جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

۱۰ نکته واقعی که درباره شکسپیر نمی‌دانیم

اگر فکر می کنید شهرت ویلیام شکسپیر فقط منحصر به دنیای تئاتر است با خواند این مطلب نظرتان عوض می شود.

کد خبر: ۵۲۳۸۹۸
۱۰ نکته واقعی که درباره شکسپیر نمی‌دانیم
به گزارش جی پلاس، یکی از نویسندگان تلگراف در گزارشی به سراغ جمع و جور کردن ۱۰ نکته ای افتاده که درباره شکسپیر نمی‌دانیم.
۱٫ شکسپیر باعث یک تصادف هوایی شد روز چهارم ماه اکتبر سال ۱۹۶۰، یک فروند هواپیمای لاک‌هید الکترا از فرودگاه بوستون پرواز کرد و مستقیم وارد ابری از سارها در هوا شد که باعث خفه‌شدن موتور هوا و سقوط هواپیما شد. این سانحه جان ۶۲ نفر را گرفت. سارها موجودات بومی آمریکای شمالی نیستند. آن‌ها در سال ۱۸۹۰ توسط یکی از شیفتگان شکسپیر به نام یوجین شیفلین معرفی شدند. او می‌خواست سنترال پارک نیویورک تبدیل به خانه این مرغ آوازخوان آثار شکسپیر شود. طرقه‌ها و پرنده‌های دیگر سعی کردند خود را با محیط جدید خو دهند، اما این تنها سار بود که پیروز شد. آن‌ها تا اواخر قرن بیستم به می‌سی‌سی‌پی رسیدند و تا دهه چهل وارد کالیفرنیا شدند. حالا می‌توان آن‌ها را که تعدادشان به دسته‌های یک میلیونی هم می‌رسد، از آلاسکا تا فلوریدا مشاهده کرد. بنابراین تلاش رمانتیک شیفلین نه تنها باعث به وجود آمدن یک تصادف هوایی، بلکه یک فاجعه زیست‌محیطی نیز شد. اما شکسپیر کجا به سارها اشاره کرده بود؟ تنها یکبار. این اشاره در بخش اول «هنری چهارم» اتفاق می‌افتد که شخصیت هاتسپر که توسط پادشاه از اشاره کردن به نام مورتیمر منع شده بود، اعلام کرد گروهی از سارها را تعلیم خواهد داد تا اسم او را بگویند و آن را مدام در گوش پادشاه تکرار کنند. ۲٫ هیتلر نمایشنامه‌ای از شکسپیر را طراحی کرد در کتاب طراحی‌های سال ۱۹۲۶ هیتلر، نمایش «ژولیوس سزار» نیز دیده می‌شود. این کتاب مجلس روم را با همان معماری نئوکلاسیکی نمایان می‌کند که بعدها در خلق پس‌زمینه اجتماع‌های نازی در نورمبرگ استفاده شد. تجلیل هیتلر از امپراتوری روم بعد از بازدید او از کولزئوم، پانتئون و حمام‌های کاراکالا بسیار اوج گرفت. طراحی‌های دستی او از سنا نیز نشان‌دهنده تمایل شدید او برای خلق سکویی بود که ارزش سخنرانی‌های او را که مانند بزرگانی چون بروتوس و مارک آنتونی بود، داشته باشد. او به دنبال خلق تالاری بود که در آن بتوان رایش سوم هزار ساله را جاودانه کرد. ۳٫ تئاتر شکسپیر بوی بدی می‌داد وقتی توماس پلتر در سال ۱۵۹۹ از لندن بازدید کرد، اجرایی از نمایش «ژولیوس سزار» را هم در تئاتر تازه تاسیس گلوب دید و شاهد نگه داشتن خرس‌ها هم بود. بعد از نمایش، او پشت سالن تئاتر رفت و محوطه سگ‌ها را دید. او درباره بوی بدی که می‌آمد اینطور نظر داد: «و آنجا به خاطر مواد زائد حیوانات و گوشتی که قصاب‌ها برای غذا دادن به سگ‌ها استفاده می‌کردند بوی گند می‌داد». تئاتر هوپ که دو ماه بعد از سوختن تئاتر گلوب در ماه ژوئن سال ۱۶۱۳ ساخته شده بود هم به عنوان مکان نگهداری خرس‌ها استفاده می‌شد. در نمایش «Bartholomew Fair» بن جانسون هم یکی از دست اندرکاران درباره سهیم شدن صحنه با خرس‌ها و بوی بد شوک‌آور آنجا شکایت کرده بود. ۴٫ سارا برنهاردت مدل مجسمه بانو مکبث شده بود مجسمه ساخت دست گاور از آثار شکسپیر که جلوی تئاتر سلطنتی شکسپیر قرار دارد، چهار شمایل مکمل نیز پشت سر خود دارد. این مجسمه‌های برنزی نماینده چهار عنصر اصلی نبوغ شکسپیر هستند: فالستف به نشان کمدی می‌خندد، هنری پنجم تاج خود را به نشان تاریخ بالا می‌گیرد، هملت نشان از فلسفه دارد و بانو مکبث هم دستانش را به نشان تراژدی می‌فشارد. لرد رونالد گاور این اجتماع مجسمه‌ها را در استودیوی خود در پاریس خلق کرد. وقتی بازیگر بزرگ، برنهارت «الهی» روزی به او سر زد، دقیقا به گاور گفت که دستان بانو مکبث چطور باید فشرده شوند. خود او بعدها در سال ۱۸۹۹ این نقش را ایفا کرد. ۵٫ موزارت نزدیک بود اپرای «توفان» را بسازد می‌دانیم که جوزپه وردی اواخر عمر خود را صرف نوشتن اپرایی از «شاه لیر» کرد، اما حقیقتی که کمتر دانسته شده این است که موزارت هم به فکر نوشتن نسخه‌ای از «توفان» بود. وردی سال‌ها با پروژه خود درگیر بود و در نهایت آن را به پیترو ماسکاگنی واگذار کرد. فردریک دلیوس هم می‌خواست اپرایی از «هر طور شما دوست دارید» بسازد. چایکوفسکی ایده نوشتن اپرای «تاجر ونیزی» را رد کرد، اما به فکر نوشتن اپرای «اوتللو» بود. اما احتمالا هیجان‌انگیزترین تعبیر اپرایی از شکسپیر که هرگز به حقیقت نپیوست همان «توفان» موزارت باشد. ۶٫ شکسپیر دوقلو داشت دوقلوهای شکسپیر روز دوم ماه فوریه سال ۱۵۸۵ غسل تعمید داده شدند. نام‌های آن‌ها همنت و جودیت بود. روز جشن کندل‌مس بود، روزی که تزیینات کریسمس پایین آورده می‌شوند. پانزده سال بعد در کندل‌مس سال ۱۶۰۰، «شب دوازدهم» در میدل‌تمپل اجرا شد. در آن نمایش هم یک جفت دوقلوی دیگر در سانحه کشتی از هم جدا می‌شوند و فکر می‌کنند دیگری زیر موج‌ها جان داده است. اما در پایان، شکسپیر در یکی از تکان‌دهنده‌ترین صحنه های آثارش آن‌ها را دوباره با هم متحد می‌کند. پسر خود او یعنی همنت در اواخر تابستان سال ۱۹۵۶ در سن ۱۱ سالگی از دنیا رفته بود. احتمالا این مسئله یک یادآوری محزون برای شکسپیر بوده که می‌توانست دوقلوها را روی صحنه به هم برساند، اما دخترش جودیت که تازه ۱۵ ساله شده بود، نمی‌توانست یک جشن تولد دیگر را با دوقلویش سپری کند. ۷٫ کاترین کبیر آثار شکسپیر را ترجمه کرد در سال ۱۷۸۶ ملکه کاترین، امپراتریس روسیه، اقتباس خود از نمایش «همسران خوش ویندزور» شکسپیر را به صحنه برد. او کاخ زمستانی پیتر کبیر در کنار رودخانه نیوا در سن پترزبورگ را خالی کرده بود تا جا برای تئاتر هرمیتاژ خارق‌العاده خود باز کند. همینجا بود که این اقتباس به نمایش درآمد: اولین نمایش روسی که از شکسپیر الهام گرفته بود. ۸٫ اولین اجرای آماتور یکی از نمایشنامه‌های شکسپیر در سال ۱۶۲۳ روی صحنه رفت در کتابخانه فولگر در واشنگتن، نسخه‌ای دست‌نویس از اقتباس دو نمایش شکسپیر وجود دارد که توسط یکی از خانواده‌های ساکن کنت در سال ۱۶۲۳ اجرا شده بود. سر ادوارد درینگ دو بخش از «هنری چهارم» را برای یک اجرای خصوصی در خانه‌اش سر هم کرد و به کشیش محلی‌شان برای نوشتن نمایشنامه پول داد. ۹٫ شکسپیر روی تنه یک درخت غول‌آسا اجرا شد شکسپیر در دهه ۱۸۴۰ با مهاجران دنبال طلای وسترن نقل مکان می‌کرد. داستان‌هایی از مجموعه‌ای از بازیگران نوآور شنیده می‌شود که در میان کمپ‌های استخراج معدن پر از کلاه‌برداران و حقه‌بازهای سراسر کشور اجرا می‌کردند. آنجا، در میان چادرهای پارچه‌ای و کلبه‌های چوبی، این بازیگران صحنه خود را در یک بار یا مغازه به راه می‌انداختند شمع روشن می‌کردند. اما اگر انتظار داشتند حضارشان چیزی از شکسپیر یا آثار کلاسیک او ندانند،‌کاملا در اشتباه بودند؛ اگر دیالوگ‌های‌شان را اشتباه می‌گفتند، معدن‌چیان دیالوگ‌های درست را فریاد می‌زدند، هفت‌تیرهای‌شان را شلیک می‌کردند و چاقوهای‌شان را پرت می‌کردند. اما اگر درست می‌گفتند، آن‌ها هم برای‌شان دست می‌زدند و کیسه‌های کوچک پر از خاک طلا به سمت‌شان می‌انداختند. بازیگری به نام مک‌کین بیوکانان یکی از محبوب‌های این معدن‌چیان بود و نقش‌های ریچارد سوم و مکبث را ایفا می‌کرد. در یکی از تورهای او در کالیفرنیا، تئاتر خوب مورد نظری پیدا نشده بود به همین دلیل او را راضی کردند تا روی کنده یک درخت غول‌آسای قدیمی اجرا کند. این کنده هنوز هم آنجا وجود دارد. ۱۰٫ شکسپیر به عنوان «ستاره شاعران‌مان» توصیف شده بود «او را بگیر و با ستاره‌های کوچک ببُر و او چهره بهشت را طوری زیبا می‌کند که تمام جهان عاشق شب شوند» بن جانسون شکسپیر را «ستاره شاعران‌مان» خوانده بود، و حتی با وجود اینکه قمرهایی هستند که نام خود را از شخصیت‌های شکسپیر می‌گیرند، هیچ ستاره‌ای به نام خود او ثبت نشده است. ویلیام لاسل کار نام‌گذاری قمرهای سیاره‌ها با نام شخصیت‌های شکسپیر را آغاز کرد و به این ترتیب قمرهایی با نام‌های تیتانیا، اوبران،‌پاک، پروسپرو، آریل و کالیبان وجود دارند؛ اما حتی یک جسم آسمانی هم وجود ندارد که نام خود او را حمل کند. اما شاید تا رسیدن سالگرد چهارصد سالگی مرگ شکسپیر در سال ۲۰۱۶ بتوانیم شاهد این موضوع هم باشیم. منبع: خبرآنلاین
انتهای پیام

دیدگاه شما