به گزارش جی پلاس، مالزی صنعت سینمای کوچکی دارد که قدمت آن به سالهای ۱۹۳۰ بر میگردد، این کشور سالانه یک جشنواره سینمایی بین المللی برگزار می کند و حدود ۲۵۰ پردیس سینمایی و سالن سینما دارد که به ۶۵۱ سینما در سال جاری افزایش پیدا کرده است. سینمای مالزی گرچه از صنایع مطرح هنر هفتم در جهان نیست ولیکن آشنایی با تاریخ این هنر در این کشور خالی از لطف نیست.
موفقیتهای اقتصادی کمپانی برادران شاو، مالای فیلم پروداکشنز (mfp) و تعدادی از سرمایه داران محلی را تشویق به همکاری در عرصه سینما کرد. در همان سالها کمپانی «نوسانتارا فیلم» تاسیس شد که هسو چیو منگ بنیان گذار آن بود. او به شدت وابسته به سالن های مستقل بود و پس از تولید چند فیلم در سال ۱۹۵۴ تعطیل شد. کمپانی مهم دیگر کریس فیلم پروداکشنز بود.
در سال های ابتدایی، همه فیلم ها سیاه و سفید بودند. استودیوها لابراتورها و استودیوهای ضبط صدا و تدوین خود را داشتند. فیلمنامه ها بیشتر داستان های فولکور برگرفته از نمایشنامه ها، افسانههای تاریخی و علمی تخیلی بودند. از فیلم های مهم این سال ها می توان به افسر حسن به کارگردانی لامبرتو آوالنا و نقش آفرینی پ. راملی محصول ۱۹۵۵ یا بوجانگ لاپوک به کارگردانی پ راملی محصول ۱۹۵۷. «هنگ تواه» به کارگردانی پانی ماجومدار که در جشنواره فیلم شرق آسیا به نمایش درآمد و ستاره فیلم های به گویش مالایی راملی نقش هنگ تواه را در آن بازی می کرد، اشاره کرد.
کمپانی کریس پروداکشنز نیز فیلم هایی مانند «فلوت جادویی»، «دوشیزه بورنیو» و «پیشخدمت لنگکاوی» را تهیه کرد.
در سال ۱۹۶۱ فردی به نام ه. م شاه قطعه زمینی در نزدیکی شهر کوالالامپور خریداری و استودیو مردکا را تاسیس کرد. کم کم ستارگان فیلم ها از استودیوهای سنگاپوری خارج شدند و به این استودیو آمدند. در حال حاضر در این منطقه مراکز شرکت های توسعه سینمای ملی مالزی (FINAS) قرار دارند. برادران شاو بعضی از فیلمسازان فیلم های سنگاپوری مانند ل. کریشنا، پ. راملی، صالح غنی و... را به مالزی فرستاند.
نوزایی سال ۱۹۷۵ تا امروز
وقتی که کمپانی صباح فیلمز سود کلانی با فروش فیلم «خانواده کمات» برد، سال ۱۹۷۵ شاهد احیا و نوزایی سینمای مالزی شد. به زودی کمپانی های دیگری مانند پرفیما، سید کوچک پروداکشنز، ایندرا فیلم پروداکشنز تاسیس شدند. در سال ۱۹۷۶دولت قانونی را تصویب کرد که فیلم های خارجی باید با زیرنویس نمایش داده شوند.
سالهای ۱۹۸۰ صنعت سینمای مالزی دستخوش تغییرات فراوانی شد. یکی از مهم ترین تغییرات تاسیس شرکت های توسعه سینمای ملی مالزی/فیناس (FINAS) در سال ۱۹۸۱ بود تا به رشد و توسعه سینمای بومی و حفظ استاندارهای صنعت سینما کمک کند. یکی از خدمات این شرکت ها تحقیقات و خدمات مشاوره ای است. «فیناس» تسهیلات و امکانات زیادی را برای رونق صنعت سینمای مالزی به همراه آورده و تا حدی شکل تولیدات داخلی را دستخوش تغییر کرده است.
تقریبا تمامی فیلم های ساخت مالزی رنگی هستند و از فرمت «اسکوپ» استفاده می کنند. هیچ دستمزد ثابتی برای هنرمندان وجود ندارد. کمپانی ها فقط می توانند در دو زمینه فعالیت کنند: تولید یا پخش و نمایش فیلم. این سیاست برای جلوگیری از تک قطبی شدن صنعت سینما بوده است. تهیه کنندگان شاید بتوانند بخشی از سرمایه خود را به عنوان مالیات سرگرمی سازی از دولت بازپس بگیرند که انگیزه ای آنها برای سرمایه گذاری در سینما را تقویت می کند. در حال حاضر ۳۰۰ کمپانی تولید برنامه تلویزیونی و سینمایی در فیناس ثبت شده اند.
در سال ۱۹۸۹ و ۱۹۹۰ بیش از ۲۰ فیلم بلند در مالزی تولید شد که در سال های بعد این آمار پایین آمد. در سال ۱۹۹۵ تنها ۱۵ فیلم در مالزی تهیه شد. در سال های میانی ۲۰۰۰ صنعت سینمای مالزی رونق بیشتری گرفت. کشور مالزی از تولید ۷ فیلم در سال ۱۹۹۹ به ۲۶ فیلم در ۲۰۰۹ رسید. یکی از دلایل رونق بیشتر فیلم های محلی محدودیت نمایش فیلم های خارجی در سینماهاست. در حال حاضر صنعت سینمای مالزی رقابت سختی با سینمای کشورهایی مانند هند، اندونزی و فیلیپین دارد.
در سال ۲۰۰۷ فیلم «عشق بر همه چیز پیروز می شود» به کارگردانی تان چوی مویی توانست جایزه تایگر را از سی و ششمین جشنواره فیلم روتردام دریافت کند. در سال ۲۰۰۸ گل های در جیب ساخته لیو سنگ تات از سی و هفتمین دوره جشنواره فیلم روتردام برنده جایزه شد.
سال ۲۰۱۱ بیش از ۴۰ فیلم در مالزی به نمایش عمومی درآمد. این رقم در سال ۲۰۱۲ به ۷۰ عنوان رسید. پرفروش ترین فیلم تاریخ سینمای مالی «سفر» به کارگردانی استرو شاو محصول ۲۰۱۴ است که البته محصول مشترک چین و مالزی بود.
منبع: مهر