جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

آفتی که دست از سر سینما بر نمی دارد

فیلم سینمایی «من دیه گو مارادونا هستم» هفتمین ساخته بهرام توکلی با درون مایه ای طنز اثری متفاوت در کارنامه ی بهرام توکلی به حساب می آید. سرمایه گذاری این فیلم برعهده یک بانک و یک شرکت و جواد نوروزبیگی بوده است. «من دیه گو مارادونا هستم» داستان اختلاف خانوادگی بین دو خواهر، یکی از طبقه بالای شهر و دیگری از پایین شهر است. 

کد خبر: ۵۲۵۲۰۷
آفتی که دست از سر سینما بر نمی دارد

به گزارش جی پلاس، فیلم تاکنون در تهران حدودا ۲۶۰ میلیون تومان فروخته است. با در نظر گرفتن تبلیغات بسیار کمی که برای فیلم انجام شده و همین طور اطلاع رسانی بسیار ضعیف، می توان این میزان فروش را به خاطر نام بهرام توکلی و حضور فیلم در جشنواره فیلم فجر دانست.

«من دیه گو مارادونا هستم» در بخش تبلیغات و اطلاع رسانی بسیار ضعیف عمل می کند. تهیه کننده فیلم در جشنواره فیلم فجر اعلام می کند که برای حضور این فیلم در جشنواره، «مارادونا» فوتبالیست مشهور را دعوت کرده است تا شاید از این طریق برای فیلم حاشیه های لازم و تبلیغاتی را ایجاد کند ولی این اتفاق نیفتاد و مارادونا به ایران نیامد و این خبر نتوانست از درج در یک یا دو سایت فراتر رود.

همانطور که گفته شد بودجه اصلی فیلم توسط یک بانک تامین شده است و تامین بودجه فیلم توسط بانک ها یا نهاد های دولتی باعث می شود که تهیه کننده انگیزه های لازم برای بازگشت سرمایه را نداشته باشد و در حد و اندازه های تهیه کننده ای که خودش سرمایه فیلم را تامین می کند برای فیلم تبلیغات و اطلاع رسانی نکند. به همین خاطر گفته می شود که سرمایه گزاری بانک ها و نهادهای دولتی در فیلم های سینمایی بزرگترین آفت برای سینمای ایران است.

«من دیه گو مارادونا هستم» را می توان فیلم متوسطی دانست، برخلاف آن چیزی که بعضا گفته یا نوشته می شود، این فیلم روشنفکرانه نیست و قرار نیست حرفهای عجیب وغریب و یا احیانا بسیارمهمی را به ما بگوید، فیلم برپایه شخصیت پردازی شکل گرفته و ربط دادن آن به فلان شخصیت یا فلان ماجرای سیاسی کاملا اشتباه است. همین نکته که فیلم به شخصیت هایش احترام می گذارد و ما را تا انتها با آنها همراه می کند از بزرگترین خصوصیات فیلم است.

فروش فیلم نشان می دهد که عامه مردم نتوانسته اند ارتباط درست و قابل قبولی را با آن برقرار کنند. روایت و فرم فیلم برای بیننده جذاب نیست و در بسیاری از موارد شدت دعواهای بی حاصل و حرفهای بی سر و ته این قدر بالا می رود که بیننده را خسته می کند. در بسیاری از موارد هم موضوع داستان بر قصه غالب شده که این امر باعث درجا زدن فیلم شده است. اما در شرایط فعلی سینما، "من دیه گو مارادونا هستم" را می توان فیلم قابل تحمل و قبولی دانست.

منبع: سایت شهر

انتهای پیام

دیدگاه شما