شنوندگان رادیو با "راه شب" و خصوصا تیتراژ ابتدای این برنامه نوستالوژی عجیبی دارند؛ به طوری که حتی در شرایطی که انبوه وسائل ارتباط جمعی ما را در محاصره خود قرار داده، با شنیدن موسیقی ابتدایی این برنامه ناخودآگاه به یاد روزگارانی میاَفتیم که رادیو نقشی بسیار پررنگی در زندگی اجتماعی مردم داشت.
به گزارش جی پلاس، شاید تعداد کمی از برنامههای رادیویی باشند که تیتراژ ابتدایی آنها این قدرت را داشته باشد که حس و حال شنونده را به یکباره عوض کرده و آنها را به دوران خاص و عموما شیرینی از زندگی ارجاع دهد. برنامههایی همچون "سلام؛ صبح بخیر" که با اجرای پرشور جواد آتشافروز در دهه ۶۰ و گزارشهای محمود شهریاری هر شنوندهیی را در اول صبح سرحال میآورد و یا برنامه "خانه و خانواده" که هنوز هم بسیاری از مردم آن را با صدای هرمز شجاعیمهر میشناسند. "راه شب" هم یکی از این برنامهها بود که شنوندگان پر و پا قرص و البته خاص خود را داشت و هنوز هم دارد؛ برنامهای که بسیاری از مجریان مولف رادیو از طریق همین برنامه خاطرهساز شدهاند. بزرگانی چون منوچهر نوذری که روزگاری پشت همین میکروفون رادیو ایران مینشست و با مردم سخن میگفت. حالا "راه شب" با آن همه سابقه درخشان، در این روزها به تهیهکنندگی و سردبیری ناصر خیرخواه از گروه ایران و جامعه ایران هر شب مهمان خانهها و محل کارهای است که شنوندگان آن همدمی با رادیو را بیش از هر چیز دیگری ترجیح میدهند. راهروهایی که به "راه شب" میرسند ساعت، ۱۲ شب، یک شامگاه
پائیزی را نشان میدهد. پائیزی که در حال پشت سر گذاشتن آخرین روزهای خود است. هر چند در این ساعتها از شلوغی خیابان ولیعصر خبری نیست اما همچنان این خیابان زیبا و قدیمی با چنارهای پیرش میزبان مردمی است که در آن گذر میکنند. برای رسیدن به ساختمان ۹ دی رادیو (این ساختمان محل پخش زنده شبکههای رادیویی است) از ولیعصر وارد خیابان جام جم میشویم. در مقابل این ساختمان و در حالی که سرمای هوا آمدن زمستان را نوید میدهد با عبور از گیت ورودی، سراغ استودیو رادیو ایران را میگیریم. «از درب شیشهای که عبور کنی سمت چپ، یک رادیوی قدیمی سر یک دو راهی قرار دارد. از راهرو سمت راست میتوانی به استودیو رادیو ایران بروید.» اینها گفتههای نگهبانی است که در گیت بازرسی سعی در راهنمایی ما دارد. استودیو شبکههای مختلف رادیویی تقریبا کنار هم هستند. از یکی صدای موسیقی بیرون میآید و از دیگری صدای برخی مجریانی که همیشه صدای آنها را میشنویم و کمتر با تصویرشان آشنایی داریم. رادیو فرهنگ، رادیو اقتصاد، رادیو پیام، رادیو آوا و ... . حس و حال عجیبی دارد. هر چند برای کسانی که در فضای رسانه مشغول به فعالیت هستند، تجربه اینگونه فضاها، چندان قریب
نیست اما واقعیت این است که رادیو فضای دیگری دارد. از یکی از کسانی که در استودیو آوا است، سراغ رادیو ایران را میگیریم. انگار نه انگار که نیمه شب است. با چهره گرم و برخوردی صمیمی آدرس یکی دیگر از راهروها را به ما میدهد. تصویر عمارت کلاه فرنگی در خیابان دکتر شریعتی نرسیده به پل سیدخندان که به اولین ساختمان رادیو در ایران شهرت دارد، بر روی دیوار یکی از این راهروها خودنمایی میکند. بنایی که ابراهیم معمارباشی از معماران وزارت پست و تلگراف در اواخر دوره قاجار آن را بنا نهاد. اتفاقا استودیو رادیو ایران نیز در کنار این تصویر زیبا از طهران قدیم است. هنوز برنامه "راه شب" آغاز نشده و گوینده خبر ساعت ۲۴، مشغول مرور تیتر آخرین اخبار است. درهای استودیوها همگی ضد صدا هستند. به آرامی از در استودیو را رد میشویم. مهمانان برنامه رسیدهاند. ناصر سلیمانی به عنوان صدابردار پشت دستگاههای خاص صدابرداری در حال مرتب کردن و آخرین هماهنگیها برای شروع برنامه است. ناصر خیرخواه - مجری و گوینده رادیو و تلویزیون - نیز در پشت یکی از کامپیوترها در حال چک کردن موسیقی و آهنگهایی است که در خلال برنامه باید پخش شود. سردبیر و گوینده برنامه
«راه شب» که پس از گذراندن دوران درمان، خوشبختانه مدتی است که به رادیو بازگشته، درباره این برنامه رادیویی میگوید: چند ماهی است «راه شب» تفاوتهایی با قبل داشته است. اگر قرار باشد تعریفی به برنامه «راه شب» بدهیم اینگونه باید بگوییم که این برنامه برای کسانی است که شب بیدار هستند و برنامهای است برای سرگرمی اما نه آن برنامه سرگرمکنندهای که به سادگی بشود از آن گذشت. وی از نحوه استفاده از گویندگانی که برنامههای مختلف شبانگاهی، صبحگاهی و عصرگاهی را اجرا میکنند انتقاد کرد و گفت: در رادیو صاحبنظران زیادی هستند که به رادیو و جامعه نگاه خاصی دارند اما بعضا دیده میشود به عنوان مثال گویندهای که برنامه شبانگاهی را اجرا میکند، ریتم فیزیولوژیک آن شبیه یک برنامه صبحگاهی است، در حالی که باید مراقبت را روی کیفیت تولید برنامه قرار دهیم. او در عین حال از تجربه خود در برنامه «راه شب» رادیو نیز چنین میگوید: تجربه من در «راه شب» با توجه به اقتضاعات شبکه و رسانه نشان میدهد این برنامه با صحبتها، گپگردیها و گفتوگوهای چند منظوره توانسته است خوب از آب دربیاید، اما مسئلهای که وجود دارد این است که همیشه نمیتوانیم در یک
قالب حرکت کنیم و نیاز به تغییر داریم. در ادامه گفتوگو با خیرخواه، با سایر مهمانان "راه شب" آشنا میشویم. مهندس نقرهکار، کارشناس ارشد تکنولوژی و آتی و دکتر رجبپور که به عنوان یک روانشناس قصد دارند در کنار یک کارشناس حوزه ارتباطات و رسانه موضوع برنامه را کالبدشکافی کنند. ۳ ،۲ ،۱٫ "راه شب"... چگونگی استفاده مردم از ابزارهای نوین ارتباطی مثل تلفن همراه و بایدها و نبایدهای شبکههای اجتماعی که امروزه مردم را در خود محصور کردهاند موضوع برنامه "راه شب" است که البته ناصر خیرخواه به حکم تجربه چندین سالهاش از مهمانان برنامه میخواهد در یک فضای راحت و صیمیمی آن را برای مردم تجزیه و تحلیل کنند. ساعت نزدیک ۳۰ دقیقه بامداد روز بعد را نشان میدهد. زمان پخش اخبار به اتمام رسیده است. "آرش احمدی" - مجری برنامه - با عبور از دو درِ تو در تو، پشت میکروفن خود حاضر میشود. از کادر شیشهای اتاق فرمان میتوان او را دید. هیچ صدایی از داخل استودیو به بیرون نمیآید و هیچ صدایی نیز از اتاق فرمان به داخل استودیو نمیرسد. ناصر خیرخواه با هدفون و میکروفونی که روبهروی میز صدابرداری قرار دارد با آرش احمدی در حال صحبت
است. مهمانان در حالی که دیگر با هم تا حدودی صمیمی شدهاند منتظر ورود به استودیو هستند. شمارش معکوس ۳، ۲، ۱ و ... موسیقی خاطرهانگیز و نوستالوژیک تیتراژ برنامه "راه شب" آرام آرام فضای اتاق فرمان و استودیو را پر میکند. "شب و سکوت و صدای دلانگیز لالهها و نالههای عاشقان راه دور، که انحناء قامت شب را در آسمان پر از ستاره میشکند. شب و تجلی وصل و حدیث عشق راویان راه حق. شب و صدای سوز مناجات، در امتداد نیمهشب تا دل سحر. ظهور شفق تیپیده و صبح؛ راه شب ..." این متن کوتاه، تلفیقی بسیار زیبا را با تیتراژ برنامه ایجاد میکند. مهمانان برنامه نیز به وجد آمدهاند و با یکدیگر در مورد این موسیقی خاطرهانگیز صحبت میکنند. دربهایی که به "راه شب" باز می شوند ثانیهها به سرعت جای خود را به دیگری میدهند. حالا تیتراژ برنامه تمام شده است و ناصر خیرخواه در حالی که دستور اجرای موسیقی دیگری با صدای حمیدرضا گلشنی را داده است، اولین درب استودیو را برای ورود مهمانان باز میکند تا آنها با عبور از یک درب دیگر وارد استودیو شوند. مهمانان در فضای صمیمی و در حالی که با آرش احمدی (مجری برنامه) در حال احوالپرسی هستند، یک
به یک سر جای خودشان قرار میگیرند و ناصر خیرخواه نیز که با کمبود صندلی مواجه شده است در همان حالت نیمخیز در کنار آرش احمدی سعی دارد تا با استفاده از میکروفون اوایل برنامه چند کلمهای را با مردم صحبت کند. فضای استودیو خیلی خنک است. وقتی دلیل آن را میپرسیم آرش احمدی با شوخی میگوید: "فکر کنم به خاطر اینکه میخوان خوابمون نبره!" ناخودآگاه چشممان به ساعت دیجیتال روبهروی میکروفون مجری که بالای یک چراغ قرمز و سبز قرار دارد میافتد. چراغها مرتبا سبز و قرمز میشوند. سبز نشاندهنده این است که صدای مجری روی خط نیست و قرمز یعنی اینکه ناصر خیرخواه و آرش احمدی رسما برنامه را آغاز میکنند. و اینگونه است که "راه شب"ی دیگر آغاز میشود. منبع: بانی فیلم آنلاین