جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

هشت سال بدون ناصریا...

کد خبر: ۵۱۴۹۶۶
هشت سال بدون ناصریا...

صبح امروز که خورشید طلوع کرد، هشتمین سال است که صدای ناصر عبداللهی خاموش شده است. به گزارش جی پلاس، امروز ۲۹ آذرماه هشتمین سالروز درگذشت ناصر عبداللهی است. درست هشت سال پیش در چنین روزی بود که در فضای مصلای قدس بندرعباس چیزی جز حزن و اندوه دیده نمی‌شد. مشتاقانی که از گوشه و کنار کشور برای آخرین وداع با صدای ماندگار جنوب، خود را به بندرعباس، دیار همیشگی ناصریا رسانده بودند. از کودک و پیر، از زن و مرد، از دانشجو و کارمند و... در کنار هم با چشمانی خیس از دست دادن ناصر عبداللهی را باور نداشتند. این هنرمند بامداد سوم آذرماه ۸۵ در بیمارستان خلیج فارس بندرعباس به دلیل مشکل کلیوی و از کار افتادن کلیه‌ بستری شد و سپس به کما رفت. بعد از چند روز هم به بیمارستان شهید محمدی بندرعباس منتقل و در بخش ICU این بیمارستان بستری و سرانجام یک هفته‌ بعد به بیمارستان شهید هاشمی‌نژاد تهران منتقل شد. وی ظهر روز ۲۹ آذرماه در حالی‌که تنها ۳۷ سال داشت به دیار باقی شتافت و در زادگاهش بندر‌عباس به خاک سپرده شد. محمد علی بهمنی در پی درگذشت ناصر عبداللهی همان سال درباره‌ فعالیت هنری این خواننده و آهنگساز گفته بود:«شناخت او روی شعر خوب بود و این واقعیتی است که باید به آن اعتراف کرد.». بهمنی خاطرنشان کرده بود: «او انسانی بود که موسیقی را خوب می‌شناخت، صدای خوبی داشت و حیف شد، می‌توانست این صدا رساتر بماند؛ اما دریغ!». ‌ناصر عبداللهی دهم دی‌ماه ۱۳۴۹ در بندرعباس به دنیا آمد و تحصیلات خود را در بندرعباس گذراند و فعالیت‌های هنری اش را از سال‌های نوجوانی در صدا و سیما و حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی و امور تربیتی استان هرمزگان آغاز کرد. وی کار حرفه‌ای را به طور جدی از سال ۱۳۷۴ خورشیدی آغاز کرد. در سال ۱۳۷۵ همراه با همسرش به تهران آمد. محمدعلی بهمنی شاعر هرمزگانی و دوست نزدیکش، وی را به انتشارات دارینوش معرفی کرد. پس از آن آلبوم‌های ناصر را این انتشارات ضبط و منتشر کرد. او چهاربرادر و یک خواهر دارد. ناصر در هجده سالگی با فهیمه غفوری اهل بندرعباس، ازدواج کرد و حاصل آن سه فرزند (دو پسر و یک دختر) به نام‌های نوید، ‌نازنین و نامی است‌. نینا فرزند چهارم ناصر حاصل ازدواج او با فاطمه فهیمی است. عبداللهی در ترانه‌های خود از کسی تقلید نمی‌کرد و صدایی منحصر به فرد داشت. بیشتر اشعار ترانه‌های او از سروده‌های محمدعلی بهمنی بود. در کار موسیقی به گفته خود وی تحت تأثیر سبک موسیقی ابراهیم منصفی بود. طوری که در سال‌های آغازین کار هنری ترانه‌های منصفی را بازخوانی می‌کرد. پس از ارائه ترانه ناصریا منتقدان عبداللهی گفتند که این کاری اسپانیولی است و از ملودی‌های جیپسی کینگ برگرفته شده‌ است، اما وی معتقد بود که چنین نیست‌ و این کار ریتم عربی دارد، ریتمی که بارها با سازهای دیگری نظیر عود، دهل و دف نواخته شده‌ بود، اما تاکنون هرگز با گیتار نواخته نشده ‌بود و عبداللهی این کار را انجام داد. ملودی ترانهٔ ناصریا سال ۱۳۷۶ ساخته شد. شعر این آهنگ به گویش بندری است و به گفته عبداللهی هدف از ساخت آن اعتراض ضد ظلم در جهان و نیز همدردی با ستمدیدگان جهان بوده ‌است‌. بر اساس متن شعر ناصریا اگر کسی قصد یاری مظلومی را داشته‌ باشد، پس از تحمل سختی بسیار و دشواری‌های این راه در پایان پیروز خواهد شد. او با خواندن ترانه‌ای به نام «ناصریا» به شهرت دست یافت و از جمله آلبوم‌های او می‌توان به «عشق است»، «دوستت دارم»، «غزلک» و «بوی شرجی» اشاره کرد. این هنرمند فقید هم‌چنین ترانه‌هایی را درباره ائمه (ع) اجرا کرده که معروف‌ترین آن‌ها «یا فاطمه بنت نبی» است. ‌شعری با گویش بومی که بر مزار ناصر خودنمایی می کند، به خوبی علاقه ناصریا را به بندرعباس و طرفدارانش نشان می‌دهد: بی تو ای بود و نبودم عمر یک لحظه بسن/ پهنه‌ی وسیع عالم بی تو بی مه قفسن ‌ناصریا‌ از او لحظه‌ای که قلبم بی خو قابل ایدونست/ دگه دل به غیر تو دلبسته باطل ایدونست ‌ناصریا‌ ‌بی مه آواز خونت از تو خوندن آرزون/ هنرآفرین حضورت به ای عاشق آبرون ‌ناصریا‌ ‌حنجرم اگیت اگه هزار دونگم بکنی/ اگه تو صدا ننینی موا گنگم بکنی ‌ناصریا‌ هرکه طالب صدامن تو صدا دنبال تون(خدا)/ بی تو از صدا شواتن در پی وصال تون ‌ناصریا‌ منبع: ایسنا

انتهای پیام

دیدگاه شما