتیم و چهار بعدازظهر می‌گفتند، می‌خواهیم برویم سنندج. در نهایت هم حساب و کتاب می‌کردیم و می‌دیدیم که اصلا پولی بعد از آن همه زحمت دست‌مان را نگرفته است؛ با همه‌ اینها همه‌مان هم راضی بودیم، ‌چون لحظه‌های جذاب و آدم‌های جذابی را در این سفرها می‌دیدیم. مثلا یک بار که برنامه‌مان با تاخیر مواجه شده بود، با یکی از اعضای حراست سنندج، صحبت کردیم، خودش شاعر بود و نشست برای‌مان شعر گفت، یکی نفر دیگر هم آنجا بود و همراهی‌اش کرد. بعد ما دیدیم، چقدر این آدم‌ها می‌توانند دوست‌داشتنی باشند، واقعا به ما خوش گذشت. در واقع هرچه از کنسرت تهران‌مان درآورده بودیم را دادیم و کنسرت شهرستان‌ها را برگزار کردیم، یک جورهایی صفر شدیم، اما همه‌مان راضی بودیم. می‌گویم که واقعا باید از یک چیزهایی بگذریم، اولش که با هم صحبت می‌کردیم این بود که واقعیت این است که باید از زندگی‌ مرفه بگذریم اما یک کارهایی بکنیم. روزبه اسفندارمز: خودمان برای هر توری که بخواهیم برگزار کنیم، نور، صدا، لباس و تجهیزات را خودمان می‌بریم. همیشه همین طور بوده، خودمان تدارک می‌دیدیم، خودمان نصب می‌کردیم. مصدوم هم می‌دادیم و شب با سر ورم‌کرده روی صحنه حاضر می‌شدیم و اجرا می‌کردیم. خب چرا؟ امید نعمتی: چون سالن‌ها آماده نبود، من و صدابردار و روزبه همه از این کلاه‌های ایمنی سرمان می‌کردیم و می‌رفتیم بالا برای اینکه تجهیزات را نصب کنیم. کار واقعا خطرناکی هم بود. روزبه اسفندارمز: هیچ‌کس باور نمی‌کند این کارها را کردیم. امید نعمتی: واقعیت این است که این جور زندگی کردن و اجرای موسیقی، یک جور لایف‌استایل است. فقط باید تصمیم بگیری به این شکل زندگی کنی. اگر از عبارت «موسیقی تلفیقی» برای آثار شما استفاده نکنیم - که به نظر واژه چندان مناسبی نیست- و به جای آن اصطلاح موسیقی آلترناتیو را به‌کار ببریم، حالا چه اصراری است که از آوازهای ایرانی استفاده می‌کنید، هم شما و هم دنگ‌شو. به خصوص نخستین ویدیویی که از شما دیده شد بر اساس قطعه‌ «شب‌نورد» بود که البته با آوازه خونه مادربزرگه تلفیق شده بود. امید نعمتی: اجرای آن قطعه اصلا ایده ما نبود، آن کار کاملا سفارش سازندگان «شهر موش‌ها» بود. یعنی استفاده از آن آواز هم ایده شما نبود. امید نعمتی: نه. به هر حال چرا آواز ایرانی، با توجه به اینکه می‌گویید انتقاداتی به موسیقی ایرانی هم دارید. امید نعمتی: ما تنها به موسیقی ایرانی انتقاد نداریم، بلکه درباره فضای کلی موسیقی کشور انتقاد داریم. اما اینکه چرا من از آواز ایرانی استفاده می‌کنم، به این دلیل است که پیش آقای منتشری آواز یاد گرفتم، ایشان یکی از سنتی‌ترین کسانی است که در این زمینه فعالیت می‌کنند. منظورم این است که ضرورتش چیست؟ امید نعمتی: ضرورت نیست، اصلا هیچ‌وقت فکر نکردیم که کاری جز این انجام دهیم. من به شخصه هیچ‌وقت نمی‌توانم از آواز ایرانی بگذرم. ما هیچ‌کدام نمی‌توانیم، همه‌مان با این صداها بزرگ‌ شده‌ایم، چطور می‌توانیم بگذریم؟ روزبه اسفندارمز: همه‌مان آواز ایرانی را دوست داریم. خیلی ساده است، اما در عین حال بر اساس الزامی که جایی حس می‌کنیم، احساس می‌کنم یک صدایی باید جایی ایجاد کنیم یا از حسی استفاده می‌کنیم. همه اینها برای ما یک ابزار است، همان طور که گام مینور و ماژور و آکوردهای یازده و نه، همه یک ابزار است، ردیف موسیقی ایرانی هم یکی از ابزارهایی است که ما در اختیار داریم و از آن هم استفاده می‌کنیم. امید نعمتی: و ناگزیر هستیم! این مساله آنقدر برای ما درونی شده که گریزی از آن وجود ندارد، با آن کاملا زندگی کردیم و بزرگ شدیم، شوخی که نیست از وقتی که به دنیا آمدم نوارهای چاوش در منزل ما در حال پخش بوده، یک روزی هم من ناخودآگاه شروع به خواندن کردم. یعنی این امکان وجود دارد که بنا به ضرورت از فرم دیگری از آواز استفاده بکنید و آن وقت آیا شما آن را می‌‌خوانید یا اینکه گروه ممکن است از خواننده مهمان استفاده بکند. روزبه اسفندارمز: این اتفاق پیش از این افتاده است، مهدی ساکی به عنوان خواننده ما را همراهی کرد و علاوه بر آن دو ترک داشتیم که با میثم شیخی کار کردیم، دو تا ترک آلمانی هم کار کردیم. شما با یک خواننده خارجی هم کار کردید. این همه تلاش برای تجربه‌های جدید به چه خاطر است؟‌ امید نعمتی: همین تجربه؛ هدف‌مان این است که این تجربه‌ها را گسترش بدهیم. فکر می‌کنم در همین همکاری‌مان با یک خواننده خارجی، سخت‌ترین قسمت بود و آن را انجام دادیم. زبان آلمانی با فارسی دو زبانی هستند که هیچ ارتباطی با هم ندارند. اتفاقا یکی از دلایلی که باعث شده در پالت بمانم، این بوده که تمام بچه‌ها پایه تجربه کردن هستند، با خودم فکر می‌کنم ما یک‌بار بیشتر که زندگی نمی‌کنیم. ما در پالت همه اینها را تجربه می‌کنیم و واقعا لذت‌بخش است. آن روزی که ما قطعه «اینجا شهر من نیست» را با گیزبرت کار کردیم، احساس کردم آن اتفاقی که می‌خواستیم رخ داده است، چیزی که همه می‌گفتند نه؛ در حالی که همه‌مان این قطعه را دوست داریم. حالا چرا آلمانی نه فرانسه برای مثال؟ می‌خواستید کار سخت را انجام دهید؟‌ روزبه اسفندارمز: واقعا فکر کردیم، خود امید می‌گفت که فرانسه کار کنیم، فرانسه زبان قشنگی است؛ اما حقیقتش این است که ما از طرف گوته پیشنهاد داشتیم که با یک‌سری آرتیست‌های آلمانی کار کنیم که نوازنده بودند، ما این همکاری را تبدیل به این کردیم که با یک خواننده کار بکنیم. امید نعمتی: وقتی گوته این پیشنهاد را داد ما رفتیم و گشتیم و نوازنده ساکسیفون پیدا کردیم. این بحث بین من و روزبه شد که من گفتم نوازنده ساکسیفون که داریم، - پیتر سلیمانی‌پور- که خیلی خوب ساکسیفون می‌زند، چرا برویم و یک نوازنده از آلمان بیاوریم؟ چه کاری است وقتی این همه نوازنده بااستعداد خوب داریم از نوازندگان دیگر استفاده کنیم، خب برویم و یک خواننده پیدا بکنیم. فکر کردیم زبان آلمانی خیلی فرق دارد، گفتیم که برویم توی دلش و ببینیم که چه می‌شود. وقتی «گیزبرت» آمد، دیدیم تجربه خیلی باحالی است. این تجربه برای او چطور بود؟ امید نعمتی: روی آواز او هم تاثیر بسیاری گذاشت. این دوره‌ای که اینجا بود گوشه‌هایی اجرا کرد که یک مقدار تم شرقی‌تر دارند. روزبه اسفندارمز: گیزبرت را واقعا ما پیدا کردیم، یک پروسه هشت ماهه طول کشید تا این همکاری شکل بگیرد. از کجا پیدایش کردید؟ روزبه اسفندارمز: یوتیوب. یکی از خوبی‌های عصر ما همین است، من شروع کردم به جست‌وجو در یوتیوب، اتفاقا بچه‌ها ناامید شده بودند، خود امید می‌گفت، ‌این اتفاق اصلا نمی‌تواند رخ دهد. من سه گزینه برای خواننده‌های اجتماعی داشتم که دغدغه دارند و اتفاقا تجربه‌گرا هستند، یکی‌شان خانم بود و یکی‌شان سوییسی‌ بود که نهایتا به خاطر تداخل برنامه نشد و در نهایت گیزبرت را انتخاب کردیم و زمانی که آمد دیدیم آن کسی را که می‌خواستیم پیدا کردیم. امید نعمتی: گیزبرت هم روی موزیک ما واقعا تاثیر گذاشت، به نظرم خیلی همکاری خوبی بود، بعدش هم ما رفتیم آلمان و با هم کنسرت دادیم و خیلی خوب بود. روزبه اسفندارمز: و آنجا در آهنگ‌هایی که خودش اجرا می‌کرد تاثیرش را دیدیم. امید نعمتی: یک چیز دیگر درباره آواز ایرانی این است که موسیقی ایرانی حتی روی ساز نوازندگان هم تاثیر گذاشته است. مثلا «حمزه یگانه» که پیانوی جز می‌نوازد یا امین طاهری که درامر است هم متاثر از موسیقی ایرانی هستند؛ یعنی وقتی پیانو می‌زنند، نغمه‌های ایرانی در نواختن‌شان تاثیر دارد، حال فکر کنید که من در حال آواز خواندن هستم، با همان شکل که از بچگی با آن آشنا شدم، خب این مساله تاثیرگذار است. همین اواخر یک ورک‌شاپی داشتم با استاد ایتالیایی که جزو چند باریتون خوب دنیاست و به یک واسطه‌ای که یکی از شاگردانش ایرانی بود آمده بود و دو روز ورک‌شاپ گذاشته بود. استاد خودم «هاسمیک» که کلاس آواز کلاسیک پیش آن می‌روم، با من تماس گرفت که در این ورک‌شاپ شرکت کنم. برای او هم جالب بود، وقتی می‌خواندم، می‌فهمید که صداسازی‌ام مثل صداسازی‌ای است که او دارد به من می‌گوید، مثل خواننده تنور است، وسعت صدایم به همان‌ شکل است، اما یک طور دیگر دارم می‌خوانم. با او هم که صحبت کردم برای او هم این اتفاق جالبی بود. با توجه به اسامی آلبوم‌های شما از آقای بنفش گرفته تا شهر من بخند و فضایی که با قطعات خود می‌سازید نشان‌دهنده این است که گویا دغدغه‌های اجتماعی‌ شما بیشتر شده است، انگار که یک گذار از یک فضای رمانتیک‌تر، رومنس‌تر به یک فضای اجتماعی‌تر داشته‌اید. هرچند آن نگاه عاشقانه در این اثر هم پررنگ است یعنی صدای امید و لحن خواندن و رنگ صدایش این این پتانسیل را دارد اما چه شد که تصمیم گرفتید نگاه‌تان را یک مقدار اجتماعی‌تر کنید؟ روزبه اسفندارمز: ما تصمیم نگرفتیم، در آن قرار گرفتیم. اما در رونمایی این را به صراحت گفتید که دغدغه اجتماعی دارید که... امید نعمتی: بله، گفتیم اما آن تصمیم ما نبود، دغدغه‌مان بود. روزبه اسفندارمز: یک روز داشتیم موزیک می‌ساختیم و تهران داشت از شدت آلودگی هوا خفه می‌شد، همه‌مان داشتیم خفه می‌شدیم. به جای تمرین، یک ساعت و نیم داشتیم راجع به این قضیه بحث می‌کردیم که باید یک کاری بکنیم، باید برویم بالای کوه و فریاد بزنیم که «ای شهر نمیر...» بعد فکر کردیم که این مساله را چطور در موسیقی‌مان شروع کنیم. این مساله از یک سال و نیم پیش در ما شروع شد. این طور نبود که حالا چه کار کنیم و بیاییم این کار را انجام دهیم؟ همه‌مان دیدیم که دور و اطراف‌مان این مشکل زیاد است. فقط انگار چراغ‌قوه را روی آن انداختیم که این مشکل هست چرا ما تا الان این را ندیدیم؟‌ البته همیشه هم حرفش را می‌زدیم. امید نعمتی: این دغدغه در کنسرت‌های آقای بنفش هم بود، اگر به خاطر داشته باشید، پشت ما یک شهری بود که روی آن شهر این اتفاقات می‌افتاد. مضمون یکی از ویدیوهای‌مان هم در قطعه «یادگار دوست» همین بود. دوربین را سوار یک تاکسی کرده بودیم و این تاکسی از میدان راه‌آهن راه افتاده بود تا میدان تجریش، بعد این را تند کرده بودیم و کرده بودیم اندازه یک آهنگ. یعنی دغدغه ارتباط‌مان با شهر در همه‌مان بود یعنی در قدم‌زدن‌مان هم وجود داشت. از وقتی که روزبه را به خاطر دارم در معاشرت‌هایم با او در همین شهر قدم می‌زدیم، مثلا از پیچ شمرون و خیابان بهار راه می‌افتادیم به سمت میدان انقلاب و بعد از آنجا بالا می‌رفتیم. این پرسه زدن در شهر، دغدغه‌ای است که یک وقت‌هایی آن را داریم. هر وقت که من ایران نیستم، شاید برای بیشترین‌ چیزی که دلم تنگ می‌شود همین قدم زدن‌های‌مان است اینکه بروم میدان انقلاب و راه بروم تا چهار راه ولیعصر و این وسط بروم آن ساندویچی پاک در انقلاب، یا در چهارراه ولیعصر یک‌جایی بود که آن را بستند، دوست دارم بروم آنجاها و غذا بخورم. این ارتباط تنگاتنگ با شهر در عموم ما از زمان دانشجویی بوده، هیچ‌وقت یادم نمی‌آید که از دانشگاه تعطیل شده باشم - حتی اگر فردایش یک ژوژمان جدی داشتم - و یک‌راست به خانه رفته باشم یعنی قطعا آنجا را پیاده می‌رفتم و یک مقدار آدم‌ها را نگاه می‌کردم و بعد سوار اتوبوس می‌شدم و می‌رفتم به منزل‌مان، الان که ریشه‌یابی می‌کنم، می‌توانم خوب این قضایا را با هم تطبیق بدهم. شما حساب کنید من هفت سال دانشجو بودم، این هفت سال تبدیل به یک زندگی می‌شود که هیچ‌وقت از ذهنت بیرون نمی‌رود. شاید در هیچ‌وقت در هیچ شهر زیبای دیگر دنیا نتوانی به این شکل زندگی کنی چون به همه اینها عادت داری، به تک‌تک آدم‌ها در اتوبوس، خیابان، کتابفروشی‌ها و همه اینها عادت می‌کنی. در این دغدغه یک روزهای سخت، «تهران» به سراغت می‌آید و ممکن است بشود شعر «شهر من بخند.» چیزی که در دو آلبوم‌تان مشترک است، استفاده- البته شاید لفظ ارجاع بهتر باشد- به آثار دیگر است؛ آثار فولک و آثار سنتی. من می‌خواهم از این داستان «خودش می‌آید» رد شویم چون من این را درک می‌کنم، اما به هر حال دیگر قبول نمی‌کنم که بعد از این همه سال کار کردن همچنان این تاریخی که پشت سر خودتان ساختید نتوانید نسبت به آن یک نگاه منطقی‌تر، عقلانی‌تر و حتی تحلیلی‌تری داشته باشید. داستان این ارجاع‌ها چیست و چرا این را با خودتان دارید؟ روزبه اسفندارمز: شعری می‌پرسید یا موسیقایی؟ موسیقایی و شعری، چون از تصنیف‌ها استفاده کردید، از آثار مشخصی که در آلبوم‌های دیگر به کار رفته و از شعرها و ملودی‌های خیلی انتزاعی از آنها هم استفاده می‌کنید. امید نعمتی: بخش شعری‌اش این‌گونه است که انگار این شعرها یک تکه از یک قصیده بلند هست، انگار آن را از یک خاطره عاشقانه گرفته‌ام و حالا قرار است آن شعر برایم یک خاطره عاشقانه را بگوید. من به شخصه در قطعه خاطرات عاشقانه قطعا یک‌سری چیزها نقش پررنگی‌ را ایفا می‌کند، مثل همین تصنیف. اگر به صورت منطقی بخواهم بگویم از این منطقی‌تر نمی‌توانم توضیحش بدهم یعنی هم به لحاظ ملودیک و هم به لحاظ منطق شعری انگار یکجا یک ابراز ارادتی می‌کنی به گذشته‌ها که این مساله را هم در اشعار حافظ داریم و هم مولوی. وقتی این کار را می‌کنی، اگر از خود حافظ هم بگویی که چرا این را گفتی؟ آن لحظه به لحاظ منطق شعری است یعنی آنقدر شخصی و احساسی است که باید گفته می‌شده. روزبه اسفندارمز: به عنوان یک آهنگساز خیلی المان‌ها هست، مثلا «آبی» یک بیت بود که ما روی آن ملودی گذاشتیم بعد با کاوه نشستیم و روی آن کار کردیم. فکر کردیم این قطعه احتیاج به المان‌های موسیقی مینیمال احتیاج دارد و از آن استفاده کردیم یعنی روی آن ملودی کار می‌کنید و آن صدادهی که دنبال آن هستی و با ملودی هماهنگ است را پیدا می‌کنی. باز هم می‌گویم که صرفا یک ابزار است و نمی‌توانم بگویم که ارجاع دادیم به چیز خاصی، اما در مورد دو تا قطعه که به صورت خیلی جدی در آلبوم ارجاع داده‌ایم. یکی جام چشم مهرپویاست که آن را دقیقا آوردیم و فقط ملودی ووکالش را آوردیم یا ترک شباهنگام که ما دقیقا آمدیم و عینا یک تکه، از یک گروه ترکی آوردیم و استفاده کردیم. این خیلی ساده است. نخستین آهنگی که پالت ساخت- که آن موقع هم پالت نبود- من بودم و امید و حسام که الان نیست، گفتیم این آهنگ خیلی باحال است یک شعر گذاشتیم روی آن و بعد بچه‌ها آمدند و کار کردند یعنی خیلی این طور نیست که قطعا یک ارجاع است و تصمیم بگیریم از این استفاده بکنیم. اینها صرفا هر آنچه ما شنیدیم و هر آنچه ما دوست داشتیم یکجورهایی انگار که هست و ما از آن استفاده می‌کنیم. مجموعه هر آنچه در این مدت بوده. چیزی که در کار شما وجود دارد، این است که مساله نوستالژی در کارتان خیلی مهم است، مدام دارید ارجاع‌های ریز و درشتی به یکسری مسائلی می‌دهید هم در آهنگ‌های‌تان و هم در تنظیم‌های‌تان. اینجا دو تا مساله است؛ یکی اینکه چند سال اخیر کلا بازار نوستالژی در ایران داغ است؛ از این طرف هم دیگر فرزند زمان خود بودن هم هست، آدم نبض زمانه‌اش را احساس می‌کند که الان این نیاز جامعه من است، من می‌خواهم بگویم که این نگاه آیا در مقابل نگاه رو به جلو گروه پالت قرار نمی‌گیرد؟ اینکه در جایی دارد ارتزاق می‌کند از کاری که قبلا انجام شده؟ روزبه اسفندارمز: من تضادی در این دو تا اصلا نمی‌بینم. وقتی می‌گویم که این تجربه شنیداری است که ما داشتیم و نسبت به آن و تجربه‌هایی که با هم داریم، یک خروجی شکل می‌گیرد که همه ما پشت آن ایستادیم. اگر نوستالژیک است، نوستالژی‌ای است که ما پنج نفر کاملا در پشت ذهن‌مان داریم. مثلا این طور نیست که بگوییم «ایول نیمکت؛ بیایید درباره نیمکت شعر و آهنگ بسازیم. »... اصلا این طور نیست که بیاییم و یک المان را بگیریم و روی این المان کار کنیم. قضیه خیلی ساده است؛ ملودی داری، شعر داری، موقعی که ما داریم آهنگ می‌سازیم این طور به آن نگاه می‌کنیم. حال دغدغه‌های اجتماعی و روزانه من که صبح چه خبری خواندم روی این چه تاثیری می‌گذارد کار من نیست که تعریف بکنم. شاید به نظر برسد که کل این آلبوم آنقدر هم دغدغه شهر ممکن است، نداشته باشد. وقتی این طور به کلام نگاه می‌کنی، چنین چیزی به ذهن مخاطب برسد اما واقعا برای ما مساله همین است، برای ما خاطرات زندگی‌مان را دوره می‌کند، حتی شعرش هم من نگفتم ولی واقعا این کار را برای من می‌کند. حتی شعرش را هم من نگفتم، اما واقعا این کار را برای من می‌کند. طرح یک کار را داشتم و با بچه‌ها صحبت کردم، وقتی نشستم و فکر کردم زمانی که ترک‌ها تمام شد، دیدم که این ترک‌ها در جای‌جای شهر است و تلاش کردم برای به نتیجه رسیدن آن. چیزی که پس ذهنم بود را به زور جلو آوردم. خیلی وقت‌ها می‌آییم و می‌خواهیم کاری را در سبک خاص انجام بدهیم که تاثیر خاصی بدهد؛ خیلی وقت‌ها هم هست که تو صرفا داری نسبت به یک ایده کلی بحث می‌کنی. شاید در لحظه اول ندانی که چه می‌خواهی ولی وقتی روی آن دقت می‌کنی، آن را پیدا می‌کنی و دیگر می‌دانی که بقیه‌اش چطور است. امید نعمتی: درباره ارجاع و نوستالژی هم یک مساله وجود دارد مثلا وقتی در «هامون» ارجاع می‌دهد به «هشت و نیم» فلینی، واقعیت این است که اینها مقداری شخصی‌تر است، مساله نوستالژی هم همین‌طور است. چیزی که من نمی‌فهمم این است که انگار از آرتیست‌ها یک انتظاری وجود دارد برای اینکه بگویند الان تو چرا اولا این کار را کردی؟ و بعد حالا که این کار را کردی اگر این کار را می‌کردی، بهتر می‌شد. این عقیده به نظرم یک مقدار دیکتاتورمآبانه است، به دلیل اینکه این آرتیست است و روزبه یک آدم دیگری است، اینها دغدغه‌های، تاریخچه، زندگی و... متفاوتی دارند و به این راحتی نمی‌شود اینها را تحلیل کرد. نکته بعدی این است که به نظرم باید خیلی جدی‌تر درباره آن فکر کنیم. الان که نوستالژی مد است، چرا مد است؟ هیچ‌وقت به این فکر کردید؟ چرا یک وقت‌هایی در جهان در تاریخ یک چیزهایی مد شده است؟ مثلا محمد سیاه‌قلم یک نقاش است، این چرا یک موقع پیدا شد و همه شروع کردند درباره آن مقاله نوشتند و نقاشی کشیدند. به نظرم اتفاقی که راجع به نوستالژی در این سال‌ها در عرصه موسیقی افتاد- تنها در بره گروه خودمان صحبت نمی‌کنم. اما اینکه حالا پنج سال پیش ما فکر کردیم که خانه مادربزرگه را یکجا بگذاریم، یکی آقای حکایتی را... هر کسی یک بازی را کرد... یا مثلا گروه ١٢٧ هامون را در ویدیوهایی آهنگ کرد- این یک دلیلی دارد، شاید هر کدام‌مان چیزهای شخصی داشته باشیم اما اصولا قضیه جدی‌ای است باید به آن پرداخت و به آن بها داد. این میزان استقبال از آثارتان شما را نمی‌ترساند؟ اینکه کاری عرضه کنید که از همین میزان محبوبیت دفاع کنید؟ امید نعمتی: نه، ‌اتفاقا می‌خواهیم آلبوم بعدی را متفاوت‌تر عرضه کنیم. اتفاقا خیلی از مخاطبانی که «آقای بنفش» را دوست دارند به این اندازه از «شهر من بخند» استقبال نمی‌کنند اما به هر حال این مسیری است که ما می‌رویم. روزبه اسفندارمز: اگر روزی به این برسیم که دیگر نمی‌خواهیم تجربه کنیم اصلا پالت دیگر معنا ندارد. هر اثر مخاطبان خودش را پیدا می‌کند. ضمن اینکه مخاطب هم همراه با ما رشد می‌کند. منبع: روزنامه اعتماد

انتهای پیام

دیدگاه شما