محمدرضا لطفی در گفت و گو با خبرنگار جی پلاس، درباره ژانر وحشت گفت: ژانر وحشت در ایران ژانر شکست خورده ای بوده و این پیش فرض وجود داشته که اگر قرار است ژانر وحشت بسازیم مردم استقبال نخواهند کرد ولی اصلاً اینطور نیست. اتفاقا مردم ژانر وحشت را خیلی دوست دارند و باورهای این گونه ای هم دارند. او افزود: در مرحله تحقیقات فیلممان در تهران به خانه ای که خالی از سکنه است برخوردیم که درباره آن این باور وجود دارد که در آنجا جن تردد می کند، در محلی دیگر زمینی که گودبرداری شده وجود دارد که بلاتکلیف مانده چون عده ای معتقدند آنجا قبلاً قبرستان جن ها بوده است و هر کسی آنجا گودبرداری می کند، اتفاقی برایش می افتد. در شهرهای کوچک این باورها به کرات بیشتر است. این فیلمساز تاکید کرد: مردم ژانر وحشت را دوست دارند، چون هم در فرهنگ فولکلور ما و هم در باورهای مذهبی مان با این دست موارد روبه رو هستم. در قرآن سوره جن داریم و بحث نیروهای ماورایی چیزی نیست که مردم نسبت به آن نامانوس باشند. لطفی در پاسخ به این پرسش که چرا مردم در سینما ژانر وحشت را پس می زنند؟ گفت: مردم مقصر نیستند، مقصر فیلم هایی هستند که در این زمینه ساخته شدند. ژانر
وحشت به شدت مثل ژانر کمدی وابسته به جغرافیاست یعنی همانطور که منِ ایرانی ممکن است از شنیدن لطیفه ای از خنده ریسه بروم ولی یک آمریکایی هیچ عکس العملی نشان ندهد یا برعکس ژانر وحشت نیز همینطور است؛ جنس ترس یک ایرانی با یک آمریکایی یا اروپایی خیلی فرق دارد. متاسفانه در این ژانر، همیشه خواستیم یک کپی از فیلم های موفق آمریکایی ارائه دهیم در حالی که هم از نظر تکنیک و هم از نظر فرهنگسازی اثرهای ایرانی عقب تر است، به همین دلیل طبیعی است که مردم دوست نداشته باشند چنین فیلم هایی را ببینند.
او خاطرنشان کرد: « درروایت ناپدید شدن مریم» تکنیک را کاملاً حذف کردم و به سبک قصه مادربزرگ ها پیش رفتم. سعی کردم فیلمم خیلی متکی به تکنیک نباشد. لطفی همچنین درباره اینکه چرا در فیلم خود از بازیگر ستاره و چهره استفاده نکرده است؟ توضیح داد: معتقدم تعریف ستاره در کشور ما خیلی متفاوت از تعریف جهان است، در تعریف
بین المللی یک بازیگر چهره و سوپراستار باید بتواند فروش فیلم را تضمین کند. مثلاً اگر در ایران بازیگری ۱۵۰ میلیون تومان دستمزد می گیرد باید به اندازه ۴۵۰ میلیون تومان تضمین گیشه روی این بازیگر باشد. بر اساس این تعریف در ایران سوپراستار نداریم. الان خوشبختانه سطح فرهنگی و شعور تصویری مردم خیلی بالاتر رفته و دیگر از طریق بازیگر گول نمی خورند. انتخابشان دیگر بر اساس بازیگر نیست. در فیلم من باید حتماً از بازیگران تئاتر و نه چهره استفاده می شد. فیلم من به گونه ای بود که باید افرادی در آن حضور پیدا می کردند که مخاطب خیلی نسبت به آنها پیش فرض ذهنی نداشته باشد. *** باز هم بازیگری را تجربه می کنم افشین یداللهی شاعر و ترانه سرا که حرفه اصلی اش روانپزشکی است در این فیلم حضور داشته است. او نیز در گفت و گو با خبرنگار جی پلاس درباره این حضور توضیح داد: آقای لطفی در مورد بخش هایی از این فیلم که با موضوع روانپزشکی مرتبط می شد با من گفت و گو کرد. قرار شد نقش روانپزشک در فیلم را من بازی کنم. بر اساس صحبت هایی که داشتم همچنین تصمیم بر این شد آزاد باشم که هر چه می خواهم در چهارچوب فیلم بگویم. در مجموع، نقش خودم
را به صورت یک روایت مستندگونه بازی کردم و قرار نبوده که من چیزی را بازی کنم. به این صورت که بار درماتیک داشته باشد. حتی الامکان باید به گونه ای می بود که حس و حال مستند فیلم حفظ شود. او یادآور شد: تاکنون به عنوان کارشناس روانپزشکی یا شاعر و ترانه سرا در برنامه های زنده و ضبط شده مقابل دوربین قرار گرفتم، اما بازی کردن خیلی فرق می کند. به محض اینکه کارگردان اعلام می کرد بازی شروع شود هیچکدام از عوامل پشت صحنه و اطراف را نمی دیدم و حس و نگرانی خاصی نسبت به آنها نداشتم. یداللهی در پایان گفت: فکر کنم از عهده نقش های دیگری که غیر از نقش خودم باشد هم بر بیایم. خوشحالم که یک تجربه ای به دست آوردم. اگر باز هم نقشی به من پیشنهاد شود که منافاتی با کار روانپزشکی من نداشته باشد تجربه می کنم.
گفت و گوی جی پلاس با دست اندرکاران «روایت ناپدید شدن مریم»؛
مردم، دیگر گول نمی خورند
فیلم « روایت ناپدید شدن مریم» از جمله فیلم های سینمای هنر و تجربه است که در ژانر وحشت ساخته شده و همچنان در سینماها در حال اکران است. کارگردان این اثر برخلاف عده ای از فیلمسازان معتقد است که ژانر وحشت در ایران شکست خورده نیست و مردم آن را دوست دارند.
کد خبر:
۵۱۹۷۵۲