به گزارش جی پلاس، چاپ کتاب یکی از وسوسههای اصلی سینماگران بوده است. بعضی از آنها مثل داریوش مهرجویی و مسعود کیمیایی، جدیتر از مابقی به این حوزه نگاه میکردند و عدهای هم از سر فراغت یا حتی تفریح و سرخوشی نوشتند. مردم هم در این میان همیشه شیفته و شیدای چهرههای مشهور بودهاند و فقط با اکتفا به نام سینماگر یا خواننده مربوطه میخریدند. در نمایشگاه کتاب امسال، دفتر شعری از سیامک عباسی با عنوان «خاطرات متروک» منتشر شد که بیشباهت به استاتوسهای شبکههای مجازی نبود؛ هرچند کمی جدیتر و قابل تأملتر. این کتاب در همان نمایشگاه به چاپ سوم رسید. قبل از آن هم دفتر شعر لیلا اوتادی از سوی نشر مروارید منتشر شده بود که تاکنون به چاپهای پیدرپی رسیده است. این دفتر شعر با عنوان «در بهشتی که مترسک نیست، کلاغ هم نیست» چاپ شد و اشعار آن حکایت از بازیگری داشت که دوست داشته شاعر هم باشد. این وسوسه نوشتن البته محدود به او نبود. قبل از او هم در این سالها خیلیها سراغ چاپ کتاب رفتند؛ از عباس کیارستمی با روایتهای عجیبش از شاعران کهن بگیر تا بهنوش بختیاری و حالا صابر ابر. او نوشتههای اینستاگرامش را در قالب کتابی منتشر کرده با عنوان «هر رازی که فاش میکنی، یک ماهی قرمز میمیرد». این کتاب هم مطمئنا به چاپهای بعدی خواهد رسید. چنانکه پیش از این اشاره شد، در این مقوله کیفیت چندان مهم نیست و به نظر میرسد خریداران در مواجهه با اسمهای آشنا، رئوف و دست و دلبازند. در ادامه به برخی از این چهرهها خواهیم پرداخت: افسانه بایگان «افسانه بایگان» در سال ١٣٨۵ دفتر شعری به چاپ رساند با عنوان «مهر مکتوب» (نشر ایشیق) که بازتاب چندانی نداشت. شعرها هم چندان چنگی به دل نمیزد؛ نه سر و شکلی نو داشت که با عنوان نیمایی بتوان آن را قالب گرفت، نه سنتی بود که از سفرههای معنوی نسل گذشته سر در بیاورد. اشعاری بود ابتدایی با ذهنیتی کهنه که برای شاعرش نه نانی آورد، نه آبی. رضا کیانیان داستانکهای «رضا کیانیان» در کتاب «این مردم نازنین»، قصهوارههایی بود در قالب یادداشتهای روزانه و درج اتفاقات جالب که در سال ٨٧ منتشر شد و بهسرعت به چاپهای پیدرپی رسید. انصافا هم گاهی این نوشتهها خواندنی هستند اما اینکه بتوان آنها را در معنای اخص کلمه «داستانک» نامید، محل تردید است. در هر حال «این مردم نازنین» با استقبال مخاطبان مواجه شد چراکه مطالعه تجربههای یک بازیگر مطرح در کوچه و خیابان لذتبخش بوده و هست. مرجان شیرمحمدی «مرجان شیرمحمدی» نخستین اثر داستانیاش را در سال ١٣٨٠ با عنوان «بعد از آن شب» منتشر کرد که برنده جایزه گلشیری شد. او در نخستین کتابش، نویسندهای توانا بود و در کتاب بعدی (یک جای امن) هم همچنان قدرتمند نشان داد تا اینکه سراغ نوشتن رمان رفت و آثارش کمکم از آن کیفیت سابق دور شد. او در رمان «این یک فصل دیگر است» آن نویسنده قدرتمند پیشین نیست و در کتاب «آذر، شهدخت، پرویز و دیگران» بهکلی از روزگار گذشته فاصله گرفته است. هر چند این رمان توسط همسر او، بهروز افخمی، به فیلم سینمایی تبدیل شد اما مخاطبان جدی ادبیات را با خود همراه نکرد و چندان از آن استقبال نشد. با این حال اگر بشود بین سینماگران عدهای اندک را نام برد که به نویسندگی و داستاننویسی به شکل جدی نگاه کردهاند، یکی از آنها بیشک مرجان شیرمحمدی است. ترانه علیدوستی سال ٩٠ ترانه علیدوستی برای ترجمه مجموعه داستان «رویای مادرم» نوشته «آلیس مونرو» جایزه کتاب فصل را از آن خود کرد. در آن زمان مرحومبهمن فرزانه هم جزو نامزدها بود اما خب، داوران ترجیح دادند از طریق نام خانم بازیگر، نام جایزه را نیز سر زبانهای بیندازند. البته نثر علیدوستی در این کتاب روان و خوانا است و مشخص است با بازیگری طرف هستیم که اهل مطالعه است، اما آلیس مونرو در ایران مترجمانی حرفهای داشته که به نظر میرسد آشنایی با این نویسنده از طریق آنها پیشنهاد بهتری باشد؛ ازجمله مژده دقیقی. بهاره رهنما «چهار چهارشنبه و یک کلاهگیس» عنوان مجموعه داستانی از «بهاره رهنما» بود که در سال ٨٨ توسط نشر چشمه منتشر شد. او با همین یک کتاب نشان داد در حوزه داستاننویسی شبیه برخی از همکاران خود نبوده و نیست. درست است که اکثر داستانها مضامینی مشابه با ادبیات زنانه این روزهای کشور دارند، اما دستکم مشخص است نویسنده با مهارتهای داستاننویسی از جمله شخصیتپردازی یا توصیف صحنه آشنا است. او پس از این، مجموعه داستانی دیگر به چاپ رساند با عنوان «مالیخولیای محبوب من» که به لحاظ کیفی در حد و اندازه کتاب قبلی نبود. امسال هم مجموعه وبنوشتههای خود را با عنوان «ماه هفتشب» به چاپ رساند. اندیشه فولادوند بسیاری از نوشتههایی را که به اسم «شعر» میبینیم، نمیتوانیم «شعر» بدانیم. این متون یا چنان عاری از تخیل، احساس، ایجاز، تشبیه، استعاره و... هستند که به نثر شبیه میشوند یا چنان مغلق و غیرقابلتفسیر که لذت خواندن را از دست میدهند. «عطسههای نحس» خانم «فولادوند» را میتوان در بعضی سطور، معادل متونی ابتدایی و فاقد مولفههای «شعر»ی دانست و گاهی نیز مشمول شرایطی که نام بردیم. دفتر شعر خانم بازیگر، از آن نوع اشعاری است که باید آن را تلاشهای یک شاعر دانست؛ تلاشهایی که گاهی موفق به ارایه بندهایی زیبا بودهاند و گاهی هم نبودهاند. فلامک جنیدی فلامک جنیدی در مجموعه داستان «جایی به نام تاماسکو»، نویسندهای آشنا با اصول داستاننویسی است. داستان اول مجموعه روایت زنی تنها است که معشوق خود را از دست داده است. شخصیت اصلی داستان برای دم کردن چای، جارو کردن خانه، دعوت کردن میهمان و... میرود اما درواقع به دنبال چیز دیگری است. او از چیزی یا کسی در «گذشته» میگریزد حال آنکه «گذشته» دایما با اوست و زن داستان، توان رهایی ندارد. «فلامک جنیدی» ماهرانه زن امروز کلانشهر را روایت میکند؛ زنی که کوچکترین جزییات زندگی، ممکن است برای او بهاندازه بزرگترین اتفاقات زندگی یک مرد، مهم و قابل تأمل باشد. «جایی به نام تاماسکو» یکی از مجموعه داستانهای موفقی است که در سالهای اخیر به قلم بازیگران و اهالی سینما و تلویزیون نوشته شده است. این مجموعه داستان در سال گذشته از سوی برگزارکنندگان جایزه گلشیری، شایسته تقدیر شناخته شد. بهنوش بختیاری مجموعه داستان «کلاغهای قیطریه» (اگر بتوان نام آن را مجموعه داستان گذاشت!) نوشته «بهنوش بختیاری» یکی از ضعیفترین کتابهایی است که در سالهای اخیر به قلم بازیگران نوشته و منتشر شده است. این مجموعه بیانگر عدم آشنایی نویسنده با اصول داستان و داستاننویسی است. نویسنده در این کتاب گاهی تلاش میکند ماجرایی را روایت کند، گاهی در میان روایت، دست به دامن توصیف میشود، گاهی بدون توجه به رابطه جملات، خیالبافی میکند و در کل، اصولا نه به دنبال قصهگویی است و نه شخصیتپردازی و نه حتی نوشتن داستان کوتاه! این مجموعه ضعیف را میتوان ملغمهای از وبنگاری، دلنوشته، ماجرانگاری و خیالپردازی دانست؛ ملغمهای که نه چنگی به دل میزند و نه مخاطبان را به خرید میخواند و سرآخر کتابی میشود که نویسنده بهتر است از انتشار دوباره آن صرف نظر کند. منبع: خبرآنلاین
کدام بازیگران نویسنده شدند؟
چاپ کتاب یکی از وسوسههای اصلی سینماگران بوده است.
کد خبر:
۵۳۲۴۹۷